บททั้งหมดของ เกิดใหม่ชาตินี้ ขอไม่รักคุณอีก: บทที่ 1 - บทที่ 8

หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของพ่อ เมื่อฉันเดินมาถึงสวนกุหลาบกลับถูกซิงรั่วดักหน้าเอาไว้"สือเวย ทำไมเธอถึงไม่ยอมหลีกทางให้ฉันกับหมิงเซวียนเสียที!"ฉันเผยอริมฝีปาก แต่คำพูดที่ติดอยู่ที่ลำคอก็ถูกกลืนกลับลงไปในเมื่อตัดสินใจจะตัดขาดกับพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก เมื่อถึงเวลา พวกเขาก็จะรู้เองฉันดึงสติกลับมาและตั้งใจจะเดินเลี่ยงเธอไปทว่าจู่ๆ เธอกลับคว้าแขนของฉันไว้แล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น "สือเวย ต่อให้เธอตีฉันจนตาย ฉันก็จะรักหมิงเซวียน!" ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกหมิงเซวียนที่พุ่งเข้ามาผลักจนล้มลงกับพื้น"สือเวย! เธอทำอะไรซิงรั่วน่ะ!?"ฉันอ้าปากอยากจะแก้ต่าง แต่เมื่อเห็นสายตาที่มองมาที่ฉันราวกับเป็นศัตรู สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะเงียบเขามักจะคิดเสมอว่าฉันเป็นพวกตัวร้ายที่คอยระรานหาเรื่อง ส่วนซิงรั่วคือผู้หญิงอ่อนหวานเรียบร้อยคือฝ่ายที่ถูกเสมอในสายตาเขาใจฉันดิ่งวูบ ฉันลูบขาที่ยังคงเจ็บแปลบ พยายามจะลุกหนีไปแต่กลับถูกหมิงเซวียนคว้าแขนเอาไว้ "สือเวย ขอโทษก่อนแล้วค่อยไป!""ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด! ทำไมต้องขอโทษ?"เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยค

เขาหันกลับมามองฉัน พลางเอ่ยอย่างอ่อนใจ "สือเวย เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ เสียทีเถอะ ฉันก็ตกลงแต่งงานกับตระกูลของเธอแล้ว ขอแค่เธอเลิกแกล้งซิงรั่ว ต่อให้ฉันจะไม่รักเธอ แต่ฉันจะให้เกียรติเธอในฐานะเมียอย่างดีที่สุด " ฉันชะงักไปเมื่อได้ยิน ไม่นึกเลยว่าเขาจะยังไม่รู้เรื่องที่คู่หมั้นถูกเปลี่ยนตัวเป็นซิงรั่วซึ่งมาจากตระกูลเวลลิงตันเช่นเดียวกัน"ฉันรู้ว่าหลายวันที่ผ่านมาฉันมัวแต่ดูแลซิงรั่ว จนทำให้เธอหึงจนอาละวาดแบบนี้ แต่หลังจากนี้ฉันจะอยู่ดูแลเธอต่ออีกสองสามวัน แล้วหลังจากนั้นฉันจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีก"ฉันเงียบฟังคำลวงเหล่านั้นต่อไป ถึงได้เข้าใจสาเหตุที่เขายังไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนตัวคู่หมั้นคงเป็นเพราะเขามัวแต่ทุ่มเทดูแลซิงรั่ว จนไม่ได้เข้าร่วมการประชุมของตระกูลเลยด้วยซ้ำความดีที่เขาทำเพื่อซิงรั่วนั้น ยิ่งใหญ่กว่าที่ทำเพื่อฉันมากมายนักฉันควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้วว่า สิ่งที่เขามีให้ฉันคือการทดแทนบุญคุณแต่กับซิงรั่วคือความรักที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจฉันดึงสติกลับมา ยิ้มอย่างขมขื่น "ที่จริง... พวกคุณควรจะคบหากันต่อไปนะ"เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ก็คิดว่าฉันกำลังประชดประชันและทำตัวเหมือนเด

