Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

"พวกเจ้าทั้งสองหยุดก่อน" เฉียนเจินตะโกนบอก "เดี๋ยวข้าจะลงเขาครั้งนี้ไปกับพวกเจ้าด้วย เพื่อที่จะได้ช่วยพูดให้กับหลงหลินให้กลับมาศึกษาที่นี่ "ร่างบางกล่าวบอกจุดประสงค์ของตนกับทั้งสองทันที เมื่อทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก "ท่านอาจารย์จะลงเขาไปกับศิษย์จริงๆนะขอรับ ""จริงสิ เจ้ายังศึกษากับข้าไม่จบ ข้าก็ยังไม่อยากให้เจ้าออกไปในตอนนี้ เดี๋ยวเหล่าศิษย์พี่ของเจ้าจะเสียใจเอา "ร่างบางเอ่ยบอกกับลูกศิษย์ของตนเมื่อได้ยินเช่นนั้นหลงหลินก็ได้น้ำตาซึมออกมาแล้วเขาคำนับขอบคุณอาจารย์ สิ่งที่ทั้งสองศิษย์อาจารย์คุยกันนั้นฉีหลินงั้นก็ดีใจเป็นอย่างมากที่หลานของตัวเองนั้นเจออาจารย์ที่ดี "เช่นนั้นพวกเราก็เดินทางกันเถอะ" ฉีหลินเอ่ยบอกเมื่อร่างบางได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าตอบรับ "เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งสองจับมือข้าเดี๋ยวข้าจะพาพวกเจ้าไปที่ตีนเขา" เมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายบอก ฉีหลินก็กระโดดมาจับมือทันทีแล้วลูกศิษย์ก็เดินมาจับมือตนอีกข้าง เมื่อเห็นว่าทั้งสองจับมือตนแล้วก็ได้ใช้วิชาหายตัวหายตัวไปที่ตีนเขาทันที "แล้วเราจะเดินทางกันยังไง "ร่างบางเอ่ยถามบุรุษตรงหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้นฉีหลินก็ชะงักทันที

เมื่อเฉียนเจินได้ยินเช่นนั้นก็ได้หันไปมองที่ต้นเสียง แล้วได้เห็นผู้ชายที่ค่อนข้างมีอายุเดินเข้ามาเมื่อแม่ทัพบูรพากับคนของตนได้เห็นชายตรงหน้าก็ทำการคารวะทันที "คารวะท่านแม่ทัพใหญ่" แม่ทัพบูรพาพร้อมคนของตนเอ่ยคารวะเสียงดัง "เจ้าจะมาประลองกับข้าหรือเช่น นั้นก็ขึ้นมา" ร่างบางหันไปกล่าวกับคนที่เพิ่งเดินเข้ามา เมื่อแม่ทัพใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็ใช้วิชาตัวเบาขึ้นไปบนลานประลองทันที ทั้งสองฝ่ายยืนจ้องหน้ากันโดยที่ไม่มีฝ่ายใดเริ่มก่อน "ข้าขอถามเจ้าเจ้าแซ่อะไร "ร่างวางเอ่ยถามชายตรงหน้า "ข้าแซ่หลี่ หลี่หมิงฮุย "เมื่อร่างบางได้รู้ว่าคนตรงหน้าแซ่อะไรใบหน้าก็เรียบนิ่งทันที "ดีถ้าเช่นนั้นเวลาข้าโจมตีข้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไร "ร่างบางกล่าวออกมาอย่างเย็นชา "เจ้ามีความแค้นอะไรกับตระกูลของข้าเช่นนั้นรึ "หลี่หมิงฮุย เอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย "ถ้าเจ้าอยากรู้เจ้าก็ไปปลุกบรรพบุรุษของเจ้าขึ้นมาจากหลุมศพเพื่อถามเอาเถอะ ว่าทำความชั่วสิ่งใดไว้กับข้าบ้าง" ร่างบางตอบกลับด้วยความเจ็บแสบเมื่อแม่ทัพใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธเป็นอย่างมากเพราะคนตรงหน้าลบหลู่บรรพบุรุษตน "เจ้ากล้าดียังไงมาด่าบรรพบุรุษข้า!!! ""กล้าหรื

