บททั้งหมดของ เมฆาโอบหยก: บทที่ 1 - บทที่ 10

25

บทนำ + (Warning)

Explicit scenes (เนื้อหาที่ไม่เหมาะสม) , Rape (มีฉากการบรรยายถึงการข่มขืนแบบผิวเผิน) , Non-con (การร่วมเพศในลักษณะที่ไม่ยินยอม) , Attempted Rape (การพยายามข่มขืน) , Sexual harassment (การคุกคามทางเพศ) , Sexual assault (การล่วงละเมิดทางเพศ) , Power dynamics/Power imbalance (ความไม่เท่าเทียมกันของอำนาจความสัมพันธ์)***โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***________หลังจากต่อสู้กับโชคชะตาที่มักจะไม่เข้าข้างมาจนถึงอายุ 23 ปี จางหยุนก็ถูกจับมาคุกเข่าต่อหน้าคนที่อาจจะเป็นบอสใหญ่แห่งโลกมืดเสียได้ หากถามว่าทำไมหนุ่มไทยแท้ ๆ อย่างเขาถึงได้มารองรับตีนมาเฟียจีนแบบนี้ ก็ต้องขอเล่าย้อนไปสักไกลหน่อย... สัก 7 ปีก่อนหน้าเห็นจะได้ตอนนั้นเขายังอยู่ที่ไทย ยังไม่ได้แซ่จางกับชื่อหยุนมาประดับบ่า เป็นแค่เด็กธรรมดาที่เกิดมาในครอบครัวที่ขาด ๆ แคลน ๆ ไร้ความพร้อมจะมีลูกทั้งวุฒิภาวะและการศึกษา ทั้งสองผัวเมียต่างก็เป็นพ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องและมีลูกชายอยู่หนึ่งคนชื่อว่า เมฆ ซึ่งนั่นก็คือตัวเขาเองแต่ต่อให้จะใช้แรงงานลูกช่วยหากินแต่เด็กแค่ไหน ตัวเขาในตอนนั้นก็ไม่มีทางคิดไปถึงขั้นว่าจะถูกขาย เด็กชาย... ไม่สิ นายเมฆในวัย 16
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 1 ยามรุ่งอรุณ

จางหยุนตื่นขึ้นมาในสภาพสะลึมสะลือ นัยน์ตาสีเข้มเหม่อมองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยอย่างไร้จุดหมาย กระทั่งกลิ่นยาฆ่าเชื้อล่องลอยปะทะจมูก แต่สมองกลับรับรู้ได้ในทันทีว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล "อึก..." วินาทีที่ฝืนขยับตัว ความเจ็บร้าวแทรกลึกไปตามระบบประสาทจนตัวชา ร่างสมส่วนฝืนบังคับให้ตัวเองผ่อนคลายลมหายใจลง ความทรงจำทั้งหมดค่อย ๆ ถูกกระทุ้งขึ้นมาทีละนิด ...เหตุการณ์ก่อนสลบไปยังคงตกค้างอยู่ในความทรงจำ... เขากวาดตามอง เสื้อผ้าที่เคยชื้นเหงื่อถูกเปลี่ยนใหม่หมด รวมถึงผ้าพันแผลแสนสะอาดสะอ้าน ก็รับรู้ได้ถึงที่มาของกลิ่นยาฆ่าเชื้อแล้ว "เฮ้อ..." แค่ถอนหายใจยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดบริเวณปอด ร่างบอบช้ำฝืนตัวลุกยันพื้นเตียงด้วยมือซ้าย ด้านขวารู้สึกตึง ๆ เมื่อแหวกสาบเสื้อออกก็ปรากฏว่าเป็นเฝือกพยุงไหล่ เขามองมันอย่างนิ่งงันไปสักครู่ ก็ละความสนใจ ...ทันทีที่ทิ้งน้ำหนักร่างกายลงบนพื้นกลับเกิดการซวนเซเล็กน้อย เขาก้มมองเท้าสองข้างที่ยังขยับพลางขบคิด โชคดีที่ขาไม่หัก... หลังใช้เวลาในการตั้งหลักให้มั่นคงอยู่สักครู่ ร่างสะโหลสะเหลก็เดินกะเผลกไปทางประตู แกร็ก- "...!" เมื่อเปิดบานประตูออกเจ้าตัวก็ต้องชะงั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 2 เมื่อราตรีมาเยือน

