All Chapters of When CEO Cold Heart Softer: Chapter 11 - Chapter 20

Nagising ako sa katahimikan. Hindi iyong katahimikang mapayapa—kundi iyong uri na mabigat sa dibdib, parang hangin na ayaw pumasok sa baga. Unang gumalaw ang mga mata ko, dahan-dahan, sinusukat ang kisame ng kwartong hindi ko agad nakilala. Puting-puti. Malinis. Malamig. Amoy ng mamahaling pabango at kahoy. At saka ko naalala. Ang gabi. Ang alak. Ang mga salitang hindi dapat binitiwan. Ang mga tinging matagal nang ikinulong. Ang kamay niyang minsang pinangarap kong hawakan—at minsang pinili kong bitawan. Si Edison. Umupo ako sa gilid ng kama, hinihila ang kumot sa katawan kong tila ba nahihiya sa sarili. Nakasuot pa rin ako ng suot ko kagabi—bahagyang gusot, bahagyang bukas ang butones ng blouse. Hindi ko alam kung anong oras na, pero maliwanag na ang araw sa labas. Masyadong maliwanag para sa isang umagang hindi dapat sumikat. Tahimik ang buong penthouse. Walang tunog ng yabag. Walang tunog ng paghinga maliban sa akin. Wala siya. At doon ko naramdaman ang unang kirot—hindi

Hindi umulan noong umagang iyon, ngunit mabigat ang hangin—parang may dalang paalam na hindi kayang bigkasin ng bibig. Nakatayo si Prudence Georgina Chapman sa harap ng salamin sa silid na pansamantalang tinirhan niya sa isang hotel sa Makati. Tahimik. Walang musika. Walang tawag. Walang mensahe. Tanging tunog ng sariling paghinga at tibok ng pusong pilit niyang pinapakalma. Hindi siya umiyak. Hindi dahil wala siyang nararamdaman—kundi dahil matagal na niyang tinuruan ang sarili kung paano pigilan ang mga luha bago pa man ito tumulo. Maingat niyang isinara ang maleta. Hindi iyon puno—ilang damit, dokumento, at isang maliit na sobre na hindi niya binuksan mula nang dumating ito. Nakatago iyon sa ilalim ng mga papeles, parang lihim na ayaw pang pangalanan. Lumapit siya sa bintana. Sa ibaba, gumagalaw ang lungsod—mga sasakyan, mga taong may kanya-kanyang pupuntahan, mga buhay na tuloy lang kahit may naiiwang sugat sa bawat kanto. May mga bagay talagang hindi puwedeng manatili. At

Tahimik ang umaga sa Paris—hindi dahil walang tunog, kundi dahil ang mundo ay tila huminto sa isang iglap. Ang mga sasakyan sa labas ng bintana ay patuloy na dumaraan, ang mga tao’y naglalakad na parang walang pasanin, at ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa pagitan ng mga gusali. Ngunit para kay Prudence Georgina Chapman, ang oras ay hindi umuusad. Nakatayo siya sa banyo ng maliit niyang apartment, nakatingin sa salamin. Maputla ang kanyang mukha, namumugto ang mga mata, at nanginginig ang mga daliri niyang mahigpit na nakahawak sa gilid ng lababo—parang iyon na lamang ang tanging humahawak sa kanya sa realidad. Sa tabi ng lababo, nakapatong ang isang bagay na tila walang bigat ngunit kayang bumagsak at wasakin ang isang buong buhay. Isang simpleng test strip. Dalawang linya. Hindi siya umiiyak. Hindi rin siya humihinga nang maayos. Para siyang nilamon ng katahimikan—isang katahimikang mas malakas pa sa anumang sigaw. “Hindi…,” mahinang bulong niya sa sarili, hindi bilang pagt

Hindi agad nagsasalita si Natasha Saenz kapag may nararamdaman siya. Hindi siya ang tipong babae na magtataas ng boses o magpapakita ng selos. Mas delikado siya roon. Dahil kapag tahimik siya, doon siya nagmamasid. At ngayong gabi, habang nakatayo siya sa gitna ng grand ballroom ng Henderson Tower—napapaligiran ng mga ilaw, champagne, at mga ngiting sanay na sanay na sa plastik—iisa lang ang malinaw sa kanya. May itinatago si Prudence Georgina Chapman. Hindi pa niya alam kung ano. Pero sigurado siya—hindi ito maliit na bagay. Tahimik na pinagmamasdan ni Natasha ang eksena sa kabilang dulo ng bulwagan. Naroon si Edison Charles Henderson, matangkad, tuwid ang tindig, suot ang pamilyar na malamig na ekspresyon sa mukha. Kahit nasa gitna ng mga investor at board members, parang hiwalay pa rin siya sa mundo—isang lalaking kayang ikulong ang sarili sa katahimikan. At sa tabi niya, bahagyang may distansya, si Prudence. Hindi sila magkadikit. Hindi rin sila nag-uusap. Ngun

Umagang iyon, tahimik ang opisina ni Prudence sa Chapman Group. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumapasok sa malaking bintana, ngunit kahit gaano kaliwanag, hindi nito natatabunan ang bigat ng nakaraan. Nakaupo siya sa kanyang mesa, nakatitig sa computer screen, ngunit ang mga mata niya ay parang nakalipad sa alaala ng nakaraang gabi. Hindi niya maalis sa isip ang gabing iyon sa Henderson International—isang cocktail party na dapat propesyonal, ngunit nauwi sa isang eksenang puno ng tensyon. Nakita niya si Edison, malamig, tahimik, ngunit may kakaibang titig na tila nakakaunawa sa bawat lihim na itinago niya. Hindi niya mawari kung galit iyon o pangungulila. Bumaba siya ng konti sa opisina, nagbuhos ng kape, at sa bawat higop, naramdaman niya ang bigat ng pagkukulang—hindi sa kanya, kundi sa sarili niyang mga desisyon noon. Napilitang talikuran ang damdamin para sa isang lalaking minsang mahal niya, at ngayon ay nagbabalik sa kanyang mundo. Habang nagbubukas siya ng email, n