เมื่อเฉียนเจินมาถึงก็ได้มีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กพุ่งเข้าใส่ทันที สิ่งมีชีวิตตัวนี้มีรูปร่างคล้ายแมวแต่ละเท้ากับมีประกายไฟออกมา "ขอโทษท่านด้วยเจ้าค่ะสัตว์เลี้ยงของข้านั้นช่างดื้อนัก" เด็กสาวตรงหน้ารีบวิ่งมาแล้วเอ่ยขอโทษ "ไม่เป็นไร แต่ก็จงระวังให้ดีเพราะสัตว์เลี้ยงของเจ้านั้นอาจจะทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บได้" ร่างบางเอ่ยบอกเมื่อเด็กสาวได้ยินก็ขอโทษอีกครั้งแล้วอุ้มสัตว์เลี้ยงของตนเดินออกไป แล้วร่างบางก็ได้พาเหล่าลูกศิษย์เข้าไปในเมือง เมื่อเข้ามาถึงในเมืองหลวงร่างบางก็ได้ไปที่ลานประลองพร้อมทั้งลงสมัครประลองแบบสำนัก"ข้ามาสมัครประลอง ''"เป็นผู้ประลองอิสระหรือสำนัก" ผู้ทำการรับสมัครเลยถาม "เป็นสำนัก มีศิษย์ที่จะเข้าร่วมทั้งหมด 10 คน 7 คนประลองเดี่ยวอีก 3 คนประลองกลุ่ม "ร่างบางเอ่ยบอกแต่ผู้ทำการรับสมัคร "ชื่อของสำนักของเจ้ามีชื่อว่าอะไร'' ชายชราผู้ทำการรับสมัครเอ่ยถาม "สำนักของข้ามีชื่อว่า 'สำนักตำหนักเทพ' ''"แล้วผู้ที่จะลงสมัครอยู่ที่ใด เรียกพวกเขามาเพื่อที่จะทำการลงชื่อและวัดระดับพลัง" เมื่อได้ยินเช่นนั้นร่างบางก็ได้เรียกลูกศิษย์ของตนทั้งหมดเข้ามาแล้วให้ทำการลงชื่อและวัดระดับพลังทั้งหมด พร้อ

เคร้ง เสียงของโรหะ 2 อย่างปะทะกัน"ขุนนางหลิวเหตุใดเจ้าถึงกล้าทำเช่นนี้" กรรมการเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง "มันทำร้ายลูกข้าข้าจะฆ่ามัน "" นี่มันคือการประลองย่อมมีการทำร้ายกันอยู่แล้วเจ้าจงกลับไปนั่งที่ซะอย่าให้ข้าได้ใช้กฎของการประลอง" พูดทำพิธีเอ่ยบอกแก่ขุนนางหลิวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิด ทางด้านของขุนนางหลิวได้ฟังเช่นนั้นก็โกรธเป็นอย่างมากแต่ทำอันใดไม่ได้จึงได้หันไปมองที่หลานชิงด้วยสายตาที่เกลียดชัง "รอให้จบงานประลองก่อนเถอะเจ้ากับข้าจะได้เห็นดีกัน ""จะได้เห็นดีกันเช่นนั้นหรือ หึ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าอย่างเจ้าจะมีปัญญาทำอันใดคนในสำนักข้าได้" ป๋ายเฉียนเจินได้กล่าวออกมาเมื่อได้ยินคำที่ขุนนางขู่ "เจ้ากล้าท้าทายข้าเช่นนั้นหรือช่างไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำเสียจริง" ขุนนางหลิวกล่าวออกมาอย่างโกรธ "ใครกันแน่ที่ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำเป็นเพียงแค่ขุนนางระดับ 3 ทำตัวอวดเก่งราวกับตนเป็นขุนนางระดับ 1 ช่างไม่เจียมสังขารตนเสียจริง ในเมื่อเจ้าอยากจะแก้แค้นแทนลูกของเจ้างั้นพวกเรามาประลองเป็นตายกันหลังจบงานประลองนี้ก็ได้ตกลงหรือไม่" ร่างบางเอ่ยท้าคนตรงหน้า"ได้ด้วยศักดิ์ศรีของข้า ข้าขอประ

เมื่อสิ้นเสียงนั้นทุกคนก็ได้หันไปมองด้านบนของลานประลองทันที ก็ได้พบฮ่องเต้ของแคว้นยืนขึ้นจากบัลลังก์ของตนแล้วเดินออกมา''การประลองครั้งนี้ ข้าเห็นสมควรว่าควรจะยุติได้แล้วเพราะยังไงอีกฝั่งก็เป็นถึงเจ้าสำนักของ 7 สำนักใหญ่ของแคว้น อย่าทำให้บาดหมางน้ำใจกันเลย " ฮ่องเต้เอ่ยออกมา เมื่อเฉียนเจินได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างดูถูก "ในเมื่อท่านต้องการให้เป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่ว่าอันใด จะได้รู้ไว้ว่าคนที่นี่พูดไม่เป็นคำพูดสัจจะไม่เป็นสัจจะ ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มประลองต่อได้ถ้าไม่ถืออยู่แล้วสำหรับคนเช่นนี้" เฉียนเจินเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่สบายแต่ผิดกับทุกคนที่ได้ยินที่ตอนนี้ต่างโกรธเป็นอย่างมากที่ตนโดนดูถูก แต่ก็กลับไปนั่งที่ของตนเองแต่โดยดีโดยที่ไม่ทำการขอโทษแม้เพียงคำเดียว "พวกเจ้าทั้งหมดจงฟังคำของอาจารย์ไว้นับตั้งแต่การประลองครั้งนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าทั้งหมดจงทำให้เต็มที่ไม่ต้องไว้หน้าใครทั้งนั้น!!'ร่างบางเอ่ยออกมาเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ว่าต่อแต่นี้เป็นต้นไปตนจะเอาจริงแล้ว ทางด้านของสำนักที่เหลือต่างก็นั่งเครียดเป็นอย่างมากเพราะถ้าอีกฝ่ายเอาจริงพวกตนคงไม่มีปัญญาที่จะต่อต้านได้จึงหันไปบอกแต่ลูก