Lahat ng Kabanata ng When CEO Cold Heart Softer: Kabanata 21 - Kabanata 30

Ang hangin sa Maynila ay tila mas mabigat kaysa sa Europa, isang kumbinasyon ng init, polusyon, at mga alaala na hindi ko na inasahan na babalik sa aking isipan. Lumapag ang aking mga paa sa paliparan, dala ang sarili kong mundo—isang mundo ng tagumpay, ng mga pangarap na natupad, at ng lihim na tiniis sa loob ng mahabang panahon. Hindi ko na kailangan pang tumakbo. Ngunit tila ba may isang bagay sa bawat sulok ng lungsod na paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng nakaraan. Sa bawat taxi na dumaraan, sa bawat billboard na nag-aanunsyo ng mga luxury brands, naroon si Edison—hindi siya literal, ngunit nararamdaman ko ang bigat ng kanyang presensya sa bawat galaw ng siyudad. Sa loob ng limang taon, naging mas matatag ako, mas buo, at mas handa. Ngunit may isang aspeto ng aking puso ang hindi ko pa rin mapawi: ang sugat na iniwan ng isang lalaking natutong magtago ng damdamin. Edison Charles Henderson—isang pangalan na dati’y nagbigay ng kilabot sa akin, ngayon ay nagdudulot ng kakaibang

Ang araw ay tila mas maiksi kaysa sa dati. Kahit na ang sikat ng araw ay sumisilip sa malalaking bintana ng Henderson International, may lamig pa rin sa loob ng opisina. Para kay Prudence, iba ang pakiramdam ng pagbabalik sa lugar na dati niyang iniiwasan. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa lalaking nakaupo sa kabilang dulo ng conference room—si Edison Charles Henderson. Bawat kilos niya’y maingat, bawat salita’y pinipili. Hindi niya gusto na mapansin ang anumang paggalaw na magpapakita ng labis na emosyon. Ngunit kahit anong pilit niyang kontrolin ang sarili, may mga sandali na hindi niya maiwasang mapatingin sa kanya. Ang mata ni Edison—malamig, obserbador, at tila laging may sukat sa bawat kilos ng tao—ay hindi nakaligtas sa kanya. “Magandang umaga, Prudence,” bati ni Edison sa kanya, may bahagyang pagkakalimot sa propesyonal na tono. Para sa karamihan, simpleng pagbati lang iyon. Ngunit para kay Prudence, parang kumulog ang puso niya sa init at lamig na sabay na naramdaman n

Ang eroplano mula sa Europa ay dumapo nang maaga sa umaga sa Ninoy Aquino International Airport. Sa labas ng bintana, makikitang tahimik ang runway, ang araw ay unti-unting sumisilip sa likod ng mga ulap, na para bang nagbabadya ng bagong simula—o bagong alon ng tensyon. Si Julian Reyes ay nakatayo sa tarmac, hawak ang maliit niyang maleta, at tahimik na pinagmamasdan ang paligid. Ang Pilipinas para sa kanya ay hindi na bago, ngunit sa pagkakataong ito, iba ang hangin—iba ang tibok ng puso. Hindi lang siya bumalik para bisitahin ang kanyang pamilya o lumapit sa mga kaibigan; bumalik siya dahil sa isang pangakong ibinigay niya noon sa isang babaeng nagbago ng kanyang mundo—si Prudence Georgina Chapman. Sa kabilang dako ng lungsod, si Prudence ay abala sa kanyang opisina, pinag-aaralan ang mga reports at plano para sa bagong proyekto ng Chapman Group. Mula sa Europa, natutunan niyang hindi basta-basta maapektuhan ng emosyon sa negosyo, ngunit alam niyang may isang bagay na palaging na

Umaga iyon sa Maynila na may bahagyang ulap sa langit, parang nagbabantay sa bawat hakbang ng mga taong abala sa lungsod. Para kay Prudence Georgina Chapman, karaniwang araw lang sana ito—isang ordinaryong simula ng linggo, puno ng pagpupulong at pagtatasa ng mga proyekto sa Chapman Group. Pero alam niya sa sarili niyang puso na hindi ito ordinaryo. Hindi na ito tungkol sa trabaho lamang. Habang naglalakad siya sa hallway ng Henderson International, naramdaman niya ang hindi nakikitang tensyon sa paligid. Hindi ito basta corporate politics; ito ay tensyon na nagmumula sa isang taong kilala niya nang lubos—si Edison Charles Henderson. Ang lalaking minsang naging sentro ng kanyang kabataan, ng kanyang lihim na pag-ibig, at ng sakit na tiniis niya noon. Ngayon, naroon siya muli, malamig, kontrolado, at parang walang kakayahang magpakita ng damdamin—maliban sa mga panahong hindi niya maintindihan ang sariling reaksyon. “Magandang umaga, Ms. Chapman,” bati ni Edison, na may kalakip na ng

Ang hangin sa opisina ng Henderson International ay malamig, halos walang tunog maliban sa banayad na tik-tik ng mga relo at mahihinang hakbang ng mga empleyado sa hallway. Sa loob, nakatayo si Edison Charles Henderson sa kanyang office window, nakatingin sa lungsod na tila walang kinikilala. Ngunit sa kalooban, hindi maalis ang bigat—isang damdaming matagal niyang pinilit itago. Narito si Prudence Georgina Chapman, nakatayo sa pintuan ng opisina niya. Ang mata niyang matatag, ngunit may bahagyang pangamba, ay nakatingin sa kanya. Para bang ang bawat galaw ni Edison ay sinusukat niya, sinusuri, at binabalanse sa kanyang sariling emosyonal na mundo. Lumapit siya nang dahan-dahan, hawak ang kanyang briefcase, na parang sandata at panangga sa isang digmaang alam niyang hindi pa tapos. “Prudence,” malalim ang boses ni Edison, malamig at kontrolado, ngunit may tunog ng paghihintay. “Bakit ka bumalik?” Tumigil siya, huminto sa dalawang hakbang mula sa kanya. Ipinikit niya ang mata sanda