เมฆาโอบหยก

Explicit scenes (เนื้อหาที่ไม่เหมาะสม) , Rape (มีฉากการบรรยายถึงการข่มขืนแบบผิวเผิน) , Non-con (การร่วมเพศในลักษณะที่ไม่ยินยอม) , Attempted Rape (การพยายามข่มขืน) , Sexual harassment (การคุกคามทางเพศ) , Sexual assault (การล่วงละเมิดทางเพศ) , Power dynamics/Power imbalance (ความไม่เท่าเทียมกันของอำนาจความสัมพันธ์)***โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***________หลังจากต่อสู้กับโชคชะตาที่มักจะไม่เข้าข้างมาจนถึงอายุ 23 ปี จางหยุนก็ถูกจับมาคุกเข่าต่อหน้าคนที่อาจจะเป็นบอสใหญ่แห่งโลกมืดเสียได้ หากถามว่าทำไมหนุ่มไทยแท้ ๆ อย่างเขาถึงได้มารองรับตีนมาเฟียจีนแบบนี้ ก็ต้องขอเล่าย้อนไปสักไกลหน่อย... สัก 7 ปีก่อนหน้าเห็นจะได้ตอนนั้นเขายังอยู่ที่ไทย ยังไม่ได้แซ่จางกับชื่อหยุนมาประดับบ่า เป็นแค่เด็กธรรมดาที่เกิดมาในครอบครัวที่ขาด ๆ แคลน ๆ ไร้ความพร้อมจะมีลูกทั้งวุฒิภาวะและการศึกษา ทั้งสองผัวเมียต่างก็เป็นพ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องและมีลูกชายอยู่หนึ่งคนชื่อว่า เมฆ ซึ่งนั่นก็คือตัวเขาเองแต่ต่อให้จะใช้แรงงานลูกช่วยหากินแต่เด็กแค่ไหน ตัวเขาในตอนนั้นก็ไม่มีทางคิดไปถึงขั้นว่าจะถูกขาย เด็กชาย... ไม่สิ นายเมฆในวัย 16

มือใหญ่คว้าแขนที่ตวัดฟาดมาด้วยความหมายจะประทุษร้ายเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าของอีกฝ่ายฉายแววตื่นตระหนกขณะผุดลุกขึ้น มุมปากสวยจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มราวกับคนที่กำลังนึกสนุก ในขณะเดียวกันร่างที่ตื่นเต็มตาก็ค่อย ๆ สงบสติ พยายามขืนกายยื้อมือกลับแต่ไม่เป็นผล ใบหน้าคมเงยขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำหมึกคู่งามเฉกเช่นเดียวกันกับเส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ ชายผู้มีใบหน้างดงามละเอียดอ่อนคนนี้ก็คือไป๋ลู่เสียนนั่นเอง บุคคลผู้มีสถานะเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลและอีกฐานะก็คือเจ้าหนี้ของบ้านสกุลจางของเขาด้วย หลังจากที่จางหยุนฟุ่งซ่านมาตลอดบ่าย สิ่งหนึ่งที่คิดได้หลังจากกลั่นกรองจนตกตะกอนและไม่ผ่านแต่อารมณ์ อย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่อยากให้ทั้งสามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวเขาได้รับอันตรายจริง ๆ เรื่องที่ทิ้งกันไปก็เรื่องหนึ่ง แต่พอลองนึกภาพว่าหากคนพวกนั้นโดนจับได้ขึ้นมาแล้วถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสเหมือนกับเขาในตอนแรก เขาก็คงจะไม่นึกรู้สึกดีด้วยนัก เลยอยากใช้โอกาสนี้คุยกับคนเป็นเจ้าหนี้ให้รู้เรื่อง "เรื่องพ่อแม่เรื่องหนี้น่ะ..." ปากแห้งผากยังไม่ทันเอ่ยพูดจบประโยค ร่างอ่อนล้าก็เซถลาตามแรงรั้ง ไป๋ลู่เสียนกระตุกแขนอ

ซ่งอี้เฉิงที่เพิ่งจะนั่งรถออกมาได้สักพัก พวกลูกน้องก็ดันมีเรื่องมาให้เขาต้องรายงานบอสต่ออีกที ก็ไม่รู้วันนี้มันอะไร บอสที่ควรจะอยู่ที่บริษัทดันกลับบ้านไปซะงั้น ซ้ำยังติดต่อไม่ได้ วันนี้ก็ไม่น่ามีธุระสำคัญที่ไหนแท้ ๆสุดท้ายก็ต้องสั่งให้คนขับวกรถกลับเสียวุ่นวาย เมื่อถึงที่เด็ก ๆ ในบ้านก็บอกว่าเจ้านายทำอะไรไม่รู้อยู่ตรงสวนไปทำอะไรตรงนั้นล่ะนี่?ชักเริ่มสังหรณ์ใจแต่อย่างไรเขาก็เดินมาแล้ว…!!ภาพตรงหน้าทำเอาใบหน้าที่เริ่มปรากฏริ้วรอยตามวัยเกิดการแข็งค้างเหี้- นี่มันกลางวันแสก ๆ นะเว้ยไป๋ลู่เสียน...!ซ่งอี้เฉิงเกือบจะหลุดสบถออกมาแล้ว แต่พอตั้งสติได้ถึงรีบสะกิดบอกลูกน้องที่เดินตามหลังให้เข้าไปด้านในก่อน รวมทั้งตัวเขาเองที่ก็ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกันทางด้านของจางหยุนที่นั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนตัก ถูกมือใหญ่รวบร่างให้ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น ด้วยท่าทางแบบนี้ทำให้สรีระของจางหยุนอยู่เหนือกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อก้มลงมอง ใบหน้าของทั้งสองก็หลงเหลือระยะห่างแค่เพียงลมหายใจขั้นจางหยุนกำหมัดที่วางอยู่บริเวณบ่าของไป๋ลู่เสียนแน่น พยายามฝืนบังคับตัวเองไม่ให้เผลอลงมือลงไม้ ทว่ากลับเป็นอีกฝ่ายที่เริ่ม

