All Chapters of One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Chapter 241 - Chapter 250

Kabanata 145Sebastian's POVMabilis siyang naglalakad. Halos nagmamadali ang bawat hakbang niya. Hindi man lang siya lumingon o bumagal.Sinundan ko siya paakyat ng hagdan. Sinundan ko siya hanggang sa silid namin. Sinundan ko siya hanggang sa makapasok kami sa loob.Nang makapasok na kami sa kwarto, ni hindi niya pa rin ako magawang tingnan."Vanessa," tawag ko.Hindi siya sumagot."Please, look at me."Hindi pa rin siya sumagot."Vanessa—"Tumunog ang cellphone niyang nakapatong sa kama at nakita ko sa screen ang pangalang Lester Santos.Napatitig ako sa pangalan sa phone niya. Lester Santos. Ang lalaking nakasabay niyang mag-lunch. Ang lalaking kilala niya pa noong college.Parang biglang nanlamig ang buo kong katawan. Kasabay no'n ang pag-usbong ng selos sa dibdib ko.Sino ba talaga siya? Bakit siya tumatawag? Ano ang kailangan niya kay Vanessa?Pinagmasdan ko siyang pulutin ang phone. Nabasa niya ang mensahe at bigla siyang ngumiti.Hindi ko mapigilang makaramdam ng selos lalo n

Kabanata 147Sebastian’s POVMas binilisan ko pa ang pagpapatakbo ng sasakyan kaysa dati. Sumingit ako sa traffic. Hindi ko na pinansin ang mga traffic light. Wala na akong pakialam kung matiketan man ako o maaksidente.Sinabunutan ko ang sarili ko at sunod-sunod na hinampas ang manibela.Kailangan kong makarating sa airport.Kailangan ko siyang maabutan.Kailangan kong ayusin ang lahat.Pagdating ko sa airport, halos takbuhin ko ang buong terminal. Nilibot ko ang bawat gate, bawat waiting area, at bawat restaurant.Tinawagan ko ang isang cellphone ni Vanessa.Diretso sa voicemail.Tinawagan ko naman ang cellphone ni Conrad.Naka-off.Unti-unti akong nilamon ng takot.Paano kung huli na ang lahat?Paano kung nakasakay na sila sa eroplano?Paano kung nasa himpapawid na sila?Paano kung hindi na pala sila babalik?Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.Napahinto ako sa pagtakbo at napasandal sa pader.Hindi ako makahinga.Iniiwan na niya ako.Tuluyan na niya akong iiwan.

Kabanata 148 Sebastian's POV Pagkabasa ko sa sulat ni Vanessa, pakiramdam ko ay tuluyan nang gumuho ang mundo ko. Hindi ko matanggap na basta na lang siya umalis kasama ang anak namin. Hindi ako puwedeng maupo lang at hintaying bumalik sila. Kailangan ko silang mahanap. Agad kong tinawagan ang lahat ng connections ko para ma-alerto ang lahat ng airport sa buong Pilipinas. Kailangan kong malaman kung saang bansa balak pumunta nina Vanessa at Conrad. Halos hindi na maalis ang cellphone sa tenga ko habang sunod-sunod akong tumatawag. Tinawagan ko ang airport director, ang commissioner ng Bureau of Immigration, maging ang mga kakilala kong matataas ang posisyon sa Civil Aviation Authority. Marami akong nakilalang maimpluwensiyang tao, at ngayon lang ako humingi ng ganito kalaking pabor. "This is Sebastian Montefalco," seryoso kong sabi sa bawat tawag. "I need every airport in the country on alert. I need you to stop my wife and son before they leave the Philippines." "Mr. Montefalco,

Kabanata 150 Sebastian's POV Paglapag ko sa Vietnam, wala na akong sinayang na kahit isang segundo. Hindi ko man lang inintindi ang pagod mula sa biyahe. Pagkababa ko ng eroplano, agad kong ginamit ang lahat ng koneksiyon ko para maalerto ang mga airport sa buong bansa. Alas-siyete na ng gabi nang lumapag ang private jet ko sa Ho Chi Minh City. Papalubog na ang araw at nagsisimula nang magliwanag ang buong siyudad. Puno ng ilaw, sasakyan, at mga taong nagmamadaling umuwi. Pero wala akong nakita ni isa sa mga iyon. Sa isip ko, mukha lang nina Vanessa at Conrad ang paulit-ulit na pumapasok. Habang naglalakad ako sa arrival terminal, hindi ko inaalis ang cellphone sa tainga ko. "This is Sebastian Montefalco," seryoso kong sabi. "I need every airport in Vietnam on alert." "Mr. Montefalco..." "Every single one. My wife and son landed here. Kailangan ko silang mahanap bago pa sila muling makaalis." "Sir, that's impossible. Vietnam is a sovereign nation." "I don't care about sovere

Kabanata 152 Vanessa's POV "Mommy, hindi ba matutulog si Daddy kasama natin?" tanong ni Conrad matapos ko siyang punasan. Nakaluhod ako sa harap niya habang pinupunasan ang mukha niya gamit ang maligamgam na bimpo. Ang lambot pa rin ng balat niya, pero halatang pagod na ang mga mata niya. Ang dami na niyang pinagdaanan nitong mga nakaraang araw. Sobrang bigat para sa batang kasing-edad niya. Pinilit kong ngumiti. "Baby, may sarili munang room si Daddy." "But I want him to sleep with us." "I know, baby. Pero minsan, kailangan muna ng space ng mga adults." "But why? You and Daddy used to sleep together all the time." Parang may pumisil sa puso ko. "Things change, sweetheart. Minsan, kailangan lang ng panahon ng dalawang tao para maayos nila ang mga bagay-bagay." "Are you and Daddy getting a divorce?" Parang sinuntok ako sa dibdib sa tanong niya. Napatingin ako sa anak ko. Seryoso ang mukha niya at puno ng pag-aalala ang mga mata. "Conrad—" "Mommy, please tell me the truth."