Todos los capítulos de เมฆาโอบหยก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ทั้งที่เมื่อคืนสุดเหวี่ยงเสียขนาดนั้นจางหยุนกลับยังเหลือแรงเปิดเปลือกตา แสงทองอ่อนลอดม่านทึบบ่งบอกว่าตอนนี้คงเป็นในยามเช้า เมื่อขยับตัวก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทับตรงช่วงท้อง ปรากฏว่านั่นเป็นท่อนแขนของไป๋ลู่เสียนที่ยังไม่ตื่นจากบรรทม…จางหยุนพลิกหน้ามองด้านข้าง เห็นเสี้ยวหน้างามถูกแสงแดดสายหนึ่งสาดกระทบ ขับผิวพรรณเนียนละเอียดให้ยิ่งผุดผาดสวยชะมัด...ลมหายใจของอีกฝ่ายทั้งสม่ำเสมอและสงบ แตกต่างจากยามตื่นโดยสิ้นเชิงตั้งแต่ปลายคางไปจนถึงไรผม ทั้งแพขนตาดกหนาและงามงอน เครื่องหน้าของไป๋ลู่เสียนงดงามจนน่าทึ่ง ยิ่งมองใกล้ยิ่งรู้สึกยากจะละสายตาตึกตัก...ไม่เห็นจะเข้ากับเจ้าคนหื่นกระหายเมื่อคืนเลยสักนิด...เขาเม้มปากพยายามสงบใจ ฝืนบังคับให้ตัวเองละสายตาจากแพขนตายาวหนาที่นิ่งสนิทนั่น...?ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกตเพราะหลาย ๆ เรื่องเกิดขึ้นก็จริง ทว่าเมื่อได้เพ่งพินิจดวงหน้าของไป๋ลู่เสียนดี ๆ แล้ว ก็สังเกตเห็นคราบเลือดแห้งกรังตรงหางคิ้วเป็นเพียงรอยบาดแผลเล็ก ๆ ที่ไม่น่าส่งผลกระทบต่อเจ้าตัวอะไร ซ้ำยังไม่รู้ว่าไปได้มาตอนไหน แต่ก็พอจะอนุมานได้ว่าคงได้มาเมื่อไม่นานหรือว่าจะเป็นสาเหตุที่เมื่อวานกลับช้า...

หลังถูกไป๋ลู่เสียนพามาหย่อนปุไวตรงโซฟา จางหยุนก็ค่อย ๆ คลายความประหม่าไปทีละน้อย เขามองสำรวจรอบห้องที่ภายในตกแต่งเรียบง่าย ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นออกมาเกือบจะดูเหมือนห้องทำงานที่ไม่ผ่านการใช้ เว้นเสียแต่กองเอกสารที่ตั้งเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ก่อนมาหยุดสายตาบนร่างของคนทำงานวันนี้อีกฝ่ายรวบผมขึ้นเป็นหางม้า เผยกรอบหน้าเรียวสวยรูปไข่น่ามอง กอปรกับรูปลักษณ์สูงเพรียวภายใต้ชุดกั๊กสูทสีเทาเข้ม ดูผ่อนคลายแต่ก็ไม่อาจลดความมีสง่าราศีลงได้ มือขวาถือเอกสารแล้วจับปากกาด้วยมือซ้าย มันทำให้เขานึกขึ้นได้เรื่องที่อีกฝ่ายถนัดทั้งสองมือถึงจะบอกว่าพามาเปลี่ยนบรรยากาศก็เถอะ แต่ให้นั่งเฉย ๆ จะอยู่ที่ไหนก็น่าเบื่อไม่ใช่รึไง?ไม่รู้ว่าไป๋ลู่เสียนมีตำแหน่งหน้าที่อะไรในบริษัทใหญ่แบบนี้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกข้องใจจนอยากจะถาม แถมที่นี่ก็ยังดูไม่เหมือนองค์กรที่ทำเกี่ยวกับเรื่องผิดกฏหาย หรือว่าจะเป็นพวกธุรกิจบังหน้าอะไรเทือกนั้น...?คนวางงานอดไม่ได้ที่จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย สักพักก็ก้มลงเช็คโทรศัพท์ หลังไถจอเลื่อนอ่านฟีดข่าวได้ไม่นาน แอปแชทที่เพิ่งสมัครแอคเคาต์ใหม่และมีเพื่อนเพียงไม่กี่คนก็เด้งขึ้น เป็นซ่งฉีอันที่ส่งข

