ログインMontefalco na yarn.
Kabanata 39Sebastian's POVHindi ko na mapigilan ang sarili kong mainis.“Talaga?”“You're my wife, Vanessa. Huwag kang sumama kahit sinong lalaki lalo na ang kapatid ko. I didn't save you from your abusive boss and married you para lang —”"I know," putol niya sa sasabihin ko.She cut me off. Just like that. She knew what I was going to say. And she did not want to hear it. Because she had heard it before. Too many times.“Pinakasalan mo ako para may asawa kang maipapakilala sa pamilya mo. Huwag mo na ulit ipamukha sa akin. Alam ko naman ang role ko. I'm your wife. You own my body. Only you, Mr. Montefalco. Walang namamagitan sa amin ni Arturo.”Her voice was steady. But her eyes were not. There was something in them. Hurt. Or anger. Or both. I could not tell.Inabot ko ang mukha niya at marahang hinawakan. Hindi siya umatras. Pero hindi rin siya sumandal sa palad ko. Nakatayo lang siya roon. Naghihintay."That’s not what I meant," sabi ko."Then what did you mean?""I meant… ayokon
Kabanata 38Sebastian's POV“Arturo, thank you always,” rinig kong sabi ni Vanessa.Uminit lalo ang ulo ko.Arturo. Of course it was Arturo. My brother. The doctor. The one who saved her life. The one who gave her rides when her car broke down. The one who looked at her like she was the only person in the room.I stood there for a few seconds, just listening. My hands were clenched at my sides. My jaw was tight. My teeth were grinding together.Nagseselos na ba talaga ako?Mas malakas pa sa inaasahan ko ang tama ng tanong na iyon. Ayoko itong sagutin. Dahil kung oo ang sagot… ibig sabihin mali ang lahat ng pinaniwalaan ko tungkol sa sarili ko. Hindi ako nahuhulog. Hindi ako naa-attach. Wala akong pakialam sa kahit sino maliban sa pamilya ko at sa negosyo ko.At hindi naman dapat kabilang si Vanessa sa alinman doon. Dapat placeholder lang siya. Temporary. Isang solusyon na puwede kong bitawan kapag tapos na ang kontrata.So bakit ang simpleng idea na sabay silang magla-lunch ni Arturo
Kabanata 37 Sebastian's POV "Sir, malapit niyo na pong maubos ang isang litrong tubig kakainom. At saka, hindi po ba kayo nahihilo? Kanina pa po kasi kayo pabalik-balik sa paglalakad," sunod-sunod na tanong ng bago kong assistant na si Raven. Huminto ako sa paglalakad paikot-ikot at tinignan siya nang masama. Nakatayo si Raven sa tabi ng desk ko, halatang nalilito ang itsura. Tatlong linggo pa lang siyang nagtatrabaho para sa akin. Hindi pa niya kabisado ang mga mood ko. Hindi pa niya alam kung kailan dapat magsalita at kailan dapat manahimik. "Shut up!" inis kong sabi. Mabilis naman siyang tumahimik. Mabilis na tumango si Raven at umatras ng isang hakbang. Pinulot niya ang isang tumpok ng mga papeles sa desk ko at nagkunwaring inaayos ang mga iyon. Medyo nanginginig pa ang mga kamay niya. Good. At least may natutunan siya today—huwag magtanong nang magtanong sa boss mo kapag halatang bad mood ito. Muli akong uminom ng tubig. Hindi pa rin mawala sa isipan ko kung paano tumingin
Vanessa’s POVBinuksan ni Arturo ang radyo—jazz station. Malumanay lang ang tugtog. Hindi malakas. Sapat lang para hindi masyadong ramdam ang katahimikan.Isa iyon sa mga bagay na naa-appreciate ko sa kanya. Hindi niya kailangang punuin ang bawat segundo ng usapan. Komportable siya sa katahimikan. Karamihan ng tao, hindi.Sumulyap ako sa side profile niya. Matalas ang panga. May maliit na peklat sa baba niya—galing daw sa childhood accident. Naisip ko tuloy kung bakit hindi pa siya nag-aasawa. Gwapo naman siya. Successful. Mabait. Sinong babae ang hindi magiging swerte sa kanya?Pero minsan sinabi ni Sebastian na may minahal si Arturo noon. Matagal na. Hindi nag-work. At simula noon, hindi na siya ulit sumubok.Nalungkot ako sa thought na ‘yon. ‘Yung magmahal ka tapos mawala, tapos titigil ka na lang.Gets ko iyon.Pagkatapos ni Gerald, tumigil din ako.Hanggang kay Sebastian.Pero iba si Sebastian. Safe siyang kasama. Nagsimula ang kasal namin bilang kontrata. Walang risk na masakta
