جميع فصول : الفصل -الفصل 20

มายูเข้าไปนั่งในรถของตัวเอง แล้วขับตามกันออกไป เมื่อไปถึงลานจอดรถของเพนต์เฮาส์สุดหรู เธอก็ถือถุงเปล่าที่ซื้อมาเข้าไปหาหนุ่มรุ่นพี่“แบ่งของกันตรงนี้แหละ”“พี่ว่าขึ้นไปบนห้องดีกว่า ตรงนี้มันไม่สะดวก”โปรดคลี่ยิ้มละมุน ถือถุงเดินตรงไปยังลิฟต์ มายูถอนหายใจพรืดใหญ่ให้กับความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย จำต้องเดินตามกันเข้าไปด้านใน“มือพี่ไม่ว่าง น้องกดลิฟต์ให้หน่อยสิครับ”ลิฟต์ของชั้นเพนต์เฮาส์ต้องใช้คีย์การ์ดสแกนถึงจะกดเลือกชั้นได้ และประตูลิฟต์ก็จะเปิดออกที่ชั้นดังกล่าวเท่านั้น ไม่สามารถเลือกชั้นอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของได้มายูรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจ และเธอก็ไม่สะดวกใจที่จะให้คนแปลกหน้าเข้าไปในห้อง“คีย์การ์ดอยู่ไหน ไปที่ห้องของนายแล้วกัน”“ในกระเป๋ากางเกง”ดวงตาคมหลุบมองกระเป๋ากางเกงนักศึกษาสีดำ ไม่ต่างจากสายตาของคนตัวเล็กที่มองไปยังส่วนล่างของคนตัวสูง ก่อนจะเลื่อนมือที่สั่นเล็กน้อยเข้าไปใกล้เธอยังไม่ทันได้ล้วงเข้าไป เสียงทุ้มก็ดังขึ้นอย่างหยอกล้อ“ระวังงูฉกนะครับ”“ไอ้บ้า ลองมาฉกดูสิ ฉันจะบีบให้ตายคามือเลย”มายูเอ่ยเสียงกร้าวเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง เพราะกระเป๋ากางเกงมันอยู่ใกล้กับแท่งความเป็นชายที่

มายูเหลียวมองเจ้าของน้ำเสียงที่ฟังดูคุ้นหู ซึ่งเธอจำได้ดีว่าเป็นอีกคนที่ทำให้รู้สึกรำคาญใจในช่วงนี้ แต่จะว่าไปเขาก็มาได้ถูกจังหวะพอดี“ไม่นานหรอกค่ะ เพิ่งมาถึง แต่ดันถูกนังผีตานีทักซะก่อน”“ว่าใครเป็นผีตานี”มายูแสยะยิ้ม ไหวไหล่ใส่ริษา โดยไม่ได้ตอบกลับอะไร“ไอ้หมอนี่เป็นใครเหรอครับ”เพทายเห็นคนที่เพิ่งเดินเข้ามา พูดคุยกับอดีตคนรักของเขาด้วยน้ำเสียงสนิทสนม พลันทำให้รู้สึกเจ็บแปลบตรงอกข้างซ้าย กลัวว่าเธอจะมีแฟนใหม่ทั้งที่เลิกกันได้ไม่ถึงเดือน“ฉันชื่อโปรด เป็นแฟนของมายู”โปรดเอ่ยพลางเลื่อนลำแขนเข้าไปโอบเอวบาง กระชับอ้อมแขนรั้งคนตัวเล็กเข้ามายืนแนบชิดกันเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของมายูช้อนดวงตาขึ้นมองเขาอย่างตั้งคำถามว่าทำไมถึงได้บอกออกไปแบบนั้น ทว่าเธอก็ไม่ได้เอ่ยขัดอะไร และเล่นตามน้ำไปก่อน“เราจะไปชอปปิงกันได้รึยังคะที่รัก หนูอยากซื้ออะไร พี่จะตามใจทุกอย่าง”“ไปกันเถอะค่ะ ตรงนี้มันไม่ค่อยเจริญหูเจริญตา”มายูคลี่ยิ้มหวานให้แฟนหนุ่มกำมะลอ หันหลังให้สองคนนั้น แล้วเดินออกไปทันที ทว่าริษาที่ถูกหลอกด่ากลับรู้สึกไม่ชอบใจ และอยากจะกระชากหน้ากากคนที่อ้างตัวว่าเป็นแฟนของมายู จึงกอดแขนของเพทาย ออกแร

