เมฆาโอบหยก

Explicit scenes (เนื้อหาที่ไม่เหมาะสม) , Rape (มีฉากการบรรยายถึงการข่มขืนแบบผิวเผิน) , Non-con (การร่วมเพศในลักษณะที่ไม่ยินยอม) , Attempted Rape (การพยายามข่มขืน) , Sexual harassment (การคุกคามทางเพศ) , Sexual assault (การล่วงละเมิดทางเพศ) , Power dynamics/Power imbalance (ความไม่เท่าเทียมกันของอำนาจความสัมพันธ์)

***โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***

________

หลังจากต่อสู้กับโชคชะตาที่มักจะไม่เข้าข้างมาจนถึงอายุ 23 ปี จางหยุนก็ถูกจับมาคุกเข่าต่อหน้าคนที่อาจจะเป็นบอสใหญ่แห่งโลกมืดเสียได้ หากถามว่าทำไมหนุ่มไทยแท้ ๆ อย่างเขาถึงได้มารองรับตีนมาเฟียจีนแบบนี้ ก็ต้องขอเล่าย้อนไปสักไกลหน่อย...

สัก 7 ปีก่อนหน้าเห็นจะได้

ตอนนั้นเขายังอยู่ที่ไทย ยังไม่ได้แซ่จางกับชื่อหยุนมาประดับบ่า เป็นแค่เด็กธรรมดาที่เกิดมาในครอบครัวที่ขาด ๆ แคลน ๆ ไร้ความพร้อมจะมีลูกทั้งวุฒิภาวะและการศึกษา ทั้งสองผัวเมียต่างก็เป็นพ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องและมีลูกชายอยู่หนึ่งคนชื่อว่า เมฆ ซึ่งนั่นก็คือตัวเขาเอง

แต่ต่อให้จะใช้แรงงานลูกช่วยหากินแต่เด็กแค่ไหน ตัวเขาในตอนนั้นก็ไม่มีทางคิดไปถึงขั้นว่าจะถูกขาย เด็กชาย... ไม่สิ นายเมฆในวัย 16 ปี กลับมาจากการทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียนในช่วงค่ำตามปกติ ทั้งที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กลับต้องมานั่งรับฟังข่าวร้ายที่ว่าตัวเองกำลังจะถูกรับซื้อ โดยครอบครัวคนจีนที่ต้องการลูกชายไปเสียแล้ว

ในตอนนั้นสมองของเมฆมีแต่ความว่างเปล่า เสมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า กระทั่งตัวเองถูกพาขึ้นเครื่องบินมา ข้ามน้ำข้ามทะเลมาเหยียบยังแดนมังกร ในตอนที่เขารู้สึกตัวอีกที รอบกายก็เต็มไปด้วยผู้คนที่พูดคนละภาษาไปเสียแล้ว...

และนั่นก็เป็นวันแรกที่เมฆได้ใช้ชีวิตในฐานะ 'จางหยุน' ลูกชายคนโตของบ้านสกุลจาง ตอนนั้นเขาทั้งเสียใจและสับสนตีรวนเต็มอกไปหมด แต่นอกเหนือจากนั้นคือความโล่งใจ อย่างน้อยก็ได้ออกมาจากครอบครัวที่คิดขายเขาและมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่ต้องการเขาแทน ทำให้ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาตลอด 7 ปีเต็ม

แต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เมื่อวันหนึ่ง... จางหยุนได้รับทราบความจริงบางอย่างจากปากของพ่อแม่บุญธรรม ทั้งสองสารภาพออกมาด้วยท่าทีที่น่าอนาถจนแทบทนมองดูไม่ได้ ว่าเรากำลังติดหนี้ และเจ้าหนี้ที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมาเฟียใหญ่ที่มีอิทธิพลในแถบนี้เสียน่าดู ความจริงข้อนั้นทำจางหยุนแทบล้มทั้งยืน กระทั่งพ่อแม่บุญธรรมทรุดลงคุกเข่ากอดขาเอาไว้ เมื่อนั้นถึงได้เริ่มรู้สึกตัว...

ต่อให้ไร้หัวคิดแค่ไหนแต่เด็ก 12 ยังคิดได้เลยว่าไม่ควรติดหนี้พวกมาเฟีย แล้วนี่อะไร... มาเฟียที่ติดหนี้ยังมีข่าวลือว่าเป็นพวกตัณหากลับอีกด้วย! เมื่อมองใบหน้าที่เล็กเท่าฝ่ามือของน้องสาว ความคิดแง่ลบต่าง ๆ ก็แล่นเข้ามาในหัวราวกับม้วนวีดีโอที่ถูกเปิดทิ้งไว้

จะปล่อยให้เกิดเรื่องที่เหมือนกับละครน้ำเน่าพรรค์นั้นไม่ได้เด็ดขาด!

อีกทั้งน้องสาวของเขาก็ไม่ใช่นางเอก แถมเพิ่งจะอายุเพียง 16 เอง ยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ ชีวิตจริงไม่ใช่ละครหรือนิยาย ขืนถูกพวกนั้นจับไปขัดดอกจริงคงมีวันคืนที่มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย

และเมื่อตระหนักได้ดังนั้น จางหยุนจึงตัดสินใจที่จะหาทางช่วย อย่างไรเสียก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แม้ว่าตอนก่อหนี้จะไม่ได้ร่วมกันสร้าง แต่ในเมื่อถือได้ว่าลงเรือลำเดียวกันก็ควรจะร่วมมือกันแก้ไขมันจริงไหม?

ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้กำลังคิดแบบเดียวกัน...

เพราะถัดจากวันนั้นไปอีกหนึ่งวัน จางหยุนกับบ้านว่าเปล่า ซึ่งสมองของเขาส่งเสียงระฆังเตือนภัยดังลั่น ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกลุ่มคนท่าทางเหมือนนักเลงบุกเข้ามา จับเขาอัดเละ ก่อนถูกพาตัวมาเค้นที่อยู่ของพวกพ่อแม่กับน้องสาว จนกลายมาเป็นสภาพน่าอเนจอนาถไม่ต่างไปจากผ้าขี้ริ้วขาด ๆ ผืนหนึ่ง

จนกระทั่งเวลาผ่านไปอย่างไม่อาจรู้วันคืน ในตอนท้ายก็ได้เฉลยว่าใครคือบอสใหญ่ตัวจริง ใครจะคาดคิดว่าเจ้าของชื่อเสียเรียงนามฉาวโฉ่ที่ว่าจะเป็นถึงโฉมงามล่มเมือง ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีอะไรที่สำคัญสำหรับคนที่เหนื่อยล้ากับการประคองสติอันเลือนรางอีกแล้ว...

หากว่าทุกอย่างจบลงแต่เพียงเท่านี้ เจ้าตัวก็เคยคิดอยู่หลายครั้งว่ามันอาจจะดีกว่ารึเปล่า ทว่าเรื่องราวทั้งหมดกลับไม่ได้เป็นไปอย่างนั้น เมื่อบอสใหญ่ตัวจริงดันเกิดถูกใจเขา วันคืนห่าเหวที่ต้องถูกเคี่ยวกรำในหลาย ๆ ความหมายจึงเริ่มต้นขึ้น

TBC.