All Chapters of ตำนานรัก ตำหนักเทพ : Chapter 1 - Chapter 10

ในพื้นที่สีขาวแห่งหนึ่ง'ฉันตายแล้วนิแล้วที่นี่ที่ใหน คงเป็นสวรรค์สินะ 'ชายหนุ่มเขาได้คิดในใจ"ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์หรอกแต่เป็นห้วงมิติของสองโลกน่ะ"ชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดจีนสีขาวอมเทาได้เอ่ยขึ้นมา "แล้วคุณเป็นใคร รู้ได้ไงว่าผมคิดอะไรอยู่"ผมถามกับคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ฉงน"ข้ามีนานว่าฉีหรง เป็นเทพของมิติแห่งนี้แล้วเป็นผู้ดูแลโลกทั้งสอง" ชายวัยกลางคนเบื้องหน้าเขาได้เอ่ยแนะนำตัวออกไปเช่นนั้น"ผมตายแล้วไม่ใช่หรอ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ท่านรู้หรือไม่" ชายหนุ่มเขาได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าตายแล้วแต่ยังไม่หมดอายุขัย เจ้าเลยมาอยู่ในที่แห่งนี้ ที่นี่คือห้วงมิติแห่งความว่างเปล่า มีไว้ให้วิญญาณที่ยังไม่หมดอายุขัยมาอยู่รอเวลาไปเกิด"เทพฉีหรงตอบด้วยท่าทางที่ใจดี"แล้วผมต้องอยู่ในที่แห่งนี่อีกนานมั้ยครับ กว่าจะได้ไปเกิดครับ" เมื่อชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้วจริงๆ เขาก็ได้เอ่ยถามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า"ในยามนี้ตัวเจ้านั้นมีทางเลือกอยู่สองทาง คือหนึ่งรออยู่ในนี้ไปจนกว่าจะหมดอายุขัย สองไปเกิดใหม่ในร่างที่เศษวิญญาณเกี่ยวพันกันอยู่"เทพเบื้องหน้าเขาได้เอ่ยตอบข้อสงสัย"แล้วถ้าผมไปเกิดใหม่แล้วเจ้าขอ

ทางด้านจวนแม่ทัพเมื่อเรื่องราวจบต่างคนต่างเดินกับเรือนนอนของตัวเองด้วยสีหน้าและแววตาที่ต่างกัน "ลูกแม่ แม่ได้กำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางลูกออกให้แล้ว นับแต่นี้ไปลูกจงเข้าไปหา พ่อของเจ้าให้มากๆ ให้พ่อเจ้าเอ็นดูเจ้า เจ้าจะได้เป็นประมุขตระกูลคนต่อไปเข้าใจหรือไม่ "ฮูหยินรองเอ่ยบอกกับลูกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข "ท่านแม่ทำเช่นนี้ ท่านไม่กลัวท่านพ่อจะจับได้รึ "แม้ลูกชายจะยินดีที่กำจัดเสี้ยนหนามออกไปได้แล้ว แต่เขาก็มีความหวาดกลัวอยู่ในใจไม่น้อยกลัวว่าท่านพ่อจะจับได้ "พ่อของเจ้าไม่มีทางรู้หรอก เรื่องนี้มีแค่เราสองคนแม่ลูกที่รู้ถึง ถึงแม้พ่อเจ้ารู้มันก็คงจะสายเกินไปแล้ว" ผู้เป็นมารดาได้เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร"แต่ท่านแม่"เด็กน้อยกล่าวอย่างกังวลใจ"เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ไปหรอก เจ้าเตรียมตัวเพื่อที่จะปลุกจิตวิญญาณเถอะ อีก 3 เดือนก็ถึงเวลาของเจ้าแล้ว" เมื่อผู้เป็นมารดาได้เห็นว่าบุตรชายจะเอ่ยเรื่องไร้สาระออกมานางก็ได้เอ่ยตัดทันที"ขอรับท่านแม่ "เมื่อกล่าวจบ 2 คนแม่ลูกก็ได้เดินจูงมือกันไปยังเรือนเรือนท่านแม่ทัพเพื่อที่จะให้ลูกไปอ้อนบิดาเมื่อสองคนแม่ลูกเดินผ่านไปได้ไม่นานก็ได้ปร

ณ ลานประลองกลางเมือง "ผู้อาวุโสข้ามาสมัครประลองขอรับ" ร่างบางเอ่ยแก่ชายชราตรงหน้า"เจ้ามีสำนักหรือไม่ ""ไม่มีขอรับ ข้าเป็นผู้ฝึกตนพเนจร "เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายชราตรงหน้าก็หยิบกระดาษแผ่นนึงมาให้กรอกชื่อ"ค่าสมัคร 10 เหรียญเงิน แล้วเจ้าก็จงเขียนชื่อตรงนี้ แล้วตามเข้ามาเพื่อที่จะวัดระดับพลังว่าผ่านหรือไม่ ""เสร็จแล้วขอรับ" เมื่อกล่าวจบเด็กน้อยก็หยิบเงินให้ชายชราจำนวน 10 เหรียญเงิน"งั้นตามข้าเข้ามา" เมื่อกล่าวจบชายชราได้เดินนำร่างบางเข้าไปข้างใน เมื่อเข้ามาถึงก็ได้พบลูกแก้วสีดำลูกนึง"เจ้าเอามือวางบนลูกแก้วแล้วถ่ายพลังเข้าไป เมื่อลูกแก้วขึ้นสีเขียวแปลว่าผ่าน "เมื่อกล่าวจบร่างบางได้วางมือบนลูกแก้วพร้อมถ่ายพลังเข้าไปทันทีแล้วลูกแก้วปรากฏแสงสีเขียวขึ้นเป็นอันจบขั้นตอน "นี่ ป้ายหมายเลขของเจ้า อีก 2 วันให้เจ้ามาที่นี่ในยามเฉิน(7.00-8.59) ถ้าเจ้ามาไม่ทันถือว่าเจ้าสละสิทธิ์เข้าใจหรือไม่ ""เข้าใจขอรับ "เมื่อกล่าวจบร่างบางได้รับป้ายหมายเลขแล้วเดินออกจากห้องทดสอบทันที"โห เหตุใดคนถึงมากขนาดนี้ ขนาดข้ามาถึงก่อนวันงานประลองตั้ง 2 วันข้ายังได้หมายเลขที่ 2,002 ก่อนจะถึงวันประลองนี่คนจะขึ้นไปถึงข

เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักร่างบางก็ได้ตื่นขึ้น และได้นั่งทำการเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดอย่างช้าๆ "โอ้โหชีวิตนี้ผ่านอะไรมานักหนา อยู่มานานถึง 6,000 ปี แต่ไม่ได้ไปไหนเลยน่าเบื่อตาย "ร่างบางกล่าวอย่างเสียดายเวลา"ถ้าเช่นนั้นข้าลงเขาดีกว่าไปหาอะไรทำบนโลกมนุษย์บ้าง ให้สมกับชีวิตนี้ได้เกิดใหม่อีกครั้ง" แต่ทันใดนั้นได้มีเสียงประหลาดดังออกมาจากข้างนอก ร่างบางจึงเดินออกไปดูพร้อมถือไม้เท้าไปด้วย เมื่อออกมานั้นร่างบางได้เห็นบางสิ่งลอยอยู่บนอากาศ เมื่อร่างบางเดินเข้าไปใกล้จะยกมือสัมผัสก็ได้มีเสียงดังขึ้นมา "เทพป๋ายเฉียนเจิน รับบัญชา" มีเสียงปรากฏขึ้นมาอีกครั้งเสียงนั้นชายก็ไม่ใช่หญิงก็ไม่เชิง "ไม่ทราบว่าเป็นเสียงผู้ใด "ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างสงสัย "ข้าคือเจตจำนงแห่งสามโลกเป็นผู้เลื่อนระดับเจ้าจากมนุษย์กลายเป็นเทพ ข้ามี 2 ทางให้เจ้าเลือก 1 ไปอยู่สวรรค์พร้อมรับตำแหน่งมหาเทพ 2 อยู่บนโลกมนุษย์เป็นมหาเทพแห่งธาตุ เจ้าจะเลือกทางใด" เจตจำนงแห่งสามโลกเอ่ยถาม "แต่ละเส้นทางต่างกันเช่นไรขอรับ "ร่างบางเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ "ถ้าเจ้าเลือกเส้นทางที่ 1 เจ้าจะไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์ได้อีกเลย เพราะตัวเจ

เมื่อเดินออกจากหออาวุธ ร่างบางก็ได้เดินนำเด็กน้อยทั้งสองไปที่ป่า และสะบัดมือเบาๆป่าตรงหน้าก็เปิดออกนั้นจึงทำให้เห็นหอตำราอยู่บนหลังกวาง เมื่อเจ้ากวางได้เห็นว่าผู้ใดมาก็ได้ทำการนอนราบลงกับพื้นเพื่อที่จะให้ร่างบางขึ้นไปบนหอตำราได้ง่ายเมื่อเหล่าลูกศิษย์เห็นเช่นนั้นก็พากันตกตะลึงรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวันแล้ว ตั้งแต่เกิดมาพวกเขาไม่เคยตกใจเช่นนี้มาก่อน เมื่อได้เห็นเช่นนั้น ร่างบางก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วได้เรียกบันไดเถาวัลย์ขึ้นมาอีกครั้ง "ก่อนที่จะขึ้นไปบนหอตำราเจ้าจงทำการเคารพแด่กวางพฤกษาก่อน ที่จะขึ้นไปบนหลังของเขา'' เมื่อลูกศิษย์ได้ยินเช่นนั้นก็ทำการคารวะแล้วเอ่ยขออนุญาตเมื่อได้เห็นเช่นนั้นร่างบางก็ได้เดินนำเหล่าลูกศิษย์ขึ้นไปบนสะพาน แล้วลูกศิษย์ก็ได้เดินตามร่างบางขึ้นมาเมื่อมาถึงที่ประตูร่างบางก็ได้ใช้ไม้เท้าในมือสัมผัสไปที่ประตู แล้วประตูก็ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ แล้วกลิ่นของตำราก็ค่อยๆลอยออกมาพร้อมกับแสงไฟค่อยๆปรากฏขึ้นเมื่อเข้ามาด้านในกันจนครบ ร่างบางได้เอ่ยถามกับลูกศิษย์ตนว่า "พวกเจ้าอยากเรียนวิชาประเภทใด" ร่างบางเอ่ยถามกับเหล่าลูกศิษย์ของตนเมื่อได้ยินเช่นนั้นลูกศิษย์ 4 คนแรก