มือใหญ่คว้าแขนที่ตวัดฟาดมาด้วยความหมายจะประทุษร้ายเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าของอีกฝ่ายฉายแววตื่นตระหนกขณะผุดลุกขึ้น มุมปากสวยจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มราวกับคนที่กำลังนึกสนุก ในขณะเดียวกันร่างที่ตื่นเต็มตาก็ค่อย ๆ สงบสติ พยายามขืนกายยื้อมือกลับแต่ไม่เป็นผล ใบหน้าคมเงยขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำหมึกคู่งามเฉกเช่นเดียวกันกับเส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ ชายผู้มีใบหน้างดงามละเอียดอ่อนคนนี้ก็คือไป๋ลู่เสียนนั่นเอง บุคคลผู้มีสถานะเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลและอีกฐานะก็คือเจ้าหนี้ของบ้านสกุลจางของเขาด้วย หลังจากที่จางหยุนฟุ่งซ่านมาตลอดบ่าย สิ่งหนึ่งที่คิดได้หลังจากกลั่นกรองจนตกตะกอนและไม่ผ่านแต่อารมณ์ อย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่อยากให้ทั้งสามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวเขาได้รับอันตรายจริง ๆ เรื่องที่ทิ้งกันไปก็เรื่องหนึ่ง แต่พอลองนึกภาพว่าหากคนพวกนั้นโดนจับได้ขึ้นมาแล้วถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสเหมือนกับเขาในตอนแรก เขาก็คงจะไม่นึกรู้สึกดีด้วยนัก เลยอยากใช้โอกาสนี้คุยกับคนเป็นเจ้าหนี้ให้รู้เรื่อง "เรื่องพ่อแม่เรื่องหนี้น่ะ..." ปากแห้งผากยังไม่ทันเอ่ยพูดจบประโยค ร่างอ่อนล้าก็เซถลาตามแรงรั้ง ไป๋ลู่เสียนกระตุกแขนอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 3 เงื่อนไขข้อตกลง

จางหยุนฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง ร่างอ่อนล้าดั่งสำลีอุ้มน้ำเปียก ๆ ยากจะขยับกาย ภายในหัวคล้ายกับมีเมฆหมอกปกคลุมหนาทึบเป็นพิเศษเขาฝืนตัวจนลุกขึ้นได้สำเร็จ ดวงตาคมกวาดมองรอยยับข้างเตียงแล้วถอนหายใจ ความทรงจำของเมื่อคืนหลั่งไหลกลับเข้าหัวมาเป็นฉาก ๆ เขาลุบตาลง ร่างกายภายใต้ผ้าห่มออกจะเรียบร้อยผิดคาด มือขวายกขึ้นนวดคลำหลังคอที่ปวดตึง ความรู้สึกว่างเปล่าถาโถมคลายในอกเกิดรูรั่วที่อุดไม่มิด“เฮ่อ…”เป็นเช้าที่ไม่แจ่มใสเอาเสียเลย…จางหยุนนั่งใจลอยอยู่พักหนึ่งก็สัมผัสได้ถึงอาการเจ็บแสบตรงหางตา มันยิ่งชัดขึ้นยามพยายามคลำนิ้วแตะสัมผัส ความแห้งกร้านหลุดเป็นแผ่นผงที่สัมผัสได้ทางหางตา เรียกสติเขาให้กลับมาทีละนิด "... “หลายอึดใจต่อมาถึงค่อย ๆ พ่นลมหายใจออก ชายหนุ่มตัดสินใจไปล้างหน้า ในห้องน้ำ ร่างสูงโปร่งยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกอย่างเงียบเชียบ คนในนั่นดูซีดเซียวเล็กน้อย สายตาที่จ้องตอบมายังคงอิดโรย แต่ก็ไม่ถือว่าย่ำแย่จนถึงที่สุดเมื่อทำธุระเสร็จก็ออกมา ที่หน้าห้องมีสาวรับใช้คนเดิมยืนคอยอยู่ ความรู้สึกเดจาวูเกิดขึ้นในขั่วอึดใจ จางหยุนเดินตามเธอไปอย่างเงียบ ๆ จนถึงห้องรับประทานอาหาร เมื่อน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 4 Honey & Milk Cookies

