All Chapters of Friend Zone เพื่อนคนนี้ผมหวง: Chapter 11 - Chapter 20

"ซ้ายหน่อย อืม ตรงนั้นแหละ ""ไปนวดในห้องมั้ย " กำลังสบายๆ อยู่ดีๆ ไอ้โซลก็เริ่มออกลายอีกแล้วค่ะ ชวนเข้าห้องไม่ได้ดูสถานการณ์เลยไอ้บ้า! เข้าห้องตอนนี้ก็อดดูคนหน้าแตกสิ ฉันยังไม่ฟันธงเต็มร้อยว่าน้องมิ้งมารยาสาไถยเล่นละครโกหกทุกคนหรอกนะคะ รอดูดีกว่าว่านางจะแสดงอะไรออกมาอีก ไม่อยากคาดคั้นให้ตายคามือตอนนี้ รอให้สุดก่อนดีกว่าค่ะ เพราะเท่าที่ฉันจับประเด็นหลายๆ อย่างมารวมกันแล้ว มันซับซ้อนเกินกว่าจะเคลียร์ให้จบภายในวันเดียว ฉะนั้นต้องใจเย็นค่ะซิส ทุกคนควรใจเย็น สิ่งแรกที่ต้องทำในวันนี้คือเรียนรู้และซึมซับมารยาของน้องให้มากที่สุด คิดจะมาทำให้เพื่อนๆ ของฉันแตกแยกเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองมันไม่ง่ายหรอกนะ แพมรักเพื่อนอะเคยได้ยินมั้ย น้องมิ้งโป๊ะแตก ติดแฮชแท็กตัวใหญ่ใส่หน้านางเอาไว้ได้เลยค่ะ เชื่อหัวอีแพม น้องคนนี้โคตรจะแรด"โซลอะ ก็ไม่ใช่เพราะนวดหรอที่ทำให้แพมปวดเมื่อยไปทั้งตัวแบบนี้ " แอบเห็นสายตาของน้องไม่พอใจเล็กน้อย ถึงสายตาจะไม่พอใจแต่ก็ยังตั้งใจหาของไม่ยอมแพ้ น้องขามันจะมีอะไรได้ยังไง แม้แต่เส้นผมก็ไม่เหลือให้ดูต่างหน้าหรอกค่ะ เพราะพี่แพมคนนี้ไม่ชอบความสกปรก"งั้นคืนนี้ นวดอีกนะ ""เ

"แม่ครับ ผมมีอะไรจะบอกแม่ครับ ""โซล มึงจะเปิดประเด็นตอนนี้ไม่ได้ " ฉันรีบหันหน้าไปแยกเขี้ยวใส่มันทันที จะเปิดประเด็นร้อนอะไรตอนนี้ ที่มันตามมาไม่ใช่เพราะแกงเห็ดหรอก มันต้องการจะมาป่าวประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าอีแพมเป็นแฟนไอ้โซล"มีอะไรกันหรือเปล่า โซลมีอะไรจะบอกแม่ " ฉันยังไม่พร้อม ยังไม่พร้อมจริงๆ ถ้าแม่รู้ว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน แม่ต้องดุฉันแน่ๆ เลย โตแล้วก็จริงแต่มันยังโตไม่สุดนี่คะ ฉันจำได้เมื่อสมัยที่ฉันอยู่ประถม มีผู้ชายมาหาฉัน บอกแม่ว่าเป็นแฟนฉัน จะว่าฉันแรดตั้งแต่เด็กมันก็ไม่เชิงหรอกนะคะ หน้าตาดีตั้งแต่เด็กมันคงจะเหมาะมากกว่า เท่านั้นแหละค่ะ เด็กผู้ชายคนนั้นถูกไล่ออกจากบ้าน ส่วนน้องแพมก็โดนแม่ตีค่ะ มันเป็นอะไรที่โคตรบัดซบ ไม่ใช่แค่โดนแม่ตีนะคะ โดนเทศนาบทใหญ่ ตั้งแต่บัดนั้นมาฉันก็ไม่ยอมมีแฟนใกล้บ้านอีกเลย แล้วเด็กผู้ชายคนนั้น บัดนี้ก็ได้เติบโตมาเป็นหนุ่มหล่ออยู่ในหมูบ้านนี้แหละค่ะ ได้ข่าวว่าเรียนแพทย์มหาลัยในกรุงเทพเหมือนกัน" ผมอยากกินแกงเห็ดครับ กรุงเทพขายแพงมาก ซื้อมาให้แม่บ้านแกงให้กินก็ไม่อร่อย ""สงสัยไม่ได้ใส่ปลาร้า ""ใส่ครับแม่ แต่อร่อยสู้แม่ทำไม่ได้ " อีขี้ประจบ อ

