Lahat ng Kabanata ng When CEO Cold Heart Softer: Kabanata 31 - Kabanata 40

Si Prudence Georgina Chapman ay nakatayo sa tapat ng malaking bintana ng Chapman Group Building, pinagmamasdan ang lumalalim na gabi ng Maynila. Ang ilaw ng lungsod ay parang kumikislap na paalala ng mga taon ng kanyang paglayo, mga taon na siya mismo ang pumili para sa sariling kaligtasan. Ngunit ngayong gabi, iba ang tibok ng kanyang puso. May lihim siyang bitbit—isang lihim na matagal niyang tinago, isang buhay na bahagi niya ngunit hindi niya kayang ipakita sa kahit sino. “Hindi pa panahon,” bulong niya sa sarili, habang pinipisil ang maliit na kamay ng batang nakatago sa likod niya. Si Ciana, ang kanyang anak, ay tahimik, ngunit halata ang pag-urong tuwing may lumalapit. Para kay Prudence, hindi ito simpleng pagtatago. Ito ay proteksyon—para sa batang minahal niya nang labis, para sa sarili niyang kaligtasan, at para sa isang lalaking minsang minahal ngunit hindi nakapagbigay ng tamang pagmamahal. Hindi naglaon, dumating ang tawag mula sa opisina ni Edison Charles Henderson. Ma

Hindi lahat ng babae sa mundo ni Edison ay tahimik. Si Natasha Saenz ay kabaligtaran ni Prudence. Matapang. Matalino. Ambisyosa. Bilang isang senior corporate strategist ng Henderson International, sanay siyang maghukay ng impormasyon, magbasa ng tao, at tukuyin ang mga kahinaang maaaring maging banta sa kumpanya. At para kay Natasha, si Prudence Georgina Chapman ay isang malaking tandang pananong. Nagsimula ito sa isang simpleng obserbasyon. Napansin niyang nagbago si Edison. Mas distracted. Mas madalas tumingin sa labas ng opisina. May mga sandaling tila malayo ang isip nito sa gitna ng board meetings. At higit sa lahat—may mga pribadong lakad itong hindi nakatala sa schedule. Hindi iyon normal. Isang gabi, habang nakaupo sa kanyang opisina, binuksan ni Natasha ang laptop at sinimulan ang tahimik na imbestigasyon. “Prudence Georgina Chapman…” bulong niya habang tina-type ang pangalan. Lumabas ang ilang lumang larawan—isang babaeng may maliwanag na ngiti, may simpleng

POV: Prudence Georgina Chapman Tahimik ang opisina ni Edison. Ang mga bintana ay nag-aalok ng tanawin ng lungsod ng Makati—mga gusali na kumikislap sa hapon, mga ilaw na parang bituin sa lupa, ngunit sa loob, mas mabigat ang lamig kaysa sa kahit anong hangin na dumadaan sa labas. Nakaupo ako sa gilid ng conference table, ang laptop ko ay nakabukas, ngunit hindi ko talaga tinitingnan ang screen. Ang mga dokumento ay nandoon—mga numero, reports, forecasts—but para sa akin, lahat ay nagiging background noise lamang sa isang mas matinding tunog: ang tibok ng puso ko sa bawat sandali na nakikita ko siya. Si Edison ay nakatayo sa kabilang dulo ng silid, nakatingin sa mga figures sa board report na hawak niya. Ngunit alam kong hindi sa data nakatuon ang kanyang atensyon. Alam kong ang bawat galaw niya, bawat maliit na pag-ikot ng ulo, ay nakatuon sa akin. Ramdam ko ito sa tindi ng titig—isang titig na parang salamin ng sarili ko. Ang init na naiwan niya sa bawat alaala, ang mga halakhak, a

POV: Edison Charles Henderson Siya. Ang pangalan ay hindi ko kailangang banggitin para malaman ang iniisip ko. Ang kanyang presensya ay sapat na. Kahit na nakatayo siya sa kabilang dulo ng conference room, ang aura niya ay sumasakop sa buong espasyo. Prudence Georgina Chapman. Bawat kilos niya, bawat galaw ng buhok, bawat banayad na titig na hindi ko nakikita sa iba, ay nagdudulot ng kakaibang reaksyon sa akin. Hindi ko maintindihan—o baka ayokong maintindihan. Ako, si Edison Henderson, sanay sa kontrol, sa katahimikan, sa takot na dulot ng kapangyarihan—ngayon ay nararamdaman kong parang may isang lugar sa loob ng sarili ko na natutunaw. “Edison, may tanong lang ako,” mahinang sabi ng isa sa mga project managers. Nakatuon ako sa screen ng laptop, sinusubukang balewalain ang mabilis na paghinga ko, ngunit ramdam ko ang kanyang tingin, nakatuon sa akin, nagbabantay sa bawat galaw ko. Sinubukan kong ibaling ang isip ko sa numero. Sa forecasts. Sa graphs. Ngunit kahit gaano ko pa su

POV: Prudence Georgina Chapman Ramdam ko agad ang tensyon sa hangin bago pa man pumasok sa opisina. Ang hallway ng Chapman Group ay puno ng mga empleyado na nagkukwento, may mga nakatingin sa akin ng kakaiba—hindi ang karaniwang respeto, kundi ang halong pagtataka at panghuhusga. Parang alam na nila bago ko pa buksan ang bibig ko. Ang bawat hakbang ko papunta sa executive lounge ay mabigat, bawat sandali ay puno ng init sa pisngi at kirot sa dibdib. Nakaramdam ako ng kakaibang kaba—hindi dahil sa trabaho, kundi dahil alam kong may nagbabalak na sirain ang pangalan ko. Ang pangalan ko, Prudence Georgina Chapman, ay hindi lang basta pangalan sa corporate world. Ito ay simbolo ng integridad, karangalan, at tiwala ng publiko. At ngayong araw, parang lahat ay nakataya. Pumasok ako sa opisina at agad kong nakita ang laptop sa mesa. Nakabukas. Ang inbox ko ay puno ng mensahe—mga email mula sa media, mga tweet na nag-viral, mga mensaheng may halong panghuhusga at kasinungalingan. May scree