บททั้งหมดของ อ๋องน้อยผู้นี้ข้าเก็บได้ที่ชายป่า: บทที่ 1 - บทที่ 10

กลางฤดูร้อนที่แสงแดดแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุ แม้ชายป่าจะมีลำธารที่ไหลผ่านลงไปรวมกันกับแม่น้ำเหลือง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างแคว้นเป่ยเหลียง กับแคว้นหนิงโจว แต่มันก็ยังคงร้อนระอุอยู่ดี เพราะแคว้นเป่ยเหลียงที่ห่างออกไปทางชายแดน มีทะเลทรายที่เวิ้งว้างอยู่ไม่ไกล ทำให้ยิ่งร้อนมากขึ้นในฤดูร้อน แต่ในฤดูหนาวก็ห

เสียงที่ดังขึ้นด้านนอก หากฟังให้ดีมีเสียงฝีเท้าย่ำอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน ท่าทางคนเหล่านี้น่าจะมีอาวุธครบมือจ้องจะฆ่าฟันได้ทุกเมื่อ หากปล่อยให้เข้ามาค้นไม่ดีแน่ ไม่ปลอดภัยต่อทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ “ไม่ทราบผู้ใดมาตะโกนเรียกอยู่ข้างนอกเจ้าคะ” ไป๋หลานไม่เพียงจับเชือกที่มีกลไกยิงธนูจากด้านนอก

หลงฉีเข้าครัวไปก็เห็นผัดหน่อไม้กับไข่สีเหลืองทองเหมือนได้กินของดีเป็นมงคล เขาสังเกตไข่จากไก่ที่พี่ไป๋หลานเลี้ยงมีไข่แดงที่สดกว่า ทำให้ทำอาหารออกมาสวยงาม ยิ่งกลิ่นหอมของคนที่ทำอาหารแล้วไม่ขี้เหนียวเครื่องปรุง ยิ่งส่งให้ท้องกลม ๆ ของเขาร้อง “พี่ไป๋หลานข้ามาแล้ว” หลงฉีรีบเข้าไปกุลีกุจอหยิบถ้วย

เสี่ยวซ่านเข้าไปราวสักหนึ่งเค่อ ก็เดินออกมาพร้อมกับรัดเกล้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ทำให้ไป๋หลานคิดว่าเถ้าแก่ของร้านนี้ใช้ไม่ได้ น่าจะกดราคาจนต่ำเกินไป พี่เสี่ยวซ่านทำงานอยู่ร้านเครื่องประดับมาหลายปี จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าราคาของแต่ละชิ้นมีค่าเท่าไหร่ “เป็นอย่างไรบ้างพี่เสี่ยวซ่าน” “เถ

หลัวอวิ๋นฝึกวิชามาก็มาก เขาจะยกของที่เด็กแปดหนาวผู้นี้ยกไม่ได้อย่างไร และท่าทางของนางไม่รู้สึกหนักเลยสักนิดเดียว เขาจึงอ้าแขนรับพร้อมรอยยิ้ม “ปล่อยมือเถอะ ข้าจะถือเอง” ไป๋หลานปล่อยทันที จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังอัก “เย้ย...นั่นเจ้าลงไปนอนทำอันใดตรงนั้น” ไป๋หลานรีบยกถุงผ้าของ