เช้าแล้วยังอยู่บนที่นอน เงียบๆ คนเดียวแล้วไม่อยากตื่นขึ้นพบใคร.... แต่เดี๋ยวนะ ไม่ใช่คนเดียวสิ ไม่ต้องเดาให้เหนื่อยก็รู้ว่าใครเข้ามานอนด้วย นิสัยแบบนี้ตลอด มันเป็นโรคอะไรทำไมถึงนอนคนเดียวไม่ได้สักที แล้วนี่กี่โมงกี่ยามแล้ว พ่อกับแม่จะตื่นหรือยัง?? ตายไอ้โซลตาย ไอ้บ้านี่ นี่มันบ้านกูนะเว้ยไม่ใช่ห้องส่วนตัวที่จะเข้าออกตอนไหนก็ได้ แล้วมันไม่ได้นอนธรรมดา มันทั้งกอดทั้งก่าย เสื้อก็ไม่ใส่ ถ้าแม่เข้ามาเห็นเราสองคนในสภาพนี้คือ เรื่องใหญ่ค่ะ เรื่องใหญ่มากๆ ด้วย คนแถวนี้เขาเรียกว่าผิดผีค่ะ ฉันก็ไม่เข้าใจผิดผีมันคืออะไร แล้วทำไมมันต้องผิดผี ทางแก้ไขของการผิดผีก็คือต้องแต่งงานกัน มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะคะ"โซล ตื่น ออกไปได้แล้วเดี๋ยวพ่อกับแม่กูมาเห็น " พยายามแกะมือมันออก งัดขามันออกไป ตัวก็หนักยังจะมาหลับใส่อีก ฟ้าสว่างแล้วต้องสายแล้วแน่ๆ เลย"อื้อ ก็ออกไปก่อนดิ กูจะนอน " ไอ้นี่มันเป็นโรคชอบตื่นสาย ขี้เซาปลุกยาก งี่เง่ามากๆ เวลานอน จะให้ฉันออกไปได้ยังไงถ้าเกิดแม่ถามว่าโซลไปไหน จะให้ตอบแม่ว่ายังไง ถ้าเกิดไม่มีใครอยู่บ้านก็แล้วไป เพราะว่าทุกเช้าพ่อกับแม่จะไปนาไม่รู้ว่าวันนี้แม่จะไปด้วยหรือเปล