ซ่งอี้เฉิงที่เพิ่งจะนั่งรถออกมาได้สักพัก พวกลูกน้องก็ดันมีเรื่องมาให้เขาต้องรายงานบอสต่ออีกที ก็ไม่รู้วันนี้มันอะไร บอสที่ควรจะอยู่ที่บริษัทดันกลับบ้านไปซะงั้น ซ้ำยังติดต่อไม่ได้ วันนี้ก็ไม่น่ามีธุระสำคัญที่ไหนแท้ ๆสุดท้ายก็ต้องสั่งให้คนขับวกรถกลับเสียวุ่นวาย เมื่อถึงที่เด็ก ๆ ในบ้านก็บอกว่าเจ้านายทำอะไรไม่รู้อยู่ตรงสวนไปทำอะไรตรงนั้นล่ะนี่?ชักเริ่มสังหรณ์ใจแต่อย่างไรเขาก็เดินมาแล้ว…!!ภาพตรงหน้าทำเอาใบหน้าที่เริ่มปรากฏริ้วรอยตามวัยเกิดการแข็งค้างเหี้- นี่มันกลางวันแสก ๆ นะเว้ยไป๋ลู่เสียน...!ซ่งอี้เฉิงเกือบจะหลุดสบถออกมาแล้ว แต่พอตั้งสติได้ถึงรีบสะกิดบอกลูกน้องที่เดินตามหลังให้เข้าไปด้านในก่อน รวมทั้งตัวเขาเองที่ก็ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกันทางด้านของจางหยุนที่นั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนตัก ถูกมือใหญ่รวบร่างให้ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น ด้วยท่าทางแบบนี้ทำให้สรีระของจางหยุนอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อก้มลงมอง ใบหน้าของทั้งสองก็หลงเหลือระยะห่างแค่เพียงลมหายใจขั้นจางหยุนกำหมัดที่วางอยู่บริเวณบ่าของไป๋ลู่เสียนแน่น พยายามฝืนบังคับตัวเองไม่ให้เผลอลงมือลงไม้ ทว่ากลับเป็นอีกฝ่ายที่เริ่ม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 5 อวลกลิ่นมิรู้จาง

เวลาหนึ่งวันผันผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่ จางหยุนตื่นขึ้นมาพร้อมกับห่อชุดใหม่เอี่ยม ในที่สุดก็ได้ใส่ชุดอื่นนอกจากชุดนอนเสียที เขาหยิบมันเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองโดยไม่ต้องถามใครเมื่อคืนไป๋ลู่เสียนไม่ได้กลับมาที่ห้อง ชายหนุ่มจึงได้คืนที่สามารถพักผ่อนอย่างสงบสุขมาหนึ่งคืน" ... "ในห้องน้ำ นิ้วมือของจางหยุนแตะไปที่พื้นผิววัสดุของเฝือกอ่อน เมื่อเย็นวานนี้ได้มีพยาบาลมาสอนวิธีใส่ให้ ทั้งชี้แจงอาการบาดเจ็บพร้อมข้อควรระวังให้ฟังโดยละเอียดเริ่มจากไหล่ขวาที่หลุด ซึ่งได้หมอใส่กลับคืนให้ตั้งแต่คืนแรกที่มาถึง กระดูกซี่โครงร้าวเป็นบางจุด (ถึงว่าทำไมบางจังหวะที่หายใจถึงได้เจ็บนัก) ซึ่งที่กล่าวมาไม่ได้มีปัญหาต่อการใช้ชีวิตมากมายอะไร นอกจากนี้ก็มีแผลฟกช้ำที่อื่น ๆ บ้างประปราย ที่พอจะเป็นปัญหาใหญ่ก็คือกระดูกนิ้วมือโดยเฉพาะที่ข้างขวา เห็นบอกว่าการรักษาทำได้แค่ค่อยเป็นค่อยไป อย่างน้องก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะกลับมาหายสนิท เพียงแต่ต้องใช้เวลากายภาพบำบัดอย่างสม่ำเสมอ…“… “เหม่อมองนิ้วมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ทำได้แค่ปล่อยให้เวลาเยียวยารักษามัน ในส่วนของขาที่เด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-21
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 6 ร้อนรุ่ม

