Semua Bab สัมพันธ์ลับของมายู: Bab 1 - Bab 10

เขาคือ โปรด ปรีชาวิชญ์ โกศลวิวัฒน์สกุล นักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 4 หนุ่มหล่อผู้เป็นเจ้าของบาร์โฮสต์ The Bliss P Club ลูกชายนักการเมืองชื่อดัง แม่เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจห้างสรรพสินค้า ซึ่งมีมากถึง 20 สาขาทั่วประเทศก่อนหน้านี้โปรดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องทำงานบนชั้นสาม มือหนาถือแก้วเหล้า ทอดสายตามองลงมายังชั้นล่างเพื่อสำรวจความเรียบร้อยอย่างเช่นทุกวัน ทว่ากลับสะดุดตากับแขกโต๊ะเจ็ด ที่นั่งอยู่ด้วยกันสี่คน และเธอคนนั้น คือคนที่ทำให้เขาเผลอมองได้เป็นเวลานานราวกับถูกมนต์สะกดเธอดูผิดปกติเมื่อเทียบกับนักท่องราตรีคนอื่น ๆ ที่ดูมีชีวิตชีวาเมื่อหนุ่มโฮสต์ปรากฏตัว ทว่าเธอกลับนั่งนิ่ง มีเพียงน้ำเมาที่มอบความสุขในคืนนี้ได้ใบหน้าสวยของเธอชวนมองเป็นอย่างมาก ทว่าแววตากลับเศร้าชวนให้ค้นหาถึงสาเหตุ และคืนนี้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปหมายเลขหนึ่งได้ขอลาหยุดงานพอดี โปรดจึงสวมรอยลงมารับหน้าที่นี้แทน“น้องโปรดเป็นตัวท็อปเบอร์หนึ่งของร้าน หน้าตาหล่อเหลา หุ่นดี และเอาใจเก่งแบบนี้ เราจะเริ่มประมูลกันที่สองร้อยดริงค์ มีใครให้มากกว่าสองร้อยดริงค์ไหมครับ”พิธีกรเริ่มเปิดการประมูล บรรดาหญิงส

ปัจจุบัน“ห้าร้อยดริงค์”ในขณะที่สาว ๆ โต๊ะอื่นแข่งประมูลหนุ่มโฮสต์ที่ชื่อโปรดอย่างไม่มีใครยอมใคร มายูก็ยกมือขึ้นประมูลด้วยจำนวนดริงค์ที่ห่างจากคนก่อนหน้ามากพอสมควร พลันทำให้ถูกแสงไฟสาดส่อง ผู้คนในร้านต่างหันมาจับจ้องสาวสวยกระเป๋าหนักอย่างพร้อมเพรียง“ผีอะไรเข้าสิงมึงเนี่ย”เชอรีนเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เพิ่งมาเที่ยวสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก จะกล้าเปย์หนุ่มหล่อบนเวที ทั้งที่ผ่านมามายูไม่เคยสนใจชายใดเลย นอกจากแฟนหนุ่มที่เพิ่งเลิกลากันไป“ก็ผีอยากเอาชนะยังไงล่ะ”สโนว์สังเกตว่าริษากำลังปั่นให้มายูประมูลสูงขึ้น แต่ทว่าเงินเพียงเท่านี้ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งของเพื่อนร่วงหรอก“มันต้องอย่างนี้สิ มึงอย่าไปยอมอีริษยานั่น” ไอวี่แสดงออกว่าเห็นด้วยเป็นอย่างมากงานนี้มายูก็ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับนังแพศยานั่นเช่นเดียวกัน อยากได้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปคนนี้มากนักหรือ อย่างนั้นเธอก็จะประมูลตัดหน้า แย่งเขามาเป็นของเธอให้ได้“มีใครจะประมูลมากกว่านี้อีกไหมครับ ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่หนึ่ง ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่…”“เจ็ดร้อยดริงค์”ริษาประมูลเพิ่มอีก ทว่างบในกระเป๋ามีจำกัดจึงทำได้แค่หยุดเพียงเท่านั้น แม้จะร

“อ้าขากว้าง ๆ แล้วอย่าเกร็ง ผมรับรองว่าถ้าผ่านเข้าไปได้ คุณจะลืมความเจ็บปวดทั้งหมด แล้วมีความสุขไปด้วยกัน”น้ำเสียงทุ้มพลันทำให้เธออ่อนระทวยราวกับต้องมนต์สะกด มายูอ้าขาทั้งสองข้างออกกว้าง มือเล็กกำผ้าปูที่นอนจนเกิดรอยยับยู่ยี่ ขบเม้มริมฝีปากอย่างลืมตัว และไม่นานลำกายใหญ่ก็แทรกเข้าไปในช่องคับแคบจนสุดลำโปรดโน้มตัวไปด้านหน้า มือทั้งสองข้างวางบนที่นอนดันแขนขึ้น เริ่มขยับท่อนเอ็นเข้าออกอย่างเชื่องช้า รอให้น้ำสีใสชโลมถุงป้องกันจนเคลื่อนตัวได้คล่อง เขาก็ออกแรงเร่งจังหวะถี่รัว“อึก” มายูกัดกรามแน่น พยายามข่มกลั้นไม่ให้เปล่งเสียงน่าอายออกมา แม้ว่าจะหักห้ามใจไม่ไหวแล้วก็ตามเธอกำลังสัมผัสกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้รับมาก่อน แม้แต่แฟนคนแรกก็ไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ด้วยกัน เพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลาแต่ตอนนี้เธอกำลังรับบทผู้หญิงใจง่าย และกำลังมีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนไปกับคนแปลกหน้า“อ่า… บอกชื่อผมหน่อยได้ไหมครับ” เขาถามเสียงพร่า“ไม่จำเป็นต้องรู้ อึก อ๊ะ”มือเล็กรีบยกขึ้นปิดปากเมื่อเผลอหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มายูรู้สึกเขินอาย