"แพมตื่นได้แล้ว ""เพิ่งได้นอนเองอะ อย่าเพิ่งกวนสิ ""ห้าโมงเย็นแล้ว ไม่หิวหรือไง ไม่กินแล้วใช่มั้ยกุ้งเผาอะ ดีกูจะได้โทรสั่งข้าวมากินที่คอนโดแล้วก็เอามึงต่อ""ตื่นแล้ว ลุกแล้ว อะไรอะ เอะอะก็จะเอา นี่มึงเพิ่งได้ซิงกูไปนะโซล กูเจ็บค่ะ ทะนุถนอมกูหน่อยดิ " อะไรอะตื่นมาก็โดนกดขี่เลย จะกดจะขี่กันอยู่เรื่อยเลย ไม่เคยสนใจอาการเจ็บน้องน้อยของฉันบ้างเลยนะ ถึงสถานะจะเปลี่ยนไปแต่ฉันก็ยังเหมือนเดิม ผัวไม่ใช่พ่อ "น้อยใจ? ""ง้อมั้ยล่ะ""ง้อดิวะ ไปอาบน้ำ โทรจองโต๊ะเอาไว้แล้ว อยากกินเท่าไหร่กินไปเลย วันนี้ผัวเลี้ยง ""ขนลุกกับคำว่าผัวของมึงว่ะ ""หายเจ็บหรือยัง ""ยัง " เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ใส่ นอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงผู้ชายแบบหน้าไม่อาย อยากจะมีโหมดร้องไห้ฟูมฟายเหมือนนางเอกในละครกับเขาบ้างก็ไม่มีอารมณ์ เห็นหน้าโซลแล้วมีแต่คำว่าเหนื่อยวนเวียนเต็มไปหมด ผัวก็ผัวค่ะ มีเพื่อนเป็นผัว ไม่ใช่แค่เราคนแรกซะหน่อย เยอะแยะไป ปลอบใจตัวเองเบาๆ อย่างน้อยเพื่อนคนนี้มันก็โคตรหล่อ ภูมิใจเถอะแพมมึงได้ผัวหล่อ ต่อไปนี้ก็เตรียมปวดหัวได้เลย"ขอโทษนะ ที่กู ""มึงจะมาดราม่าอะไรอีกเนี่ย กูอุตส่าห์ไม่คิดมากแล้ว ""กูไม่ได้ดราม่า

คอนโดโซลขับรถเร็วมาก ขนาดกึ่งหลับกึ่งตื่นฉันยังมีความรู้สึกเลยว่ามันขับรถเร็ว ไม่มีแรงห้ามเพราะรู้สึกเพลียจากแอลกอฮอล์ในน้ำส้มที่ดื่มเข้าไป ไม่รู้ว่าตามเนื้อตามตัวมีผื่นขึ้นด้วยหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่ามันน่าจะมี นี่แหละค่ะจุดอ่อนของฉัน ใครอยากจะฆ่าฉัน ง่ายๆเลยแค่เอาเหล้ามากรอกปากอีแพมแล้วยืนมองฉันนอนทรมานตายตาค้างแค่นั้นเอง ก่อนที่โซลจะพาฉันกลับก็เป็นจังหวะเดียวกับที่จัสตินกับน้องผีโผล่มาพอดี ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะมองหน้ายัยเด็กนั่น ไม่มองก็รู้ว่ายัยนั่นกำลังทำหน้าสะใจกับผลงานตัวเองมากแค่ไหน หึ ก็คงมีปัญญาทำได้แค่นี้ ลอบกัดเหมือนหมาที่ไม่มีทางสู้ อ่อยให้ตายผู้ชายเขาก็ไม่แล โซลคงโมโหมากเพราะดูจากการขับรถใช้แต่อารมณ์ล้วนๆ"แพม กินยาก่อน " โซลเดินมาพร้อมกับแก้วน้ำแล้วก็ยาแก้แพ้ สีหน้ายังดูเป็นกังวล แล้วก็ตึงนิดๆ รู้สึกไม่เคยสบายใจแบบนี้มาก่อน ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์บ้าๆ แบบนี้เกิดขึ้น ถ้ามีโซลคอยอยู่ข้างๆ ฉันจะไม่กลัวอะไรเลย ต่อให้อาการของตัวเองวิกฤตมากขนาดไหน แค่เห็นหน้าโซลทุกอย่างก็จางหายค่ะ"ขอบใจ ""เหี้ยเอ๊ย ผื่นขึ้นอีกแล้ว กูชักเริ่มไม่ไหวแล้วว่ะ " โซลจับแขนฉันขึ้นมาดู จากนั้นก็เริ่มสำ