Semua Bab เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Bab 111 - Bab 120

“ทำเองสิ โจล้างผักค้างอยู่นะ กะอีแค่ทอดไก่เนี่ยไม่ต้องใช้ถึงสองคนหรอก”หล่อนทำเสียงห้วนขึ้นจมูก รู้สึกไม่พอใจที่เขาใช้หล่อนโดยไม่ได้ถามความสมัครใจก่อน เบนจามินชอบถือวิสาสะใช้หล่อนหากมีโอกาส คงเห็นว่าโจซิเฟียเป็นน้องสาวของเพื่อนที่เขาอยากสั่งอะไรก็สั่งกระมัง แต่เสียใจด้วยย่ะ โจซิเฟียคิดอย่างหมั่นไส้เบนอยู่ในใจ“ให้พริมช่วยสิคะเบน”โซเฟียตะโกนบอกเบนแบบแกล้งแซ็ว พริมโรสใช้ศอกกระทุ้งตั้งใจจะให้ถูกสีข้างของโซเฟียแต่แซมเห็นเสียก่อนจึงเอาลำตัวมารับแทน ทุกคนเห็นพอดีก็ทำเสียงฮือแซ็วความที่แซมปกป้องโซเฟียจนออกนอกหน้า“แซมอ่ะ พริมแค่ทำนิดเดียว คุณก็เกินไปนะ”พริมโรสหันมาต่อว่าแซมตรงๆ ตามที่คิดอะไรก็พูดออกไป จากนั้นก็เดินไปหาเบน ชายหนุ่มหันมายิ้มให้คุณหมอสาว โจซิเฟียรีบยื่นชามใส่เนื้อไก่คลุกเครื่องปรุงเรียบร้อยแล้วให้พริมโรส“เดี๋ยวน้ำมันจะกระเด็นใส่คุณหมอพริมเปล่าๆ โจนั่นแหละ”เบนหันไปกล่าวเสียงเข้มกับโจซิเฟีย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองทำสายตาดุใส่เบนทันที“พูดไม่รู้เรื่องเหรอเบนจามิน โจยังล้างผักไม่เสร็จเห็นหรือเปล่า บอกอะไรให้ฟังมั่ง” เสียงห้วนเอ่ยพร้อมใบหน้างอง้ำไม่เก็บอารมณ์“งั้นพริมล้างผักแทนโจ

​แซมผลักร่างของโซเฟียไปติดผนังข้างประตูจากนั้นก็ก้มมาบดจูบอย่างหนักหน่วงไม่ยอมให้เสียเวลา“ไม่เอาแซม ปล่อยโซวก่อน แขกอยู่เต็มบ้านข้างนอกนั่นน่ะไม่รู้จักอายมั่ง”โซเฟียต่อว่าทันทีเมื่อเขาปล่อยปากแล้วก้มจูบไซ้ตรงลำคอระหง“เสียงเพลงดัง ไม่มีใครสนใจหรอก แซมขอจูบนิดเดียว นะ”เขาตอบเสียงอู้อี้ ก้มหน้าไปซุกซบร่องอกอย่างหลงใหลก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้แซมชะงักกิจกรรมทันใด“แซม ปล่อยโซวออกมาเดี๋ยวนี้นะ อะไรกันเป็นเจ้าของงานทำตัวไม่เหมาะแอบหนีเข้าห้องจู๋จี๋กันแบบนี้ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย”เสียงพริมโรสเคาะประตูและร้องเรียก แซมทำตากลอกขึ้นมองบนในขณะที่โซเฟียต้องปล่อยเสียงหัวเราะดังออกมาแล้วผลักร่างสูงของแซมให้ออกห่าง“หมอพริมเขาพูดถูกแล้ว ออกไปกันเถอะก่อนที่อีกหลายคนจะสงสัยและมาช่วยหมอพริมเคาะห้อง”โซเฟียกล่าวพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบจมูกเขาอย่างหมั่นเขี้ยว จัดคอเสื้อให้เขา แซมแกล้งถอนหายใจแรงออกมาแล้วเอื้อมมือมาจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้หล่อนอย่างอ่อนโยน“ตกลงพริมเขาหวงแซมหรือหวงโซวกันแน่นี่”เสียงห้าวพึมพำไม่จริงจัง โซเฟียหัวเราะคิกกับคำพูดติดตลกของเขา“พริมเขาพูดถูกนี่คะ อะไรกัน ตัวเองเป็นเจ้าบ

เจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์วอร์ดกำลังคุยเรื่องตอนที่พริมโรสความจำเสื่อมและอาละวาดกันอย่างสนุกปากต่างก็เรียกพริมโรสว่า จากหมอพริมกลายเป็นหมอเพี้ยน แม้แต่ในแคนทีน เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดก็แอบซุบซิบเมื่อเห็นพริมโรสเดินเข้าไป ดูเหมือนทุกคนจะเลือกจำแต่เฉพาะตอนที่พริมโรสป่วยไร้สติไม่เป็นตัวเองและทำอะไรที่น่าขายหน้าออกมา โซเฟียรู้สึกสงสารและเห็นใจพริมโรสยิ่งนัก“พริมเคยได้ยินไหมกับคำกล่าวที่ว่า คำวิจารณ์ คำตำหนิหรือแม้แต่คำนินทานั้นมักมีเพชรพลอยซ่อนอยู่”“มียังไง พริมว่ามันเหมือนหอกดาบคอยทิ่มแทงจิตใจเราให้เจ็บแสบแปลบปลาบมากกว่า”พริมโรสเอ่ยด้วยใบหน้าหม่นเศร้า“ก็นั่นไง มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะเลือกคิดว่ามันคืออะไร มองแง่บวกหรือมองในแง่ลบ โซวจะเล่านิทานให้ฟังอยากฟังไหม” โซเฟียเอ่ยถามพริมโรสพยักหน้า“มีชายคนหนึ่งเขาเป็นคนเอเชีย เขาไม่รู้ภาษาอังกฤษเลย วันหนึ่งก็จับผลัดจับผลูได้ไปอยู่ประเทศออสเตรเลีย เขาได้งานทำในร้านอาหาร เจ้านายปากจัดมากและโขกสับทุกอย่าง ใช้งานราวกับทาส ทุกครั้งเวลาพนักงานถูกเจ้านายด่าก็จะรู้สึกโกรธโมโหและลาออกกันไปทีละคน ทีละคนจนเหลือเขาที่อยู่ได้นานที่สุด สาเหตุก็เพราะว่าเขาฟังที่

“อ่า...โซว...แซมขอแรงนะ แซมโด่และแข็งจนปวดเลยเห็นโซวถึงจุดสุดยอดเซ็กซี่เหลือเกิน โอวว เยส...อ่า”เขากระซิบเสียงพร่าไม่อาจทนต่ออารมณ์ความต้องการอยากกระแทกร่างใส่หล่อนให้แตกพร่างพรายได้อีกต่อไป ร่างสูงเริ่มขยับโยกใส่อย่างหนักหน่วงและรัวเร็วทันที โซเฟียเด้งสะโพกขึ้นรับอย่างสอดประสานแซมครางเสียงต่ำในลำคอเร่งกระทุ้งเข้าออกรัวถี่และหนักแน่นทุกรอบของการสอดใส่จนกระทั่งโซเฟียกระตุกเฮือกด้วยอาการถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง แซมก้มหน้าไปเม้มกันยอดถันด้วยอารมณ์ต้องการดื่มกินหล่อน โซเฟียยกเท้าขึ้นเกี่ยวสะโพกแล้วโยกขยับไปกับเขาจนเมื่อแซมกระหน่ำร่างใส่อย่างไม่คิดชีวิต โซเฟียร้องกรี๊ดยาวเงยหน้าร่างสั่นระริกปล่อยน้ำใสไหลทะลักออกมาชะโลมแก่นกายใหญ่อย่างล้นหลาม แซมกระแทกเข้าอีกครั้งอย่างสุดแรงสุดลึก ร่างสูงกระตุกเฮือกอย่างรุนแรงปล่อยความรักร้อนทั้งหมดเข้าไปในตัวของหญิงสาวแล้วซบหน้าไปกับซอกคอชื้นเหงื่อหอมกรุ่นของหล่อน“โอ พระเจ้าแซมหมดแรงแล้วแบบนี้” แซมพึมพำ จูบไปบนไหล่บางแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มพราย“ชอบไหม” เขากระซิบถาม โซเฟียหน้าแดงไม่ตอบ แซมหัวเราะพอใจที่หล่อนเก้อกระดากอายทำส่ายหน้าหลุกหลิกแล้วซุกหน้ากับอกเขาไม่ย

“นาตาลี” ตอบมาทันที โซเฟียกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ทันที“ไหนว่าไม่สนใจ” หญิงสาวแซว“หือ ไม่สนเลย พอดีวันก่อนพริมเปิดประตูมาจ๊ะเอ๋ตอนเขาเดินออกจากห้องหมอวิคพอดี พริมจำได้ว่าคนนี้เคยขึ้นปกแม็กกาซีนมาก่อน”“โอเคจ้ะ สรุปก็คือพริมโทรชวนคีนแหละดีที่สุด แล้วมีชุดหรือยัง ถ้ายังพรุ่งนี้โซวจะไปรับ เราจะไปช้อปกัน”“พริมใส่เสื้อผ้าที่มีอยู่นี่แหละ ไม่ซื้อใหม่หรอก เสียดายตังค์”หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่ให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงครั้งนี้“พริมใส่อะไรก็สวยอยู่แล้วล่ะ” โซเฟียเอ่ยชม ได้ยินพริมโรสหัวเราะมาตามสาย“สวยสู้โซวไม่ได้หรอกจ้ะ หน้านางงามหุ่นนางแบบเพอร์เฟคขนาดนั้น” พริมโรสกล่าวชมบ้าง“เอ้า มายอกันเองอยู่นี่แหละ ตกลงว่าไม่ไปช้อปปิ้งหาซื้อชุดแล้วนะ ถ้างั้นพริมโทรหาคีนนะ ห้ามเดินเข้างานคนเดียวเด็ดขาด งานนี้พริมต้องโดดเด่นพอๆ กับคนอื่นหรือไม่ก็มากกว่า เข้าใจไหม”โซเฟียแกล้งทำเสียงเหมือนสั่ง อยากให้พริมโรสรู้สึกสนุกและกระตือรือร้นกับงานเลี้ยงเพราะพริมโรสไม่ค่อยออกไปไหนเลยทุกวันนี้นอกจากทำงาน แต่ก็ไม่ทราบว่าจะได้ผลหรือเปล่า“ยังไงพริมจะโทรบอกนะ” พริมโรสเอ่ยจากนั้นก็วางสายโซเฟียซื้อของเสร็จก็ไปเข้าต่อคิวเพื่อ