บททั้งหมดของ When CEO Cold Heart Softer: บทที่ 51 - บทที่ 60

POV: Prudence Georgina Chapman Hindi ko inasahan na ang unang maririnig ko sa umagang iyon ay hindi ang alarm clock—kundi ang mahinang pag-ungol ng anak ko mula sa kabilang kwarto. “Mommy…” May kakaibang bigat sa salitang iyon. Hindi dahil sa pagod. Kundi dahil sa responsibilidad. Sa katotohanang hindi na lang ako babae. Hindi na lang ako dating kasintahan. Isa na akong ina. At sa sala—nakaupo siya. Edison Charles Henderson. Hawak ang maliit na tasa ng kape na tila hindi niya alam kung paano inumin sa ganitong katahimikan. Limang taon. Limang taon ko siyang hindi nakita. Limang taon kong itinaguyod ang anak namin nang mag-isa. Hindi dahil hindi niya kayang maging ama—kundi dahil pinili kong huwag sabihin. Pero ngayon, narito siya. Hindi bilang CEO. Hindi bilang lalaking minsang pinili ang pangalan kaysa sa akin. Kundi bilang ama ng batang kasalukuyang naglalakad palapit sa kanya habang kinukusot ang mga mata. “Mommy… sino siya?” Napahinto ang mundo. Tumingi

Hindi lahat ng pagbagsak ay maingay. May mga pagbagsak na nagsisimula sa isang maling ngiti. Sa isang bulong na hindi dapat narinig. Sa isang lihim na inakalang ligtas—hanggang sa may nagdesisyong hindi na manahimik. At iyon ang gabi ni Natasha Saenz --- Ang Grand Meridian Hall ay puno ng pinakamalalaking pangalan sa industriya—mga investor, media, board executives, at political allies. Isang celebratory gala ito para sa expansion ng Henderson-Solibar joint venture—isang merger na minsang muntik nang masira dahil sa eskandalo. Sa gitna ng ballroom, nakatayo si Natasha. Nakasuot ng champagne-colored gown, ang tela’y kumikislap sa ilalim ng chandelier. Maganda. Elegante. Walang bahid ng pagkatalo sa itsura. Ngunit sa loob niya, may bahagyang pagkataranta. Tatlong linggo na mula nang kumalat ang unang anonymous leak tungkol sa insider manipulation sa nakaraang board crisis. Tatlong linggo na ring tahimik si Edison. At higit sa lahat—tatlong linggo na ring hindi niya makuha ang r

POV: Prudence Georgina Chapman Ang araw ay mainit, ngunit sa loob ng lobby ng Henderson International, ramdam ko ang lamig ng hangin sa paligid—hindi dahil sa aircon, kundi sa tensyon na bumabalot sa akin. Maraming tao: mga empleyado, board members, mga reporter na naghihintay ng anumang pahayag, at mga bisita mula sa iba't ibang kumpanya. Ngunit sa gitna ng ingay at mga abalang mukha, isa lamang ang nakatuon sa akin—si Edison. Nakaupo siya sa kanyang mesa sa tabi ng reception, nakasuot ng perpektong navy blue suit, maayos ang buhok, at ang kanyang mata ay nakatingin sa akin nang diretso—hindi mapaglaro, hindi malamig, kundi may tahasang pagtanggap ng katotohanan. Ang puso ko ay biglang tumalbog nang mabilis, para bang naglalaban ang tibok at paghinga ko sa katahimikan ng lobby. Limang taon kaming nagkalayo, limang taon ng pag-iwas at pagtatanggol sa sariling damdamin. Ngunit ngayon, nasa isang silid kami ng publiko, walang pinto na magsisilbing tabing—lahat ng nararamdaman namin

Ang huling liwanag ng hapon ay dumampi sa terrace ng Henderson International. Ang mga ulap ay naghalo sa kulay kahel at rosas, parang pintura na hindi maayos ang mga hangganan—tulad ng damdamin ni Prudence, magulo at puno ng tanong. Nakaupo siya sa gilid ng terrace, ang kamay nakapwesto sa railing, ramdam ang hangin sa balat niya. Malamig sa labas, ngunit mas malamig ang puso niya sa pag-iisip sa taong matagal niyang iniiwasan. Hindi niya inaasahan ang gabing ito. Hindi niya inaasahan na, matapos ang lahat ng taon, ang lalaking minsang sumira at nagpagising sa kanya ay magiging harapan niya muli. Ngunit narito siya—buo, matatag, ngunit may kaunting kaba sa bawat pintig ng puso. At naroon siya. Si Edison Charles Henderson. Nakatayo sa terrace, nakasuot ng puting shirt at dark trousers, ang blazer nakabitin sa balikat, hindi maayos ngunit eleganteng elegante sa kanyang paraan. Ang mga mata niya ay nakatutok kay Prudence, ngunit may pagkakaba—isang bagay na bihira mong makita sa lalak

Ang gabi ay tahimik sa rooftop ng Henderson Tower. Ang ilaw ng lungsod ay kumikislap sa ibaba, ngunit dito sa itaas, tila kami lang ang umiiral. Ang hangin ay malamig, humahaplos sa aking balat, ngunit mas ramdam ko ang init na dala niya sa bawat galaw. Si Edison ay nakatayo malapit sa gilid, nakatingin sa skyline. Ang mga balikat niya ay matatag, ang katawan niya ay kontrolado tulad ng dati. Ngunit may kakaibang tensyon sa paligid niya—isang bagay na hindi niya kayang itago, kahit gaano siya kagaling sa pagtatakip. Dahan-dahang lumapit ako, pilit hinahabol ang tibok ng puso ko. “Edison…” bulong ko, halos hindi marinig, ngunit alam kong naririnig niya. Tumingin siya sa akin, at sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo. Ang mga mata niya—karaniwan nang malamig—ay puno ng damdaming matagal nang nakatago. Ang pagkakaalam ko sa kanya ay nagbago: hindi siya perpekto, hindi siya malamig sa lahat ng bagay. May bahid ng kahinaan, ng pangungulila, na tila ako lamang ang makakakita.