Masukชาติก่อนโดนทอดทิ้ง ชาตินี้ก็ไม่ต่างกันนัก ขณะที่ใช้ชีวิตอย่างสงบที่ชายป่าเขตม่อยวน ร่างที่โดนลูกธนูจิ้มก้นก็ปรากฏตรงหน้า พร้อมกับความวุ่นวายหลังจากลากเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมา
Lihat lebih banyak“องค์หญิงสาม ห้ามให้ผู้ใดเห็นสูตรขนมนี้เด็ดขาด เป็นสูตรลับและทำให้ขนมอร่อยกว่าคนทั่วไป ส่วนวัตถุดิบท่านสั่งซื้อมาได้เลย ข้าจะจัดหาให้ครบส่งไปให้ท่านไม่ต้องห่วง” ไป๋หลานพูดอย่างมีไมตรี แต่นอกจากขายอาวุธนางยังได้ขายวัตถุดิบทำขนมอีกด้วย ดูอย่างไรก็ได้เปรียบทุกประตู แบบนี้ไม่ขาดดุลการค้าแน่นอน
เมื่อมาถึงพวกเขาทำความเคารพแล้วก็นั่งลง แต่หลงฉีเห็นไหเหล้าที่โต๊ะองค์ชายรองมีมากกว่าผู้อื่นไม่พอ ยังหันมองเขายิ้ม ๆ อีกด้วย “นี่ท่าน!” หลงฉีตรากตรำหลายวันกว่าจะได้เหล้าชั้นดีมา แต่องค์ชายรองกลับดื่มคนเดียวขนาดนั้น เหล้าของเขาไม่หมดแล้วหรือ “หลงฉีมาแล้วรึ ขนมนี้อร่อยยิ่งนัก กินกับส
ในตำหนักรับรองราชทูตต่างแคว้น แม้ว่าองค์ชายใหญ่ของแคว้นไห่หยางที่มีตำแหน่งเป็นถึงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทคนต่อไป แต่ทว่ายังไม่ได้อภิเษกกับผู้ใดจึงสนอกสนใจเป่ยหนิงเป็นพิเศษ แต่เท่าที่รู้ข่าวคือเขารับรู้ว่าองค์หญิงของแคว้นเป่ยหนิงแทบสิ้นไปเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ไปแล้ว จึงได้แต่เศร้าใจที่ไม่อ
“เจ้าใส่ยาในไหเหล้าหรือไม่ เหตุใดยิ่งดื่มก็อยากจะดื่มอีกเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่มันรสหอมหวานดื่มมากควรจะเลี่ยน” หลงฉีคิดไว้แล้วไหเดียวไม่เคยพอ เพราะเขาก็ทดลองแล้วดื่มไม่เมาดื่มได้เรื่อย ๆ แบบนี้ทำกำไรดีนักเพราะเรียกหาได้บ่อย ๆ “นี่เป็นเหล้าท้อจักรพรรดิทำจากลูกท้อและเกสรดอกท้อตัวผู้ รสชา
“ศาลอาญาทำคดีใครไม่เกี่ยวข้องออกไป นี่เป็นคำสั่งฝ่าบาท พรุ่งนี้สั่งไต่สวนคดีและประหารนักโทษโกวเต๋อจื้อทันที” สิ้นเสียงของจูเฟยมีโกวเต๋อจื้อก็เป็นลมไปทันที เขาคิดว่าเงินซื้อทุกอย่างได้แต่คราวนี้ไม่อาจซื้อชีวิตตัวเองเอาไว้ได้ ส่วนหลงฉีก็เดินออกมาปล่อยให้พี่ทหารไปจัดการโกวเต๋อจื้อต่อ
วันนี้เขาจะจัดการคนเหล่านี้เอง! จูเฟยที่มากับคุณชายน้อยฉีด้วยเพราะเป็นคำสั่งฝ่าบาทให้จัดการคนที่ซื้อขายแรงงานผิดกฎหมายด้วยการลวงหลอกให้ลงชื่อในหนังสือ และบังคับทำเรื่องสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้นี้อื่น และคนเหล่านี้ยังเกี่ยวข้องกับเรื่องราวทะเลาะวิวาทในโรงเตี๊ยมเค่อไหลอีกด้วย และสิ่งที่สงส
เสียงนั้นทำให้เหล่าทหารเข้ามาเพื่อปกป้องฝ่าบาท เพราะไม่รู้ว่าชาวบ้านเหล่านี้มาก่อกวนหวังปองร้ายฝ่าบาทหรือไม่จึงเข้ามาขวางเอาไว้ “นี่พวกเจ้า!” หลงฉีเปิดหน้าต่างมองไปยังคนเหล่านั้น และมักเป็นคนที่เขาเห็นว่าเป็นชาวบ้านริมชายแดน แต่ไม่ใช่หมู่บ้านของพวกเขาแต่เขาจำหน้าได้เพราะเคยไปวิ่งเล
นอกจากอาหารที่ทำง่าย ๆ อย่างเต้าหู้ผัดกับผัก ไข่ผัดกับมะเขือเทศ ก็ยังมีขนมที่ขาดไม่ได้อย่าง ‘ชิงถวนจื่อ’ ที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวผสมน้ำอ้ายเฉ่าเป็นพืชสีเขียวปั้นเป็นก้อนกลม ๆ ข้างในมีไส้ถั่วเขียวกวนกับน้ำตาลทรายแดงรสชาติหอมหวาน เมื่อขนมนึ่งสุกแล้วนางจึงหันไปหยิบดอกเก๊กฮวยต้มกับน้ำใส่น้ำตาลกรว