หลายวันต่อมา เขาไม่ได้ปรากฏตัวที่บริษัทอีก ทว่ากลับมาดักรออยู่ที่หน้าวิลล่าของฉันแทนเขาส่งของขวัญที่แตกต่างกันมาให้ฉันในทุกๆ วันฉันทนการตามตอแยไม่ไหว จึงโทรศัพท์ไปหาเขา"หมิงเซวียน เลิกส่งของขวัญมาให้ฉันได้แล้วค่ะ สิ่งที่คุณทำอยู่มันไม่ใช่ตัวคุณเลย ฉันพูดชัดเจนแล้วว่าเราเป็นไปไม่ได้ กลับไปเถอะค่ะ"โดยไม่รอให้เขาตอบกลับ ฉันก็วางสายทันทีฉันพิงพนักเตียงด้วยความคิดที่สับสนวุ่นวายทั้งที่ชาติก่อนเขาเกลียดฉันมากขนาดนั้น แต่ทำไมชาตินี้ถึงได้ดึงดันจะแต่งงานกับฉันนัก?เขาก็ไม่ได้รักฉัน แล้วจะมารับผิดชอบแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ พิงขอบเตียงแล้วผล็อยหลับไปหลังจากวันนั้น หมิงเซวียนก็ไม่ได้มาหาฉันอีกจริงๆในขณะที่ฉันรู้สึกโล่งอก ลึกๆ ในใจกลับมีความรู้สึกเสียดายบางอย่างอาจเป็นเพราะเคยรักเขามากเกินไป หัวใจจึงมักจะเผลอคาดหวังถึงตอนจบที่สวยงามระหว่างเราโดยไม่รู้ตัวฉันพบหมิงเซวียนอีกครั้งในการประชุมงานเขากลับมาดูภูมิฐานและคล่องแคล่วอีกครั้ง เขารายงานเนื้อหางานของบริษัทได้อย่างเฉียบคมฉันนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมในความสามารถในการทำงานของเขามั

เห็นสภาพของเขา ฉันก็ร้องไห้ออกมาด้วยความกระวนกระวายใจชาตินี้... ทั้งที่ตั้งใจจะให้เราต่างคนต่างมีความสุข แต่ทำไมสุดท้าย เขาก็ยังต้องมาบาดเจ็บเพราะช่วยฉันอีกน้ำตาร้อนๆ หยดลงบนหลังมือ ฉันสะบัดเชือกหลุดแล้วรีบเข้าไปพยุงหมิงเซวียนหมิงเซวียนเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันด้วยความสงสาร "เวยเวย อย่าร้องไห้เลย ฉันปวดใจนะ"ซิงรั่วที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนโยนของเขา ความโกรธแค้นในใจก็ปะทุขึ้นมา เธอคว้าปืนพุ่งกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิตหมิงเซวียนรีบเอาตัวบังฉันไว้ และรับกระสุนนัดที่สองแทนฉัน คราวนี้กระสุนเจาะเข้าที่ตำแหน่งหัวใจพอดีเพียงชั่วพริบตา เขาก็ล้มฟุบลงในอ้อมกอดของฉัน"หมิงเซวียน!"ฉันตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างเสียสติด้วยความตื่นตระหนกทุกคนในที่นั้นต่างพากันชะงักด้วยความตกใจกับเสียงกรีดร้องที่เหมือนใจจะขาดของฉัน เมื่อได้สติ ฉันก็คว้าปืนขึ้นมายิงใส่พวกเขาทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่งเสียงปืนรัวดังสนั่น กระสุนของฉันเจาะเข้าที่ขั้วหัวใจของทั้งสองคนพอดีร่างของพวกเธอล้มลงกองกับพื้น ส่วนฉันเองก็กุมหน้าท้องแล้วทรุดเข่าลงเช่นกันแต่ฉันได้รับบาดเจ็บเพียงที่หัวไหล่เท่านั