ซ่งอี้เฉิงไม่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปนาน รีบพูดเสนอร้านที่ตนรู้จักขึ้นมาทันทีทางด้านของจางหยุนที่เพิ่งจะถูกลวนลามมาหมาด ๆ สีหน้าจึงไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก แต่ก็แอบขอบคุณซ่งอี้เฉิงอยู่ในใจ ด้วยความที่อยากจะลดความรู้สึกประหม่าบวกกับที่ว่าก็รู้จักร้านนี้เช่นกันจึงพูดต่อประโยคไป"ร้านนั้นผมก็รู้จักเคยไปกินกับเพื่อนบ่อย ๆ ตอนเรียนอยู่... ร้านมันใกล้ ๆ นี้เองด้วย..."ซ่งอี้เฉิงที่เห็นดังนั้นก็รับลูกโต้ของเด็กหนุ่มเอาไว้ได้อย่างสวยงาม"งั้นดีเลยถ้าไม่มีใครค้านก็ตกลงตามนี้!"ทึกทักเอาเองเสร็จสรรพโดยไม่ถามผู้เป็นนายเลยสักนิด แต่จากประสบการณ์ที่ทำงานร่วมกันมาหากไม่ตอบส่วนใหญ่ก็คือได้นั่นแหละ จึงหันไปบอกเส้นทางกับเสี่ยวลี่ที่กลั้นใจรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว เธอตอบรับอย่างแข็งขันพลางก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปตามทิศทางดังกล่าวทันทีท่ามกลางบรรยากาศที่กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง ไป๋ลู่เสียนเหลือบมองคนด้านข้าง เมื่อเห็นว่ามีสีหน้าผ่อนคลายลงแล้ว ก็ไม่ได้เปิดปากพูดค้านอะไรออกไปเมื่อมาถึง ตัวร้านก็ไม่ใช่ร้านอาหารหรูหราอะไรออกไปทางแนวมีประวัติยาวนาน แต่ภายในยังคงความสะอาดสะอ้านเรียบง่ายเป็นสัดเป็นส่วนดี เพราะเวล

การขับรถเข้าตัวเมืองใช้เวลาพอสมควร แต่พวกเขาก็มาทันส่งเด็กหนุ่มเข้าเรียนคาบบ่ายจนได้ จากนั้นเสี่ยวหลงที่ตามติดอยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นอย่างเสนอแนะ"แถวนี้มีสวนสาธารณะกับคาเฟ่ใกล้ ๆ อยากไปไหนไหมครับ?"จางหยุนจึงตัดสินใจเลือกไปเดินเล่นในสวนก่อน แล้วเนื่องจากพี่ชายคนขับรถแสดงจุดประสงค์ในการที่จะอยู่เฝ้ารถอย่างแน่วแน่ จึงมีเพียงแค่เขากับเสี่ยวหลงที่ไปกันบรรยากาศภายในสวนสาธารณะค่อนข้างร่มรื่น อาจจะเพราะไม่ใช่วันหยุดจึงมีคนว่างงานอย่างเขาไม่มากนัก ขณะชมนกชมไม้สมองก็อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงวันคืนเก่า ๆ จะว่าไปแล้วชีวิตของตัวเขาก็มีจุดพลิกผันอยู่หลายรอบน่าดูเหมือนกันสิบปีก่อนยังปากกัดตีนถีบอยู่ที่ไทยอยู่เลย พอได้รับชีวิตใหม่ก็ต้องต่อสู้ฝ่าฟันกับกำแพงทางด้านภาษา แล้วพอคิดว่าชีวิตนี้คงอยู่ตัวมั่นคงดีแล้วกลับกลายเป็นว่าต้องมาอยู่ใต้อาณัติของไป๋ลู่เสียนเสียอย่างนั้น ทั้งที่ไม่กี่อาทิตย์ก่อนเขายังมีชีวิตที่เป็นอิสระ เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ๆ อยู่แท้ ๆ มาวันนี้กับแค่การจะออกไปไหนมาไหนยังแบบไม่มีคนคุมไม่ได้เลยบางทีเขาก็แอบคิด ถ้าหากพ่อกับแม่ไม่ได้ก่อหนี้ บางที... ตัวเขาในตอนนี้อาจจะนั่งอยู่ใ