Vanessa's POVPapunta na ako sa Montefalco Group nang bigla akong nasiraan ng kotse sa daan. Napamura ako at sinubukang ayusin ang kotse. Hindi ako pwedeng ma-late dahil may meeting ako ngayon. Manager ako ng finance department at kailangan ko talaga ang malaking adjustment sa posisyon na binigay ni Sebastian sa akin.Lumabas ako ng sasakyan at binuksan ang hood. Hindi naman sa may alam ako sa makina. Tinitigan ko lang ang kung anu-anong metal, wires, at mga tubo sa loob—wala akong maintindihan sa tinitingnan ko. May usok na lumalabas mula sa kung saan, at ang baho—parang nasusunog na goma.“Come on,” bulong ko sa sarili ko. “Umayos ka na. Kahit five minutes lang. Dalhin mo lang ako sa office, tapos saka ka na mamatay. Basta makarating lang ako.”Hindi nakinig ang kotse. Hindi naman talaga sila nakikinig.Sinubukan kong paandarin ulit. Nag-click lang ang makina. Tapos wala. Click ulit. Tapos wala na naman.Hinampas ko ang manibela gamit ang palad ko. “Great. Just great.”Nasa bag ko a
Third Person's POVBigla na lang lumabas ang tanong na ‘yon sa bibig ni Kiara. Curious sa buhay ng kaniyang anak. Para lang bang nagtatanong si Kiara kung uulan ba o hindi. Kaswal. Inosente. Parang normal lang sa kanya na tanungin ang manugang tungkol sa sex life nito.Nanlaki ang mga mata ni Vanessa. Ramdam agad niya ang pag-init ng mukha niya.Natigilan siya sa gitna ng kitchen. Nakabuka ang bibig niya pero walang lumalabas na salita. Para siyang nasabugan ng sariling utak. Mainit ang mukha niya. Bahagyang nanginginig ang mga kamay niya. Tumingin siya kay Kiara, tapos sa pinto, tapos balik ulit kay Kiara.“Mommy Kiara, ano…”Hindi niya naituloy. Parang biglang huminto ang utak niya. Bago pa siya makahanap ng sasabihin, may boses na mula sa may doorway.“Super happy ng asawa ko, Mommy. Masaya ang sex life namin.”Boses iyon ni Sebastian. Kararating lang niya kasama ang kapatid niyang si Kimberly.Nakatayo si Sebastian sa may kitchen doorway, may hawak na pulang roses. Nakangiti siya
Kiara’s POV“Trust me, girl, you need a vibrator. Especially for a coward like you who won’t jump her own uncle.”Naibuga ko ang iniinom kong tubig sa sinabi ni Joan. Hindi ko aakalaing sasabihin niya ‘yon.“Joan!” halos pabulong kong sigaw, kahit alam kong wala namang ibang tao sa paligid ko. “Ano
Kiara’s POVSobrang lakas ng tibok ng puso ko habang nasa biyahe kami ni Uncle Chase. Para akong hinihingal kahit nakaupo lang ako, at pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Ayaw pa ring umalis sa isip ko ang mga salitang nasabi ko kanina. Paulit-ulit silang bumabalik, mas malinaw pa sa tunog ng maki
Kiara’s POVNang magising ulit ako, umaga na pala. Tahimik ang paligid. Wala na si Uncle Chase sa tabi ko. Nanatili akong nakahiga ng ilang segundo, nakatingin sa kisame, sinusubukang iproseso ang nangyari kagabi. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o kakabahan. Siguro pareho.Bumangon ako at agad ko
Kiara’s POVLumuhod si Uncle Chase sa harapan ko. Marahan niyang hinaplos ang hita ko habang nakabukaka ako sa harap niya. Ramdam ko ang lamig ng ice cream na gumapang sa balat ko matapos niyang ilagay iyon sa iba’t ibang bahagi ng katawan ko—saka niya iyon inubos, tila sinasadya ang bawat segundo.