จางหยุนผล็อยหลับไปหลังทานยา ตื่นขึ้นมาในสภาพอึน ๆ มึน ๆ ใช้เวลาสักพักสมองถึงกลับมาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ พลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ใบหน้ากลับเห่อร้อนขึ้นจนต้องฟุบหัวลงกับฝ่ามือเผลอทำตัวงี่เง่าซะได้... น่าขายน่าชะมัดจดหมายเมื่อวานทำจางหยุนอ่อนไหวมากไปหน่อย เขากับไป๋ลู่เสียนไม่ได้อยู่ในฐานะที่เท่าเทียมกันแต่แรกอยู่แล้ว แล้วตนจะไปน้อยใจอะไรไม่เข้าเรื่อง นึกแล้วก็ยิ่งคิดว่า น่าอายชะมัด...เฮ้ออ...ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลดปลง ไม่ใช่เรื่องที่จะไปพาลใส่ไป๋ลู่เสียนจริง ๆ นั่นแหละ ทีนี้ก็รู้แล้วว่าสาเหตุของความรู้สึกที่ไม่ควรนั่นมันคืออะไร...ตุบ...จางหยุนในสภาพนั่งกอดเข่าผินหน้าลงซบช่วงท้องแขน ขณะเหลือบตามองข้างตัวที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่กลิ่นไอของคนที่มักนอนอยู่เคียงข้าง"กลายเป็นนางเอกไปแล้วสิเรา" พึมพำกับตัวเองเสร็จแล้วก็หลุดหัวเราะ อารมณ์ดีขึ้นกว่าตอนแรกมากถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่นางเองละครน้ำเน่าที่มักฉายจนเกร่อเหล่านั้นจริง ๆ ไม่มีทางที่จะมีจุดจบแบบเดียวกัน เขาเพียงแค่เกิดความรู้สึกขึ้นกับคนที่เป็นไปไม่ได้ แม้จะนึกแปลกใจ... แต่ก็ไม่ได้พยายามคิดหาเหตุผล เพราะบางทีมันอาจไม่มีอะไรสมเห

พวกจางหยุนถูกบังคับพามาขึ้นรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ เมื่อถึงจุดหมายกลับถูกจับแยกกับครอบครัว ตอนแรงจางหยุนขัดขืนไม่ยินยอม แต่นั่นมันก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายพวกพ่อแม่ก็ถูกคุมตัวไปไว้อีกที่ ส่วนตัวเขาถูกหนุ่มหัวสีพาตัวมาหยุดอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งจางหยุนกัดฟันตั้งสติ แสร้งทำเป็นว่าสงบนิ่งแล้วเงยหน้าขึ้นสบตา อีกฝ่ายเป็นชายวัยสามสิบต้น ๆ หน้าตาอ่อนโยนเป็นมิตร บรรยากาศรอบกายเองก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นเข้าถึงง่าย หลังหากพิจารณาทั้งหมดนั่นแล้วก็ต้องขอเรียนตามตรงว่า เขา... ไม่รู้จัก"สวัสดีครับคุณชายจาง ได้ยินชื่อเสียงมานาน ในที่สุดก็ได้พบคุณสักที..."อีกฝ่ายมองมาด้วยแววตาพินิจสำรวจ เพรียบพร้อมไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ จางหยุนหรี่ตาลงพลางขบคิด เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกใครจับไปซ้อม จึงพอจะคาดเดาฐานะของอีกฝ่ายได้ลาง ๆคงไม่ใช่ว่า... เป็นมาเฟียเหมือนกันหรอกนะ?ให้ตายเถอะ เรื่องราวมันจะซับซ้อนเกินหน่อยไปรึเปล่า ด้วยความคลางแคลงใจ เขาจึงเปรยขึ้นเพื่อหยั่นเชิง"ผมไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยไปมีปัญหาไม่ลงรอยกับพวกคุณตอนไหน"อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที "คุณไม่มีแต่คนของคุณมี"ในขณะที่จางหยุนกำลั

ก่อนหน้านี้สักพักใหญ่หยางเล่อหานได้ทำการเจรจากับเจ้าคนเฝ้าประตู โดยเสนอให้ทางนั้นไปเดินเล่นก่อนเพื่อที่ตัวเขาจะได้ทำการสำรวจของเล่นชิ้นโปรดของไป๋ลู่เสียน ด้วยความที่ต่างฝ่ายต่างเป็นคนประเภทเดียวกัน ข้อตกลงจึงผ่านไปได้ด้วยดี ชายคนเฝ้าประตูเหลือบมองเข้าไปด้านในผ่านช่องที่แง้มเปิดออก บนร่างที่กำลังหลับใหล นอกจากคำพูดที่ว่า 'เหลือไว้ให้บ้างล่ะ' จากนั้นก็ไปเดินเตร่ในอาคารสักพักหนึ่ง ด้วยทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมาจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ แม้จะมีเสียงข้าวของตกแตกดังไปบ้างแต่ก็ไม่มีใครมาคิดดู … หลังเข้าประชิดประตูอย่างเงียบเชียบ จางหยุนก็ค่อย ๆ จับลูกบิดแง้มเปิดออก จากนั้นก็ไม่พบใครสักคน เขายืนละล้าละลังที่หน้าประตูอยู่สักพัก ลังเลว่าจะไปไหนต่อ จะให้ทะเล่อทะล่าออกไปอย่างไร้หัวคิดก็ดูจะไม่เข้าที หลังจากนิ่งคิดไปสักพักก็เห็นเงาคนอยู่สุดทางตรงหัวมุม ห้องคุมตัวของจางหยุนอยู่ระหว่างกลางตัวอาคาร เขานึกกลัวว่าหากไปห้องอื่นแล้วเกิดประตูเปิดออกไม่ได้จะไม่ทันการ จึงตัดสินใจกลับเข้าห้องเดิมมาแล้วงับประตูก่อน เอนตัวแนบชิดหวังฟังเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา “…” เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แผ่นหลังเขาหลั่งเห