ซ่งอี้เฉิงไม่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปนาน รีบพูดเสนอร้านที่ตนรู้จักขึ้นมาทันทีทางด้านของจางหยุนที่เพิ่งจะถูกลวนลามมาหมาด ๆ สีหน้าจึงไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก แต่ก็แอบขอบคุณซ่งอี้เฉิงอยู่ในใจ ด้วยความที่อยากจะลดความรู้สึกประหม่าบวกกับที่ว่าก็รู้จักร้านนี้เช่นกันจึงพูดต่อประโยคไป"ร้านนั้นผมก็รู้จักเคยไปกินกับเพื่อนบ่อย ๆ ตอนเรียนอยู่... ร้านมันใกล้ ๆ นี้เองด้วย..."ซ่งอี้เฉิงที่เห็นดังนั้นก็รับลูกโต้ของเด็กหนุ่มเอาไว้ได้อย่างสวยงาม"งั้นดีเลยถ้าไม่มีใครค้านก็ตกลงตามนี้!"ทึกทักเอาเองเสร็จสรรพโดยไม่ถามผู้เป็นนายเลยสักนิด แต่จากประสบการณ์ที่ทำงานร่วมกันมาหากไม่ตอบส่วนใหญ่ก็คือได้นั่นแหละ จึงหันไปบอกเส้นทางกับเสี่ยวลี่ที่กลั้นใจรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว เธอตอบรับอย่างแข็งขันพลางก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปตามทิศทางดังกล่าวทันทีท่ามกลางบรรยากาศที่กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง ไป๋ลู่เสียนเหลือบมองคนด้านข้าง เมื่อเห็นว่ามีสีหน้าผ่อนคลายลงแล้ว ก็ไม่ได้เปิดปากพูดค้านอะไรออกไปเมื่อมาถึง ตัวร้านก็ไม่ใช่ร้านอาหารหรูหราอะไรออกไปทางแนวมีประวัติยาวนาน แต่ภายในยังคงความสะอาดสะอ้านเรียบง่ายเป็นสัดเป็นส่วนดี เพราะเวล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-29
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 7 มือซ้าย

เมื่อจางหยุนตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ไป๋ลู่เสียนก็ไม่อยู่แล้ว เขากวาดตามองรอยยับด้านข้างเตียงที่ว่างเปล่า ลูบหลังคอพลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเมื่อคืนสัมผัสบนพื้นผิวยังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหาย ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่... เขาถอนหายใจพลางลุกไปจัดการตัวเองวันนี้จางหยุนรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก จึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นแถว ๆ สวนอย่างคนไม่มีอะไรทำเมื่อก่อนชีวิตของเขาก็ไม่ต่างจากเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไป ไปเรียนแล้วก็กลับบ้าน เพราะไม่ได้อยู่หอเมื่อกลับมาก็มักอยู่เล่นเป็นเพื่อนน้องสาว บางทีก็มีนัดเล่นเกมกับเพื่อนบ้าง แต่เนื่องจากตอนนี้ถูกยึดอุปกรณ์สื่อสาร เขาก็เลยมีสถานะเป็นคนที่ว่างงาน ทำได้เพียงเดินเตร่ไปมา“...”แต่พอนึกถึงเรื่องครอบครัวก็ต้องกลับมาถอดถอนใจ ใจหนึ่งก็นึกอยากให้คนของไป๋ลู่เสียนรีบหาตัวพวกเขาเจอเร็ว ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็ดันคิดไปว่าหาเจอแล้วจะทำอะไรได้ ถ้ามีปัญญาใช้หนี้แต่แรกก็คงจะไม่พากันหนีไป ไหนจะยังเรื่องสถานะของตัวเขาในตอนนี้อีก จะเรียกว่าคู่ขาก็ดูจะหรูเกินไปสำหรับการจับตามองทุกฝีก้าวแบบตอนนี้...ทันทีที่เหลือบสายตาไปมอง สาวใช้นามว่าหานจี้อี๋ก็รีบยืดตัวขึ้นพลางก้าวเดิน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-29
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 8 เกิดเรื่อง

