Semua Bab สัมพันธ์ลับของมายู: Bab 41 - Bab 50

มือหนาหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง โทรเรียกประกันภัยให้มาหาที่จุดเกิดเหตุ หลังจากวางสายเขาก็กำลังจะติดต่อมหาวิทยาลัยเพื่อขอดูภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิด ทว่าแก้มใสก็ดันโทรเข้ามาเสียก่อน(ยังไม่เลิกเรียนเหรอคะ)“พอดีพี่มีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย แก้มใสเรียกรถกลับเองก่อนนะ”(เกิดอะไรขึ้นคะ ให้แก้มใสไปหาไหม)ขณะที่โปรดกำลังจะเอ่ยตอบ รถของมายูก็ขับมาจอดตรงท้ายรถของเขา กระจกทางด้านที่นั่งข้างคนขับถูกปรับลดลง แล้วเธอก็ตะโกนออกมาแบบไม่ดังมาก“พี่โปรด ขึ้นรถ”“ไม่ต้องหรอกครับ พี่ขอวางสายก่อนนะ”โปรดกดวางสายทันทีที่เอ่ยจบ จากนั้นก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถของมายูด้วยความงุนงง ว่าทำไมเธอถึงมาหาเขาถึงที่นี่ได้“จะพาพี่ไปไหนเหรอครับ”“กลับเพนต์เฮาส์ของเราไง” เธอเอ่ยตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกไปทันที“พอดีรถพี่…”โปรดเอ่ยยังไม่ทันจบประโยค ใบหน้าสวยก็หันมามองด้วยแววตาเคร่งขรึม“ฉันสั่งให้คนทำเอง” เอ่ยจบเธอก็หันไปมองทางต่อไม่รู้ว่าตอนนี้มายูอยู่ในอารมณ์ไหน แต่หากให้คาดเดาก็คงเป็นสัญญาณเตือนว่าให้เขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับแก้มใสเสียที ก่อนที่เธอจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้โปรดต่อสายไปหาลูกน้องของพ่อ

“จะจ้องกันอีกนานไหมค้าบ ถ้าเป็นปลากัดคงได้ออกลูกไปแล้ว”โซลส่งเสียงขึ้น เมื่อเห็นว่าโปรดกับมายูเอาแต่จ้องตาไม่กระพริบ ราวกับว่าห้องนี้มีกันแค่สองคน ส่วนพวกเขาเป็นเพียงแค่อากาศธาตุที่มองไม่เห็น“ปลากัดบ้านมึงสิจ้องตากันแล้วท้อง” ไทเกอร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่รับมุก“กูแค่เปรียบเทียบไอ้สัส”“อ่อ”โปรดกระพริบเปลือกตาเรียกสติ กลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง หันไปมองเพื่อนของเขา พร้อมทั้งสอดมือเข้าไปประสานกับมือเล็ก ซึ่งข้อมือข้างขวาของเขาและข้อมือข้างซ้ายของเธอมีสร้อยแบบเดียวกันสวมใส่อยู่“ก็แฟนกูสวย กูอยากมอง ไม่ได้เหรอวะ”“เออ ได้ ๆ แล้วนี่ไปคบกันตอนไหนวะ ปิดเงียบเลยนะมึง”โซลเอ่ยถามด้วยความสงสัย ที่ผ่านมาโปรดไม่เคยแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้แม้แต่น้อย เก็บความลับเก่งชะมัดเลยไอ้เพื่อนคนนี้โปรดเองก็ไม่เอ่ยตอบได้อย่างเต็มปากว่าเริ่มคบกันตั้งแต่เมื่อไร เพราะเธอก็เพิ่งประกาศเรื่องการเลื่อนสถานะ จาก Friend with Benefits เป็นแฟนกันสด ๆ ร้อน ๆมายูเห็นแฟนหนุ่มอ้ำอึ้ง เพราะเธอเพิ่งจะตัดสินใจเรื่องคบกัน จึงเป็นฝ่ายเอ่ยตอบเพื่อนของเขาแทน“เราสองคนเริ่มศึกษาดูใจกันเมื่อสามเดือนก่อน แต่เพิ่งมาตัดสินใจเป็นแฟนกันก็

โปรดและมายูตื่นขึ้นมาพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้ 10.45 น. จากนั้นก็พากันกลับเพนต์เฮาส์ไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษา แล้วออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อแรกของวันขณะยืนอยู่ในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวไปยังชั้นจอดรถ โทรศัพท์ของโปรดก็มีเสียงเตือนข้อความเข้า จึงเลื่อนมือเข้าไปล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบมันออกมาเปิดดูเมื่อพบว่าชื่อของคนที่ส่งเข้ามาคือแก้มใส เขาก็กดปิดหน้าจอโดยไม่ได้เข้าไปอ่าน“ใครส่งข้อความมาเหรอคะ”“แก้มใส”มายูหันใบหน้าไปอีกทางพลางส่งเสียงถอนหายใจ โปรดจึงโอบเอวบางให้ขยับเข้ามายืนใกล้กัน มืออีกข้างยื่นโทรศัพท์ออกไปด้านหน้า“ที่รักอยากอ่านไหมคะ”“อ่านได้เหรอ” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองแฟนหนุ่ม ริมฝีปากสวยอมยิ้มเล็กน้อย“พี่ไม่มีความลับกับหนูอยู่แล้ว เปิดอ่านได้เลยค่ะ”“แต่ถ้าทำแบบนั้น มันดูเหมือนหนูไม่ไว้ใจพี่รึเปล่าคะ แต่ในเมื่อพี่อนุญาต ก็ขอเข้าดูหน่อยแล้วกัน”มายูคลี่ยิ้มหลุบตามองโทรศัพท์เครื่องหรู ก่อนจะรับมาไว้ในมือ โปรดเองก็ระบายยิ้มก้มมองแฟนสาวที่แสดงท่าทีหึงหวงออกมาได้อย่างน่ารัก“รหัสอะไรคะ”“สแกนนิ้วได้เลยค่ะ”มายูเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ไม่คิ

ทุกคนพากันลงไปยังชั้นล่าง จากนั้นสี่สาวก็แยกย้ายไปขึ้นรถของเชอรีนที่ลานจอดรถ ทว่าแก้มใสกลับขอขับรถไปเอง ส่วนมายูยืนรอแฟนหนุ่มไม่นาน เขาก็ขับรถมาจอดรับที่หน้าตึกคณะรถของเชอรีนและแก้มใสไปถึงคาเฟก่อน สี่คนนั้นจึงพากันเข้าไปนั่งจองโต๊ะ หยิบเมนูขึ้นมาดูรายการอาหารไปพลาง ๆแก้มใสหันมองภายในร้านที่ดูสะอาดตา ตกแต่งด้วยไฟโทนสีเหลืองอ่อน มีแอร์เปิดให้อุณภูมิเย็นสบายผิว พลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ คิดว่าจะต้องมานั่งคาเฟเล็ก ๆ ริมทางในสภาพอากาศร้อนเสียอีกพวกเธอนั่งดูเมนูอาหารได้ไม่นาน ประตูร้านก็ส่งเสียงกระดิ่งเตือน และคนที่เปิดประตูก็คือมายูกับแฟนหนุ่ม ซึ่งทั้งสองกำลังกอดแขนกันเข้ามาในร้าน และมือข้างนั้นของทั้งคู่ก็จับกันอยู่ โดยที่ข้อมือมีสร้อยที่มายูออกแบบและทำด้วยตัวเองสวมใส่เป็นสร้อยคู่รักเมื่อทุกคนได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของโปรด ก็ทำให้ทั้งสามคนพากันอึ้งอย่างที่มายูว่า ทว่ามีเพียงแก้มใสที่มองโปรดดวงตาเบิกกว้างด้วยความผิดหวังและขุ่นเคืองใจ ที่จู่ ๆ ก็หายหน้า แล้วบอกว่ามีแฟนแล้ว“มายู นี่แฟนมึงเหรอ”สโนว์เอ่ยถาม พลางมองใบหน้าของเพื่อนสลับกับหนุ่มรุ่นพี่ด้วยความรู้สึกยินดีและประหลาดใจในเวลาเด

หลังจากกินมื้อเย็นด้วยกันเสร็จ ปานรวีก็เปิดกระเป๋าแบรนด์หรู หยิบแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าเงิน ยื่นให้กับลูกชายเพราะอยากไถ่โทษที่พรากเวลาอันมีค่าของทั้งสองคนไป ในช่วงที่ให้โปรดไปดูแลลูกสาวของเพื่อน“เดี๋ยวพาหนูมายูไปเดินเล่นในห้างของเรานะ ถ้าอยากได้อะไรก็ใช้บัตรแม่รูดได้เต็มที่ ย้ำว่าต้องซื้อทุกอย่างที่น้องอยากได้”“ครับแม่” โปรดยื่นมือออกไปรับบัตรสีดำทั้งสามคนเดินออกจากร้านอาหารไทย แม่ของเขาก็แยกตัวเพื่อเดินทางกลับบ้าน มือหนาเลื่อนไปจับกับมือของคนตัวเล็ก พาแฟนสาวขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นบน“ไม่เห็นเคยบอกกันเลยนะคะ ว่าแม่พี่เป็นเจ้าของที่นี่”ครั้งแรกที่ทั้งสองคนเจอกันที่นี่ ก็คือในวันที่ริษาเดินควงแขนมากับอดีตคนรักของเธอ แล้วเข้ามาเยาะเย้ยเพื่อทำให้เธอเสียใจ แต่ก็ได้โปรดมาช่วยกอบกู้สถานการณ์ ด้วยการแกล้งเป็นแฟนกันครานั้นเธอยังคิดว่าอะไรมันจะบังเอิญเจอเขาแทบทุกที่ ที่แท้ก็เป็นลูกชายเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้นี่เอง“พี่เคยบอกกลาย ๆ แล้วว่าถ้าหนูอยากได้อะไร พี่สามารถซื้อให้ได้ทั้งห้าง หนูจำได้ไหมคะ”“จำได้ค่ะ”“เมื่อก่อนพี่พูดอะไรไปหนูก็ไม่เชื่อหนิคะ ขนาดพี่บอกว่าเป็นเจ้าของเดอะบลิสพี