Masukชาติก่อนโดนทอดทิ้ง ชาตินี้ก็ไม่ต่างกันนัก ขณะที่ใช้ชีวิตอย่างสงบที่ชายป่าเขตม่อยวน ร่างที่โดนลูกธนูจิ้มก้นก็ปรากฏตรงหน้า พร้อมกับความวุ่นวายหลังจากลากเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมา
Lihat lebih banyak“องค์หญิงสาม ห้ามให้ผู้ใดเห็นสูตรขนมนี้เด็ดขาด เป็นสูตรลับและทำให้ขนมอร่อยกว่าคนทั่วไป ส่วนวัตถุดิบท่านสั่งซื้อมาได้เลย ข้าจะจัดหาให้ครบส่งไปให้ท่านไม่ต้องห่วง” ไป๋หลานพูดอย่างมีไมตรี แต่นอกจากขายอาวุธนางยังได้ขายวัตถุดิบทำขนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ได้เปรียบทุกประตู แบบนี้ไม่ขาดดุลการค้าแน่นอน
เมื่อมาถึงพวกเขาทำความเคารพแล้วก็นั่งลง แต่หลงฉีเห็นไหเหล้าที่โต๊ะองค์ชายรองมีมากกว่าผู้อื่นไม่พอ ยังหันมองเขายิ้ม ๆ อีกด้วย “นี่ท่าน!” หลงฉีตรากตรำหลายวันกว่าจะได้เหล้าชั้นดีมา แต่องค์ชายรองกลับดื่มคนเดียวขนาดนั้น เหล้าของเขาไม่หมดแล้วหรือ “หลงฉีมาแล้วรึ ขนมนี้อร่อยยิ่งนัก กินกับส
ในตำหนักรับรองราชทูตต่างแคว้น แม้ว่าองค์ชายใหญ่ของแคว้นไห่หยางที่มีตำแหน่งเป็นถึงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทคนต่อไป แต่ทว่ายังไม่ได้อภิเษกกับผู้ใดจึงสนอกสนใจเป่ยหนิงเป็นพิเศษ แต่เท่าที่รู้ข่าวคือเขารับรู้ว่าองค์หญิงของแคว้นเป่ยหนิงแทบสิ้นไปเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ไปแล้ว จึงได้แต่เศร้าใจที่ไม่อ
“เจ้าใส่ยาในไหเหล้าหรือไม่ เหตุใดยิ่งดื่มก็อยากจะดื่มอีกเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่มันรสหอมหวานดื่มมากควรจะเลี่ยน” หลงฉีคิดไว้แล้วไหเดียวไม่เคยพอ เพราะเขาก็ทดลองแล้วดื่มไม่เมาดื่มได้เรื่อย ๆ แบบนี้ทำกำไรดีนักเพราะเรียกหาได้บ่อย ๆ “นี่เป็นเหล้าท้อจักรพรรดิทำจากลูกท้อและเกสรดอกท้อตัวผู้ รสชา
รถม้าคันหรูแล่นไปแล้ว ชาวบ้านก็ออกมาซุบซิบนินทา จากนั้นเสียงหึ่ง ๆ ตลอดหมู่บ้านก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อหลงซ่ง ออกมาจากบ้าน “อาซ่ง นั่นเจ้าจะไปที่ใด” “บ้านอาหลาน” หลงซ่งรีบพูดแล้วจะรีบไปรับภรรยาผู้นำหมู่บ้านไปช่วยกันทำอาหารที่บ้านไป๋หลาน แต่เหล่าชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นก็ยังเรียกเขา
เมื่อพบกับบุรุษที่มากับไป๋หลานอีกครั้ง ทำให้เขาคิดถึงความหลังครั้งเก่ายามมาเยือนหนิงโจว และให้ฉู่เกอติดตามเด็กพวกนี้จนรับรู้ว่ามีเรื่องกับแม่ค้าในตลาด “เด็ก ๆ เสียเปรียบหรือไม่” “ไม่พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” ฉู่เกอ ยามอยู่ลำพังกับองค์ชายรองจี้เฟิงมักใช้คำราชาศัพท์ แต่ก็โดนคนฟังถลึงตาใส่
“เจ้านี่เองรึรังแกบุตรชายข้า” ฮุ่ยจงหญิงหน้ากลมอ้วนฉุ ใบหน้าขึ้นฝ้าเป็นจุด ๆ ดูอย่างไรก็น่าเกลียดไม่รู้ว่าผู้ชายบ้านใดโชคร้ายได้เป็นภรรยา ไป๋หลานเห็นท่าทางยายป้าผู้นี้แล้วหันกลับไปมองบุตรชายไม่เอาไหนของเขาแล้วรู้สึกว่าเหมาะสมดี นี่สินะมารดาเช่นไรบุตรเช่นนั้น “ถ้าเป็นข้าแล้วอย่างไรร
“คุณชายเฉินจื่อเซียว นี่ท่านยังอยู่ที่ตลาดม่อยวนแห่งนี้อีกหรือเจ้าคะ” ไป๋หลานเห็นว่าเวลาผ่านไปหลายวันแล้ว ไม่คิดว่าคุณชายเฉินจื่อเซียวจะยังอยู่ นางรับรู้มาว่าเขาเป็นคนที่ท่องเที่ยวไปทั่ว มาจากต่างแคว้น และคิดว่าเขาน่าจะไปท่องเที่ยวยังเมืองหลวงแคว้นหนิงโจวมากกว่าที่จะรั้งอยู่ชายแดนที่ไม่มีสิ่งใดน่าอภ


















Ulasan-ulasan