ทางด้านริษาที่นั่งโต๊ะห่างกันพอประมาณ เธอชักสีหน้าไม่ชอบใจเมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มเอาแต่มองไปยังอีกโต๊ะหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงหงุดหงิด“พี่จะมองอะไรนักหนา”“เปล่าหนิ”“ไม่ได้มองอะไร ริษาเห็นนะว่าพี่เอาแต่มองมัน”“อย่ามาหาเรื่องกันนะริษา”“พี่ยังเสียดายมันอยู่เหรอ จะบอกให้รู้เอาไว้ว่ามันไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่พี่คิด ผู้ชายที่มันนั่งด้วยก็คงจะซื้อตัวมา”“เธอหมายความว่ายังไง”“ก็มันไปประมูลดริงค์ในบาร์โฮสต์ จากนั้นก็หายไปด้วยกันสองต่อสองน่ะสิ พี่คงไม่คิดว่าสองคนนั้นไปนอนจับมือกันหรอกนะ”“มายูไม่ใช่คนแบบนั้น”“โอ๊ย อย่าบื้อไปหน่อยเลยน่ะ คิดว่ามันจะรักพี่มากนักหรือไง ถ้ามันรักพี่ มันคงไม่บอกเลิกแล้วเอาทุกอย่างคืนหรอก หยุดโง่สักทีเถอะ”“เธอก็หยุดทำตัวแบบนี้สักทีเถอะ พี่ไม่ชอบ ถ้ายังไม่อิ่มก็นั่งคนเดียวแล้วกัน พี่ขอไปรอที่รถ”เพทายบอกกับคนตรงหน้าเสียงแข็ง แล้วลุกออกจากโต๊ะเพื่อไปจ่ายเงิน เขายังยอมรับเรื่องเลิกกับมายูไม่ได้ และไม่คิดว่าจะต้องเสียเธอไปจริง ๆริษาขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมาก วันนี้เสียหน้าถึงสองรอบ ทั้งที่เพทายควรจะเอาอกเอาใจเธอที่เป็นแฟนคนปัจจุบัน แต่นี่กลับทิ้งเธอไว้คนเดียวแล้

มายูดื่มน้ำเมาจนหมดไปหลายแก้ว ใบหน้าของเธอเห่อร้อน ดวงตาริบหรี่ราวกับคนง่วงนอน หนุ่มรุ่นพี่หายออกไปประมาณสิบห้านาที ประตูห้องของเธอก็ส่งเสียงปลดล็อกด้วยคีย์การ์ด และมีคนเปิดประตูเดินเข้ามา“ทำไมไปนานจัง”โปรดหิ้วถุงเครื่องดื่มมึนเมาสองสัญชาติเดินเข้ามา แล้วย่อตัวลงนั่งที่เดิม คิ้วเข้มขมวดจ้องใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาวด้วยท่าทีแปลกใจ ฟังจากน้ำเสียงที่เริ่มยาน คิดว่าเธอคงเมาแล้ว“พี่ไปแค่แป๊บเดียวเอง”“แป๊บเดียวที่ไหน ไปจนฉันกินหมดไปอีกขวดแล้วเนี่ย”มือเล็กจับขวดเบียร์มาโชว์ให้ดู ว่าขวดที่สามเธอดื่มหมดแล้วจริง ๆ“ขอโทษครับ พี่หายไปนานเอง แล้วนี่จะกินต่อไหม ดูท่าคงจะเมาแล้วนะ”“ฉันไม่ได้เมา” เธอหลับตาส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น“โอเค ไม่เมาก็ไม่เมา”ทั้งสองนั่งดื่มกันต่อ สักพักคนตัวเล็กก็ส่งเสียงสะอึกนานหลายนาที ประจวบกับซีรีส์ที่เธอเปิดดูกำลังเข้าฉากเลิฟซีน พระนางโอบกอดกันหลังจากปรับความเข้าใจ วินาทีต่อมาพระเอกก็เชยปลายคางนางเอกขึ้น โน้มใบหน้าลงมาจูบกัน“อึก ฟินอะ อยากเป็นนางเอกจัง อึก” มายูระบายยิ้มเขินจนตาหยี เอ่ยพลางส่งเสียงสะอึกสลับกันทว่าหนุ่มหล่อกลับรู้สึกไม่

มายูปรือดวงตาขึ้นอย่างงัวเงียและปวดศีรษะเป็นอย่างมาก มือเล็กควานหาโทรศัพท์ไม่เจอ จึงเหลียวมองดูนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ซึ่งก็เลยเวลาเข้าเรียนคาบแรกไปแล้วหญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง พลันรู้สึกถึงความเย็นวาบที่กระทบกับผิวหนัง ก่อนจะก้มใบหน้าลงพลันเบิกตากว้าง เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้นมือเล็กดึงรั้งผ้าห่มขึ้นมาปกคลุม หันใบหน้ามองไปด้านข้าง ก็พบกับดวงตาคู่คมของหนุ่มรุ่นพี่ ซึ่งเขากำลังยกแขนข้างหนึ่งขึ้นไปนอนหนุนมือตนเอง กระตุกยิ้มมุมปากทักทายคนที่อยู่ในอาการสับสน“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน…”มายูแสดงสีหน้ากล้ำกลืนความผิดพลาด และไม่อยากพูดถึงเรื่องที่มันเกิดขึ้น ใจกลางความเป็นสาวของเธอรู้สึกแสบขัดไม่ต่างจากเช้าของวันนั้น ทำให้รู้ตัวได้ทันทีว่าพลาดมีอะไรกับเขาเป็นครั้งที่สอง“สาบานได้ว่าพี่ไม่ได้ปล้ำหนูนะคะ”“นี่จะบอกว่าฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอย่างนั้นเหรอ”“พี่แค่จูบ แต่หนูบอกว่าอยากโดนเอาทั้งคืน ลองนึกดูดี ๆ สิคะ พี่บอกแล้วว่าไม่ได้พกถุง หนูก็ยังตอบว่าให้แตกนอกเอา”เขาเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย ทว่าผู้หญิงอย่างเธอนี่สิที่ต้องคิดหนัก พลาดมีอะไรกันว่าร้าย