تسجيل الدخولชาติก่อนโดนทอดทิ้ง ชาตินี้ก็ไม่ต่างกันนัก ขณะที่ใช้ชีวิตอย่างสงบที่ชายป่าเขตม่อยวน ร่างที่โดนลูกธนูจิ้มก้นก็ปรากฏตรงหน้า พร้อมกับความวุ่นวายหลังจากลากเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมา
عرض المزيد“องค์หญิงสาม ห้ามให้ผู้ใดเห็นสูตรขนมนี้เด็ดขาด เป็นสูตรลับและทำให้ขนมอร่อยกว่าคนทั่วไป ส่วนวัตถุดิบท่านสั่งซื้อมาได้เลย ข้าจะจัดหาให้ครบส่งไปให้ท่านไม่ต้องห่วง” ไป๋หลานพูดอย่างมีไมตรี แต่นอกจากขายอาวุธนางยังได้ขายวัตถุดิบทำขนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ได้เปรียบทุกประตู แบบนี้ไม่ขาดดุลการค้าแน่นอน
เมื่อมาถึงพวกเขาทำความเคารพแล้วก็นั่งลง แต่หลงฉีเห็นไหเหล้าที่โต๊ะองค์ชายรองมีมากกว่าผู้อื่นไม่พอ ยังหันมองเขายิ้ม ๆ อีกด้วย “นี่ท่าน!” หลงฉีตรากตรำหลายวันกว่าจะได้เหล้าชั้นดีมา แต่องค์ชายรองกลับดื่มคนเดียวขนาดนั้น เหล้าของเขาไม่หมดแล้วหรือ “หลงฉีมาแล้วรึ ขนมนี้อร่อยยิ่งนัก กินกับส
ในตำหนักรับรองราชทูตต่างแคว้น แม้ว่าองค์ชายใหญ่ของแคว้นไห่หยางที่มีตำแหน่งเป็นถึงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทคนต่อไป แต่ทว่ายังไม่ได้อภิเษกกับผู้ใดจึงสนอกสนใจเป่ยหนิงเป็นพิเศษ แต่เท่าที่รู้ข่าวคือเขารับรู้ว่าองค์หญิงของแคว้นเป่ยหนิงแทบสิ้นไปเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ไปแล้ว จึงได้แต่เศร้าใจที่ไม่อ
“เจ้าใส่ยาในไหเหล้าหรือไม่ เหตุใดยิ่งดื่มก็อยากจะดื่มอีกเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่มันรสหอมหวานดื่มมากควรจะเลี่ยน” หลงฉีคิดไว้แล้วไหเดียวไม่เคยพอ เพราะเขาก็ทดลองแล้วดื่มไม่เมาดื่มได้เรื่อย ๆ แบบนี้ทำกำไรดีนักเพราะเรียกหาได้บ่อย ๆ “นี่เป็นเหล้าท้อจักรพรรดิทำจากลูกท้อและเกสรดอกท้อตัวผู้ รสชา
เสียงของท่านป้าซุ่นหว่าน ป้าข้างบ้านของหลงฉีวิ่งแตกตื่นมาแต่เช้า ไป๋หลานที่เหน็ดเหนื่อยจากการจัดการเหล่าคนร้ายมาเมื่อคืนตื่นขึ้นบิดขี้เกียจ และคาดว่าคงจะเป็นเรื่องคนที่โดนบุกรุกพวกนั้น หลงฉีเองก็ตื่นขึ้น เขารีบล้างหน้าแล้วใช้กิ่งหลิวสีฟันก่อนออกมาด้านนอกสมทบกับพี่ไป๋หลานที่เพิ่งเปิดประตูออก
เสียงที่ดังขึ้นด้านนอก หากฟังให้ดีมีเสียงฝีเท้าย่ำอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน ท่าทางคนเหล่านี้น่าจะมีอาวุธครบมือจ้องจะฆ่าฟันได้ทุกเมื่อ หากปล่อยให้เข้ามาค้นไม่ดีแน่ ไม่ปลอดภัยต่อทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ “ไม่ทราบผู้ใดมาตะโกนเรียกอยู่ข้างนอกเจ้าคะ” ไป๋หลานไม่เพียงจับเชือกที่มีกลไกยิงธนูจากด้านนอก
เมื่อถึงบ้าน ไป๋หลานให้หลงฉีก่อไฟในเตาดินที่นางเพิ่งก่อเองได้ไม่นาน วันนี้ถึงเวลาที่ต้องใช้สักที นางเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์จีน พบว่าคนสมัยก่อนใช้เตาไฟจากการก่อด้วยดินเหนียวขึ้นมา นางจึงเสริมความแข็งแรงด้วยไม้ไผ่ดัดแล้วใช้เถาวัลย์ผูกให้แน่นเป็นโครงก่อน จากนั้นนำดินเหนียวสีเหลืองผสมกับแกลบและใบไผ่
กลางฤดูร้อนที่แสงแดดแผดเผาจนบรรยากาศร้อนระอุ แม้ชายป่าจะมีลำธารที่ไหลผ่านลงไปรวมกันกับแม่น้ำเหลือง เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างแคว้นเป่ยเหลียง กับแคว้นหนิงโจว แต่มันก็ยังคงร้อนระอุอยู่ดี เพราะแคว้นเป่ยเหลียงที่ห่างออกไปทางชายแดน มีทะเลทรายที่เวิ้งว้างอยู่ไม่ไกล ทำให้ยิ่งร้อนมากขึ้นในฤดูร้อน แต่ในฤดูหนาวก็ห












المراجعات