“ฉันก็แค่… แค่เปรียบเทียบ และอีกอย่างฉันไม่เคยไปเที่ยวสถานที่แบบนั้น”โปรดกระตุกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นแววตาเลิ่กลั่กของคนไขสือใบหน้าสวย แววตาซ่อนความเศร้าแบบนี้ เขาจำเธอได้ดี“เหรอครับ งั้นเรามารำลึกความหลังกันหน่อยไหม ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้”“แต่ฉันไม่อยากรู้จักนาย”มายูหันใบหน้าหลบสายตาคมที่เอาแต่จ้องราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว พลันทำให้นึกถึงเรื่องคืนนั้น สายตาของเขาก็มองเธอแบบนี้ไม่มีผิด“ผมชื่อโปรด สถาปัตย์ปีสี่” เอ่ยจบใบหน้าหล่อก็เลื่อนเข้ามาตรงข้างพวงแก้ม “หล่อ โสด และเอา ใจเก่ง”น้ำเสียงของอีกฝ่ายแผ่วเบาเอ่ยใกล้ใบหู ทว่ากลับเน้นย้ำคำว่าเอาอย่างชัดถ้อยชัดคำ พลันทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนฟังสั่นรัวราวกับแผ่นดินไหวมายูภาวนาในใจว่าขอให้รีบปล่อยเธอทีเถอะ ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า โดยเฉพาะเพื่อนของเธอ“ดูแล้วน้องไม่น่าจะรุ่นเดียวกัน งั้นเรียกพี่โปรดก็ได้นะครับ อยากฟังเสียงหวาน ๆ ของน้องเรียกชื่อพี่จัง”“พูดจบรึยัง” เธอเอ่ยตัดรำคาญ“ยังครับ อยากพูดด้วยทั้งคืนเลย”น้ำเสียงทุ้มละมุนดังพร้อมกับริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอนั่งนิ่งไปชั่วครู่ราวกับตกอยู่ในภวังค์ทันใดนั้น

“...” โปรดระบายยิ้มหล่อ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปข้างพวงแก้ม สูดกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ เอ่ยเสียงแผ่วริมใบหูของเธอ“เจอกันครั้งที่สอง ไม่น่าเรียกว่าบังเอิญแล้วนะครับ คนสวย”ลมปากของอีกฝ่ายกระทบใบหู พลันทำให้คนที่ถูกกักขังอยู่ในอ้อมแขนรู้สึกสยิวอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่ใบหน้าหล่อเลื่อนออกปลายจมูกโด่งก็สัมผัสกับพวงแก้มอมชมพูแผ่วเบา คนตัวสูงกระตุกยิ้มมุมปากราวกับตั้งใจ“พี่ขอเข้าไปนั่งเล่นในห้องได้ไหมครับ”“ฝันไปเถอะ”“ไม่ต้องบอกก็ฝันถึงทุกคืนอยู่แล้ว ใครจะกล้าลืมคนสวยที่นอนกอดกันในคืนนั้นได้ลง”“ไอ้บ้า เลิกพูดถึงเรื่องนี้สักที”“ยอมรับแล้วเหรอครับ ว่าน้องคือผู้หญิงคนนั้น”มายูชะงักนิ่งเริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อถูกอีกฝ่ายจับผิดที่เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน ทันใดนั้นประตูลิฟต์ก็เปิดออกเมื่อขึ้นมาถึงชั้นบนสุด“ปล่อย” เธอผลักแผงอกของหนุ่มรุ่นพี่ และครั้งนี้เขาก็ยอมปล่อยท่อนแขนออกจากเอวของเธอแต่โดยดี“ถ้าก้าวออกจากลิฟต์แม้แต่นิดเดียว รับรองว่าชีวิตของนายจะไม่สงบสุขเหมือนเดิมแน่”“พี่ต้องกลัวไหม”“ไอ้โรคจิต ถ้าไม่กลัวตายก็ลองก้าวออกมาสิ”โปรดกระตุกยิ้มทำตาใสซื่อ จ้องมองหญิงสาวแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราดเดินออกจาก