All Chapters of When CEO Cold Heart Softer: Chapter 41 - Chapter 50

POV Edison Charles Henderson Tahimik ang opisina. Ang Henderson Tower ay parang nagtatago ng lahat ng ingay ng lungsod, ngunit sa loob ng silid kong ito, ramdam ko ang bawat segundo na humahalo sa tensyon. Nakaupo ako sa likod ng malaking mesa, nakatingin sa mga dokumento, ngunit wala akong nababasa. Ang utak ko ay umiikot sa isang pangalan—Natasha Saenz. Hindi ko inaasahan ang tawag na iyon. Isa siyang babaeng sanay magdulot ng kontrol, ng eksenang may manipulative undertone. Ngunit ngayon, naririnig ko ang boses niya na may kakaibang kabigatan, isang pahiwatig na hindi niya agad isasapubliko: “Edison, kailangan nating pag-usapan… may kailangan akong sabihin.” Hindi ko tinanggal ang tingin sa mga dokumento—pinipilit ko ang sarili na manatiling propesyonal. Ngunit alam kong wala nang propesyonal sa gabing ito. Hindi siya basta nagbabalita ng business update. Hindi rin ito simpleng manipulation na sanay niyang gawin. Ito ay… bahagyang katotohanan. “Natasha,” malamig kong sabi, halo

POV Edison Charles Henderson Tahimik ang hallway ng Henderson Tower. Ang echo ng aking mga yapak ay parang paalala ng bigat ng lihim na nalaman ko. Ang impormasyon mula kay Natasha—bahagyang katotohanan, ngunit sapat na para baguhin ang mundo ko—ay parang apoy sa loob ng dibdib ko. May anak si Prudence. Anak na matagal niyang itinago, anak na hindi ko alam. Anak na ngayon ay bahagi ng buhay na akala ko kontrolado ko. Tumigil ako sa harap ng elevator, hinawakan ang panel, at hinintay na dumating si Prudence. Alam kong narito rin siya, dahan-dahang lumalakad sa hallway, nakaayos ngunit may presensya na nagpapanginig sa bawat hakbang. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito, ngunit ramdam ko ang tibok ng puso ko—isang tibok na matagal ko nang hindi naramdaman. “Prudence,” malumanay kong sabi, tinawag siya bago niya mapansin. Tumigil siya sa isang hakbang, bahagyang nagulat ngunit hindi nagpakita ng takot. Ang mukha niya ay maayos, composed, elegante—tulad ng lagi kong kilala—ngunit

Edison POV Tahimik ang opisina. Para bang ang mundo sa labas ay nagpatuloy, ngunit sa loob, lahat ay huminto. Nakatayo ako sa tabi ng malaking mesa, nakatingin sa dokumentong hawak ni Prudence. Ang pangalan ng bata ay nakasulat roon, malinaw at walang puwang sa alinlangan. At sa unang pagkakataon sa maraming taon, naramdaman ko ang bigat ng responsibilidad—higit pa sa anumang corporate merger, higit pa sa pinakamalaking deal na aking pinamunuan. Ako, Edison Charles Henderson, CEO ng Henderson International, sanay sa kontrol, sanay sa kapangyarihan, ay ngayon nagiging tao lamang—isang ama. Ang ideya ay nakakabigla, nakakatakot, at nakakaakit sa parehong oras. Hindi ko alam kung paano haharapin ang corporate world habang may ganitong bagong responsibilidad. Paano ako magpapakita ng lakas sa boardroom kung sa loob, natutunaw ang dating malamig kong puso? Tumango ako sa sarili ko, dahan-dahang huminga. Kailangan kong maging matatag. Kailangan kong ipakita sa sarili at sa mundo na kaya

Hindi lahat ng bayani ay nananatili sa huli. May mga taong dumarating lamang para iligtas ka sa sarili mong pagkawasak—at pagkatapos ay kusang aalis kapag natupad na nila ang papel nila. Si Julian Monteverde ay isa roon. Tahimik ang rooftop ng building kung saan madalas tumatakas si Mariana tuwing hindi niya kayang harapin ang mundo. Ang lungsod sa ibaba ay kumikislap sa gabi—mga ilaw na tila mga pangarap na nakasabit sa dilim. “Alam kong nandito ka,” sabi ni Julian habang papalapit, hawak ang dalawang paper cup ng kape. Hindi na siya nagulat nang lingunin siya ni Mariana. Hindi na rin siya nagulat sa lungkot sa mga mata nito. Sanay na siya roon. “Black. Walang asukal,” sabi niya, inaabot ang isang tasa. “Hindi ka talaga nagkakamali,” mahinang sagot ni Mariana. Ngumiti siya. “Sanay lang akong magmasid.” At iyon ang totoo. Hindi siya tulad ni Oswald na laging may kontrol sa paligid. Si Julian ay hindi maingay. Hindi dominante. Hindi mayabang. Pero marunong siyang tumingin sa p

POV: Edison Charles Henderson Hindi ako takot sa boardroom. Hindi ako takot sa pagkawala ng milyon. Hindi ako takot sa kompetisyon. Pero ngayong gabi, habang nakatayo ako sa harap ng lumang pintuan ng ancestral house ng mga Henderson sa Forbes Park, ramdam ko ang isang bagay na mas mabigat kaysa sa anumang deal na napirmahan ko. Takot. Hindi sa kanila. Kundi sa kung sino ako kapag nasa harap ko sila. --- Parehong naroon ang mga magulang ko sa dining hall—mahaba ang mesa, malamig ang ilaw, at mas malamig ang hangin sa pagitan namin. Walang yakap. Walang “kumusta ka.” Ganito kami lumaki. Controlled. Composed. Calculated. “Late ka,” sabi ng ama ko, hindi tumitingin sa akin. “Traffic,” sagot ko. Maikli. Walang emosyon. Umupo ako sa dulo ng mesa—parehong pwesto ko noong bata pa ako. Ang lugar kung saan pinapakinggan ko ang mga leksyon tungkol sa negosyo habang tinuturuan akong huwag magpakita ng kahinaan. “Balita ko bumagsak ang shares ninyo last week,” malamig na sabi ng ina