FAZER LOGINชาติก่อนโดนทอดทิ้ง ชาตินี้ก็ไม่ต่างกันนัก ขณะที่ใช้ชีวิตอย่างสงบที่ชายป่าเขตม่อยวน ร่างที่โดนลูกธนูจิ้มก้นก็ปรากฏตรงหน้า พร้อมกับความวุ่นวายหลังจากลากเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมา
Ver mais“องค์หญิงสาม ห้ามให้ผู้ใดเห็นสูตรขนมนี้เด็ดขาด เป็นสูตรลับและทำให้ขนมอร่อยกว่าคนทั่วไป ส่วนวัตถุดิบท่านสั่งซื้อมาได้เลย ข้าจะจัดหาให้ครบส่งไปให้ท่านไม่ต้องห่วง” ไป๋หลานพูดอย่างมีไมตรี แต่นอกจากขายอาวุธนางยังได้ขายวัตถุดิบทำขนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ได้เปรียบทุกประตู แบบนี้ไม่ขาดดุลการค้าแน่นอน
เมื่อมาถึงพวกเขาทำความเคารพแล้วก็นั่งลง แต่หลงฉีเห็นไหเหล้าที่โต๊ะองค์ชายรองมีมากกว่าผู้อื่นไม่พอ ยังหันมองเขายิ้ม ๆ อีกด้วย “นี่ท่าน!” หลงฉีตรากตรำหลายวันกว่าจะได้เหล้าชั้นดีมา แต่องค์ชายรองกลับดื่มคนเดียวขนาดนั้น เหล้าของเขาไม่หมดแล้วหรือ “หลงฉีมาแล้วรึ ขนมนี้อร่อยยิ่งนัก กินกับส
ในตำหนักรับรองราชทูตต่างแคว้น แม้ว่าองค์ชายใหญ่ของแคว้นไห่หยางที่มีตำแหน่งเป็นถึงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทคนต่อไป แต่ทว่ายังไม่ได้อภิเษกกับผู้ใดจึงสนอกสนใจเป่ยหนิงเป็นพิเศษ แต่เท่าที่รู้ข่าวคือเขารับรู้ว่าองค์หญิงของแคว้นเป่ยหนิงแทบสิ้นไปเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ไปแล้ว จึงได้แต่เศร้าใจที่ไม่อ
“เจ้าใส่ยาในไหเหล้าหรือไม่ เหตุใดยิ่งดื่มก็อยากจะดื่มอีกเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่มันรสหอมหวานดื่มมากควรจะเลี่ยน” หลงฉีคิดไว้แล้วไหเดียวไม่เคยพอ เพราะเขาก็ทดลองแล้วดื่มไม่เมาดื่มได้เรื่อย ๆ แบบนี้ทำกำไรดีนักเพราะเรียกหาได้บ่อย ๆ “นี่เป็นเหล้าท้อจักรพรรดิทำจากลูกท้อและเกสรดอกท้อตัวผู้ รสชา
ท่านแม่วิ่งไปอ้วกที่ริมรั้วทำให้ไป๋หลานวิ่งตามไป จากนั้นสองบุรุษที่เป็นทั้งคนรักเก่า และสามีใหม่ก็วิ่งตามมาเช่นกัน “ท่านแม่...ไม่สบายใช่หรือไม่” ไป๋หลานลูบหลังมารดา นางสังเกตมาสักพักแล้วว่าเห็นท่านแม่อ่อนเพลีย แต่ถามเมื่อไหร่ก็บอกว่าไม่เป็นอะไร พักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้ว่า
“นี่แค่สั่งสอน หากท่านไม่ยอมเขียนหนังสือปลดภรรยา ข้าจะทำให้ท่านมีชีวิตก็เหมือนตายไปแล้วคอยดู ไม่เชื่อท่านก็ถามเยียนอ๋องดูว่าข้าพูดจริงหรือพูดเล่น เพราะข้าเก็บเขาได้ที่ชายป่า” ไป๋หลานเอาเท้าเหยียบที่ต้นขาของจิ้งอันโหวแล้วก็ก้มลงไปข่มขู่เขา มารดาของนางเจ็บช้ำมามากแล้ว ช่วงนี้ยิ่งเหมือนคนไม่ค่
ไป๋หลานหันขวับไปตามเสียง ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่มาในวันนี้อีกคน แต่สาบานได้หากมายุ่งกับนางและท่านแม่จะเตะโด่งให้ดู “นี่ผู้ใดอีก...หากก้าวเข้ามาล่ะก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ไป๋หลานไม่ไว้หน้าผู้ใดอีกแล้ว แค่นี้นางกับมารดาก็ยุ่งยากวุ่นวายพออยู่แล้ว ไม่ว่าผู้ใดกล้าดีก็ลองดู “หึ...ข้าก็สามีม
“เจ้าอย่าคิดมาก ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า” ไป๋เนี่ยนเจินเจ็บปวดใจที่ตนเองเป็นต้นเหตุที่นางต้องลำบากมาหลายปี เท่านั้นไม่พอยังต้องพลัดพรากจากลูกสาวตัวน้อยอีกต่างหาก แต่ละวันนางสองแม่ลูกผ่านไปไม่ง่ายเลยสักนิด เขาอยากชดเชยในสิ่งที่นางขาด “แต่ข้า...” อวี๋หรงที่ไม่เจอกับสามีหลายปี ความรักความผูกพันมั












avaliações