บทที่ 4

เขาหันกลับมามองฉัน พลางเอ่ยอย่างอ่อนใจ "สือเวย เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ เสียทีเถอะ ฉันก็ตกลงแต่งงานกับตระกูลของเธอแล้ว ขอแค่เธอเลิกแกล้งซิงรั่ว ต่อให้ฉันจะไม่รักเธอ แต่ฉันจะให้เกียรติเธอในฐานะเมียอย่างดีที่สุด "

ฉันชะงักไปเมื่อได้ยิน ไม่นึกเลยว่าเขาจะยังไม่รู้เรื่องที่คู่หมั้นถูกเปลี่ยนตัวเป็นซิงรั่วซึ่งมาจากตระกูลเวลลิงตัน

เช่นเดียวกัน

"ฉันรู้ว่าหลายวันที่ผ่านมาฉันมัวแต่ดูแลซิงรั่ว จนทำให้เธอหึงจนอาละวาดแบบนี้ แต่หลังจากนี้ฉันจะอยู่ดูแลเธอ

ต่ออีกสองสามวัน แล้วหลังจากนั้นฉันจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีก"

ฉันเงียบฟังคำลวงเหล่านั้นต่อไป ถึงได้เข้าใจสาเหตุที่เขายังไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนตัวคู่หมั้น

คงเป็นเพราะเขามัวแต่ทุ่มเทดูแลซิงรั่ว จนไม่ได้เข้าร่วมการประชุมของตระกูลเลยด้วยซ้ำ

ความดีที่เขาทำเพื่อซิงรั่วนั้น ยิ่งใหญ่กว่าที่ทำเพื่อฉันมากมายนัก

ฉันควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้วว่า สิ่งที่เขามีให้ฉันคือการทดแทนบุญคุณแต่กับซิงรั่วคือความรักที่มาจากก้นบึ้งของ

หัวใจ

ฉันดึงสติกลับมา ยิ้มอย่างขมขื่น "ที่จริง... พวกคุณควรจะคบหากันต่อไปนะ"

เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ก็คิดว่าฉันกำลังประชดประชันและทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจอีกตามเคย

"สือเวย เธอมันเป็นพวกที่ชอบพูดจาประชดประชัน เมื่อไหร่เธอจะหัดพูดความจริงเสียที"

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อเขาเห็นชื่อคนโทรมา มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาเดินเลี่ยงไปอีกด้านหนึ่ง ขานรับชื่อของซิงรั่วด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด

ฉันกำปลายนิ้วแน่น ฟังคำสั่งเสียที่เขาบอกกับซิงรั่ว หัวใจก็บีบคั้นเจ็บจนแทบขาดใจ

หลังจากวางสาย เขาเตรียมตัวจะจากไป

ก่อนไป เขาเอื้อมมือมาลูบหัวฉันด้วยความจำใจ "ช่างเถอะ เธอพักผ่อนให้ดี อย่าก่อเรื่องอะไรอีก อีกสามวันฉันจะมารับเธอไปลองชุดแต่งงาน"

ฉันไม่ได้ขานรับ เพียงแต่มองดูเขาเงียบๆ ราวกับจะสลักใบหน้าของเขาไว้ในกระดูก

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของมาเฟียเขาก็สั่นไหวอย่างประหลาด เขารู้สึกว่าฉันดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน

"สือเวย เธอเป็นอะไรไป?"

ฉันส่ายหน้า พยายามกลั้นความขมขื่นแล้วฝืนยิ้มเอ่ยออกมา "เปล่าค่ะ แค่จู่ๆ ก็รู้สึกว่า หมิงเซวียน... คุณจะต้องมีความสุขแน่ๆ"

ได้ฟังเช่นนั้น เขาก็หัวเราะเบาๆ อย่างอ่อนใจ "ถ้าเธอไม่ทำตัวป่วนเรื่องอะไร ฉันก็น่าจะมีความสุขนะ"

ต้องมีความสุขแน่ค่ะ

ฉันพึมพำในใจ หลังจากส่งเขาลับสายตาไปแล้ว ฉันก็มองไปที่ตั๋วเครื่องบินไปนิวซีแลนด์

เหลือเวลาอีกเพียง 48 ชั่วโมงก่อนเครื่องจะออก

...

สามวันต่อมา หมิงเซวียนขับรถไปยังร้านชุดแต่งงานด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กๆ

เดิมทีเขาคิดว่าเขาจะต่อต้านการต้องมาทำเรื่องที่คู่รักควรทำร่วมกันกับสือเวย แต่ตอนนี้ในหัวของเขากลับเผลอ

จินตนาการไปแล้วว่ายามที่เธอสวมชุดแต่งงานจะงดงามเพียงใด

เขาเริ่มจินตนาการถึงงานแต่งงาน และชีวิตหลังแต่งงานของตัวเองขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เขามองเงาสะท้อนภาพตัวเองในกระจกพลางนึกตกใจที่เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขบนหน้าตัวเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมเขาถึงแสดงสีหน้าที่ดูมีความสุขขนาดนี้ออกมาได้ล่ะ? หรือว่าเขารักสือเวยเข้าแล้ว?

แต่สำหรับเขาแล้ว เขามองสือเวยเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอดไม่ใช่หรือ?

ด้วยความสงสัยและความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ หมิงเซวียนจึงเร่งความเร็วรถขึ้น

เพราะเขาอยากจะเจอหน้าสือเวยให้เร็วที่สุด เมื่อได้เจอเธอ ก็น่าจะได้คำตอบเอง

เมื่อเขามาถึงร้านชุดแต่งงาน พนักงานแจ้งกับเขาว่าเจ้าหญิงแห่งตระกูลเวลลิงตันกำลังลองชุดอยู่

เขาได้ยินดังนั้นก็นั่งรออยู่ที่โซนพักผ่อนด้วยความประหม่า

ห้านาทีต่อมา ร่างในชุดสีขาวบริสุทธิ์ก็เดินออกมาจากห้องลองชุด

หมิงเซวียนลุกขึ้นยืนต้อนรับเธอโดยสัญชาตญาณ ทว่าสีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปทันควันเมื่อได้เห็นชัดๆ

"ทำไมถึงเป็นเธอ?! แล้วสือเวยล่ะ?"