All Chapters of อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อในบ้านกลับมาสงบอีกครั้ง แม้ว่าห้องมารดาจะมีเสียงเล็ดลอดออกมาบ้าง เพราะกำลังสั่งสอนสามีก็ตาม แต่ทว่าไป๋หลานกลับรู้สึกเบิกบานใจ คนห้องข้าง ๆ นั้นคือต้นเหตุ และไม่รู้อย่างไรท่านพ่อจึงยกห้องของตนเองให้เขา แล้วตนเองเลือกไปนอนอีกห้องที่ห่างออกไป ข่าวที่นางรับรู้มาปลอมทั้งหมด นึกแล้วก็เจ็บใจ

อวี๋หรงได้ยินทุกคำพูด สิ่งต่าง ๆ นั้นเป็นเรื่องจริง หลงฉีกล่าวได้ถูก ครั้งนั้นนางเจ็บแค้นแค่ไหนก็ยังต้องทำตาม ด้วยอำนาจไม่มี เป็นสตรีไร้ที่พึ่ง แต่บัดนี้เปลี่ยนไปแล้ว “ท่านพี่ ข้าจะตัดขาดครอบครัว ต่อไปข้าเป็นแค่คนของสกุลเฉาไม่เกี่ยวข้องกับสกุลอวี๋ ที่ผ่านมาข้าชดใช้หมดแล้ว” อวี๋หรงว

“เหอะ...ท่านก็ท่านเถอะ ข้ากระทืบหมด ท่านเคยทำร้ายพี่ไป๋หลานของข้า ทำร้ายน้าหรง ถือเป็นศัตรูของข้าด้วย” หลงฉีชี้หน้า เขาปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้เพื่อให้สูงเท่ากับพวกผู้ใหญ่ ดูสิใครจะกล้ากับเขาอีกหรือไม่ “นี่เจ้าดู...เจ้าเด็กนี่ เจ้านับญาติไปได้อย่างไร” “เขาน่ะ ดีกว่าท่านร้อยเท่า มีข้าว

“ท่านพ่อ...ฮึก...ท่าน...ท่านอย่าลืมกินข้าวนะขอรับ ต่อไปก็นอนให้หลับ กินให้อิ่มอย่าทำให้ตัวเองป่วยก็พอแล้ว” หลงซ่งไม่เคยห่างบุตรชายสักครั้ง มาครั้งนี้ห่างเป็นครั้งแรกพาให้รู้สึกเศร้าใจ ยิ่งเจ้าลูกชายตัวแสบพูดอย่างเป็นห่วงเป็นใยเขาก็ยิ่งทำให้เขาแสบจมูกปวดกระบอกตาที่ต้องกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ร้องไห้

สามปีที่ไป๋หลานต้องฝึกมารยาทและเรียนรู้ขนบธรรมเนียมประเพณี เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด แต่นางก็อดทนเพื่อหลัวอวิ๋น เพราะเขายังคงรักษาสัญญาจะไม่รับนางสนมใดเพิ่ม รอจะแต่งงานกับนางอย่างเป็นทางการเท่านั้น และทุกวันที่ครบรอบวันที่เขาเจอกับนาง ทางวังหลวงจะรับซื้อหน่อไม้สดอ่อน ๆ ต้มกับกระดูกหมูแจ