Semua Bab สัมพันธ์ลับของมายู: Bab 21 - Bab 30

ทางด้านมายู เธอนั่งพิงพนักหัวเตียงคุยแชทกับเพื่อน ทว่าไม่อาจทำเป็นไม่สนใจข้อความของหนุ่มรุ่นพี่ที่ส่งเข้ามาเมื่อช่วงเย็นได้ จึงเผลอกดเข้าไปอ่านเขาตั้งใจจะทำมื้อเย็นมาให้ ส่งทั้งข้อความและโทรเข้ามา และในช่วงดึกเขาก็ส่งข้อความมา และในตอนนี้ก็มีอีกหนึ่งข้อความP_Prod: เป็นอะไรรึเปล่าครับ ทำไมวันนี้ดูเงียบ ๆเธอไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากคุย ไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาทั้งนั้นเมื่อเห็นว่าหนุ่มรุ่นพี่กำลังเป็นห่วงเป็นใย จู่ ๆ เธอก็รู้สึกสับสนว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตกันแน่ เขาอยากอยู่ใกล้เธอ แต่เธอยังไม่อยากมีใครในตอนนี้ เพราะยังเข็ดหลาบกับความรักที่ไม่สมหวัง..“ไอ้โปรด มึงไม่กินข้าวกับพวกกู แล้วมึงจะไปไหนวะ”“กูมีธุระ” โปรดเอ่ยตอบโซลสั้น ๆ ก่อนจะเดินออกจากตึกคณะไปทันทีเขาร้อนใจเพราะมายูเอาแต่หลบหน้า โทรไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบกลับ จึงทำได้แค่ไปหาเธอถึงที่เท่านั้นในขณะเดียวกันมายูกับเพื่อนก็พากันเดินออกจากโรงอาหารของคณะบริหารธุรกิจ เนื่องจากวันนี้อาจารย์เลิกสอนเร็ว พวกเธอจึงมานั่งกินข้าวกันตั้ง

“เอะอะก็นึกถึงแต่ผู้ชาย ถ้าเค้าเรียนที่นี่ พวกเราก็คงเห็นกันตั้งนานแล้วดิ” เชอรีนเอ่ยอย่างมีเหตุผล“กูก็ว่างั้น สงสัยคงอยากไปเที่ยวบาร์โฮสต์ ก็เลยมโนว่าเจอตัวท็อปอยู่ที่นี่ ฮ่าฮ่าฮ่า”สโนว์ส่งเสียงหัวเราะขำเพื่อนสาวสอง สงสัยผู้ชายคงไม่ตกถึงท้องมานาน เลยนึกถึงใบหน้าของหนุ่มหล่อขึ้นมา“ว้าย อีชะนีทั้งหลาย กล้าเอาความจริงมาพูดได้ไง เดี๋ยวก็เอาช้อนยัดปากซะดีไหม”ไอวี่ทำเป็นแผดเสียงใส่เพื่อน ทว่าก็อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อนึกถึงภาพมีหนุ่มหล่อมาคอยบริการถึงโต๊ะ ทั้งชงเหล้า ถือแก้วป้อนให้ถึงปาก คิดแล้วสาวสองก็ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว“แต่จะว่าไปก็อยากไปเที่ยวอยู่นะ คืนนี้พวกเราไปกันไหม นะนะ ไปเที่ยวเป็นเพื่อนกูหน่อย ค่าเปิดโต๊ะกับค่าเหล้าเดี๋ยวกูจ่ายเอง”ทั้งสามสาวทนฟังเสียงรบเร้าของไอวี่ไม่ไหว จึงพยักหน้าตอบตกลง.19.50 น.สี่สาวมาถึง The Bliss P Club พอเดินเข้าไปในร้านก็มีพนักงานมาต้อนรับ พาไปเปิดโต๊ะว่าง สั่งกับแกล้มและเครื่องดื่มในช่วงแรกหนุ่มโฮสต์จะสลับสับเปลี่ยนกันมาทักทายลูกค้า และให้บริการที่โต๊ะประมาณสิบนาที หลังจาก

แก้วทั้งสองใบถูกเติมเหล้าอยู่เรื่อย ๆ มายูไม่เคยคิดเลยว่าเขาและเธอจะมีโอกาสมานั่งคุยกันด้วยเรื่องทั่วไปแบบนี้ บางประโยคก็เรียกรอยยิ้มและเสียงขำของคนทั้งสอง และก็น่าแปลกที่เธอรู้สึกถึงความสบายใจ มากกว่าตอนอยู่กับแฟนเก่าเป็นไหน ๆดื่มกันจนร้านปิดบริการ โปรดก็ทิ้งรถของตัวเองจอดไว้หลังร้าน แล้วขับรถของมายูกลับเพนต์เฮาส์แทนเขาเปิดประตูลงจากรถ อ้อมไปรอรับคนเมา ลำแขนแกร่งโอบเอวบาง ประคองหญิงสาวเข้าไปในลิฟต์ ใช้คีย์การ์ดที่มายูให้ไว้คราวก่อนและยังไม่ได้คืนให้เจ้าของ แตะข้างประตูลิฟต์ กดหมายเลขชั้น 35ประตูห้องของหญิงสาวถูกเปิดเข้าไป โปรดจับเธอนั่งบนชั้นวางรองเท้าที่มีเบาะนั่ง เขาคุกเข่าลงถอดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าของเธอ ก่อนจะประคองร่างเล็กที่เดินโซเซเข้าไปในห้องนอนพอเธอนั่งลงสัมผัสกับผ้าปูที่นอน มือเล็กก็เลื่อนไปจับมือของคนตัวสูง ช้อนดวงตาพร่ามัวและริบหรี่เพราะความเมาขึ้นมองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงยาน“ไม่นอนด้วยกันเหรอ”“อยากให้พี่นอนด้วยเหรอครับ”“อืม” เธอส่งเสียงในลำคอหนุ่มหล่อกระตุกยิ้มมุมปาก พอน้ำเมาครอบครองสติ มายูก็มักจะเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน ถ้าหากในยามปกติ เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงห

เธอเปิดประตูลงจากรถไล่หลังกันประมาณหนึ่งนาที ขณะกดล็อกประตูรถแล้วเก็บกุญแจใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายข้าง ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง“อีชะนี”สาวสวยในชุดนักศึกษารัดรูปหันไปหาเจ้าของน้ำเสียง ซึ่งก็คือเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง“ไอวี่”มายูเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง เบี่ยงสายตามองหาแผ่นหลังของหนุ่มรุ่นพี่ แต่ดีที่ไม่เห็นเขาแล้ว จึงเอ่ยถามเพื่อนสาวสอง“เพิ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ”“อืม เมื่อกี้กูเหมือนเห็นผู้ชายลงจากรถมึง ใครเหรอ”ไอวี่มาถึงก่อนหน้านี้ประมาณห้านาที แต่มัวคุยโทรศัพท์อยู่ในรถ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มคนนั้นลงมาจากรถของมายู หรือว่ารถที่จอดอยู่ข้าง ๆ กันแน่“ผู้ชงผู้ชายที่ไหนกัน ไม่มี้”มายูเอ่ยตอบน้ำเสียงตื่นตระหนก กลัวว่าจะถูกจับได้ รีบหันหลังให้ไอวี่แล้วก้าวขาเพื่อออกจากลานจอดรถ ไอวี่ก็เดินตามมาอยู่ข้างกัน“ถ้าไม่มีแล้วมึงจะทำเสียงสูงทำไม กูก็แค่ถามไปอย่างนั้น จะว่าไปหนุ่มคนนั้นทำไมมองข้าง ๆ แล้วดูคล้ายหนุ่มโฮสต์ที่ชื่อโปรดจัง”“เอะอะก็พูดถึงแต่หนุ่มโฮสต์นะมึง เมื่อคืนยังเปย์ผู้ชายไม่หนำใจอีกเหรอ”“อ๊าย พูดถึงผู้ชายแล้วน้ำลายไหล อยากจะบอกว่าเบอร์สามเอาใจเก่งมากค่ะอีดอก แต่พูดถึง

ข้อมือของมายูสวมสร้อยลูกปัดที่เธอออกแบบและร้อยเองกับมือ ดวงตากลมหลุบมองสร้อยเส้นนั้น ก่อนจะช้อนดวงตางุนงงมองไปยังหนุ่มรุ่นพี่ ซึ่งก่อนหน้านี้ทั้งสองคนได้ตกลงกันไว้ว่าจะไม่แสดงตัวให้ใครรู้ ว่ารู้จักกันโปรดคลี่ยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเหมือนตอนอยู่ในห้างสรรพสินค้ามองมายู เธอจึงเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงการเล่นละครตบตามายูลองคำนวณจากต้นทุนซึ่งสูงกว่ารูปแบบที่วางเป็นตัวอย่างให้เลือกบนโต๊ะ และถ้าหากทำขายจริง น่าจะอยู่ที่ราคา 159 บาท“เส้นนี้ฉันทำใส่เอง ปกติไม่ได้ทำแบบนี้ขาย แต่เห็นว่าพี่ชอบ ฉันก็จะทำให้และคิดราคาพิเศษ หนึ่งร้อยยี่สิบเก้าบาท”คนตัวเล็กเอ่ยจบ โปรดก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะกดเงินในจำนวนที่มากกว่านั้นหลายเท่า“พี่โอนให้แล้วนะคะ”เชอรีนเป็นคนรับหน้าที่ดูแลเรื่องการเงิน เมื่อเห็นข้อความเงินเข้าก็ใช้ข้อศอกสะกิดมายู ก่อนจะหันหน้าจอมือถือให้ดู พลางกระซิบแผ่วเบา“หมื่นห้า”มายูเองก็ตกใจไม่น้อย ทว่าธุรกิจของเขาคงสร้างกำไรมากกว่านี้หลายเท่า เงินทำบุญหลักหมื่นคงไม่ทำให้ขนหน้าแข้งของโปรดร่วงหรอก“ขอบคุณที่มาร่วมทำบุญนะคะ ฉันจะตั้งใจ