การขับรถเข้าตัวเมืองใช้เวลาพอสมควร แต่พวกเขาก็มาทันส่งเด็กหนุ่มเข้าเรียนคาบบ่ายจนได้ จากนั้นเสี่ยวหลงที่ตามติดอยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นอย่างเสนอแนะ"แถวนี้มีสวนสาธารณะกับคาเฟ่ใกล้ ๆ อยากไปไหนไหมครับ?"จางหยุนจึงตัดสินใจเลือกไปเดินเล่นในสวนก่อน แล้วเนื่องจากพี่ชายคนขับรถแสดงจุดประสงค์ในการที่จะอยู่เฝ้ารถอย่างแน่วแน่ จึงมีเพียงแค่เขากับเสี่ยวหลงที่ไปกันบรรยากาศภายในสวนสาธารณะค่อนข้างร่มรื่น อาจจะเพราะไม่ใช่วันหยุดจึงมีคนว่างงานอย่างเขาไม่มากนัก ขณะชมนกชมไม้สมองก็อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงวันคืนเก่า ๆ จะว่าไปแล้วชีวิตของตัวเขาก็มีจุดพลิกผันอยู่หลายรอบน่าดูเหมือนกันสิบปีก่อนยังปากกัดตีนถีบอยู่ที่ไทยอยู่เลย พอได้รับชีวิตใหม่ก็ต้องต่อสู้ฝ่าฟันกับกำแพงทางด้านภาษา แล้วพอคิดว่าชีวิตนี้คงอยู่ตัวมั่นคงดีแล้วกลับกลายเป็นว่าต้องมาอยู่ใต้อาณัติของไป๋ลู่เสียนเสียอย่างนั้น ทั้งที่ไม่กี่อาทิตย์ก่อนเขายังมีชีวิตที่เป็นอิสระ เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ อยู่แท้ ๆ มาวันนี้กับแค่การจะออกไปไหนมาไหนยังแบบไม่มีคนคุมไม่ได้เลยบางทีเขาก็แอบคิด ถ้าหากพ่อกับแม่ไม่ได้ก่อหนี้ บางที... ตัวเขาในตอนนี้อาจจะนั่งอยู่ใ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-29
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 9 ภายใต้หน้ากากแห่งรอยยิ้ม

จางหยุนถูกขอร้องให้นั่งอยู่เฉย ๆ บนโซฟา ท่ามกลางบรรยากาศความวุ่นวายและความตึงเครียดก่อนหน้านี้หลังคนขับรถยกหูโทรศัพท์ ใบหน้าก็เหมือนคนจะร้องให้ไปด้วยอีกคน หลังจากนั้นก็มีรถมาพากลับ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก รู้ตัวอีกทีเขาก็เหมือนวาปมาโผล่ที่โถงรับรองของเรือนหลักในคฤหาสน์แล้วจางหยุนบอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกยังไงเมื่อทุกคนทำราวกับว่าเขากำลังจะตาย ความจริงแล้วเขาไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องใหญขนาดนั้น บาดแผลที่แขนนี่มันก็แค่ถาก ๆ เพียงแต่เลือดมันดันออกเยอะไปหน่อยเท่านั้นเองตอนพวกนายซ้อมฉันยังสภาพทุเรศกว่านี้อีก…แม้ว่านี่จะเป็นอีกข้อเท็จจริง แถมหลักฐานที่ไหล่ขวาเขาก็ยังไม่ทันหายดีด้วยซ้ำ แต่เขาก็เลือกไม่พูดอะไรเวลาผ่านไปไม่นานบุคคลในชุดกาวน์ก็เดินเข้ามา นำหน้าเหล่าชายในชุดสูทอื่น ๆ เมื่อพวกเขาสบตากันฝ่ายนั้นกลับส่งยิ้มแฝงความรู้สึกชวนไม่สบายใจบางอย่างมาให้?"เจอกันอีกแล้วนะ"คำพูดนั้นยิ่งทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตก"จะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก ก็สองครั้งแรกที่เจอกันไม่มีครั้งไหนที่คุณมีสติเลยนี่นา"คำพูดนั้นกระตุ้นความทรงจำบางอย่างที่ตกเป็นตะกอน ทุกเช้าไม่ว่าเมื่อคืนจะร่างกายจะถูกเคี่ยวกรำจนชื้นเหงื่อแค่ไหน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-29
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status