Alle Kapitel von เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Kapitel 131 – Kapitel 140

“แฟลตมีกล้องวงจรปิดหลายที่ตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงหน้าห้องเลยนะหมอวิค” พริมโรสหันมากล่าว“เดี๋ยวคุณอุ้มมันแล้วเอาเสื้อสูทผมคลุมตัวมันไว้ มันยังเงียบอยู่คงไม่เป็นไร”ชายหนุ่มเสนอความคิดซึ่งก็ทำให้พริมโรสยิ้มกว้างพยักหน้าเห็นด้วย วิคเตอร์จุดยิ้มกับความใสเหมือนเด็กของหล่อนในเวลานี้ ชายหนุ่มเปิดประตูรถ สายตากวาดมองดูกล้องวงจรปิดที่ติดไว้หลายจุดมากเขาปิดประตูแล้วเดินมาเปิดด้านของพริมโรส หล่อนก้าวออกมามีเสื้อสูทของเขาคลุมไหล่คลุมแขน เสื้อสูทแบรนด์เนมตัวใหญ่ไซส์เกือบเป็นสองเท่าของหล่อน วิคเตอร์เอื้อมมือไปติดกระดุมหนึ่งเม็ดให้เพื่อทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นแขนที่อุ้มเจ้าแมวน้อยอยู่“ผมขออนุญาตโอบไหล่คุณนะ”วิคเตอร์ก้มไปกระซิบ จุดประสงค์ของการโอบไหล่ของหล่อนนั้นก็เพื่อจะใช้ตัวของเขาช่วยบังด้วยอีกทีหนึ่ง“ได้สิ ช่วยกัน ดีๆ”หล่อนหัวไวพยักหน้าเห็นด้วย ใบหน้ามอมเหมือนแมวเงยมายิ้มตาหยีให้ วิคเตอร์จึงยิ้มตอบ พริมโรสรีบเบนสายตาหนีทันที หัวใจกระตุกเต้นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุรอยยิ้มเห็นฟันสวยของเขาทำให้หล่อนตาพร่าไปนาทีหนึ่ง พริมโรสชอบมองรอยยิ้มของแซมมากกว่า เพราะมองแล้วรู้สึกสบายตาเพลินใจและอบอุ่นดี รอยยิ้

“ขอบคุณที่เป็นห่วงคุณแม่นะหมอวิค”พริมโรสเอ่ยออกมาจากใจจริง เพราะตลอดเวลาที่พริมโรสป่วยนั้นก็มีวิคเตอร์กับแซมที่เป็นเพื่อนผู้ที่แวะเวียนไปเยี่ยมหล่อนที่ห้องไม่เคยขาด ในบรรดาเพื่อนของพริมโรสนั้น มารดารักและเอ็นดูแซมกับวิคเตอร์เป็นพิเศษ โดยเฉพาะวิคเตอร์จะใช้เวลากับมารดาของหล่อนมากกว่าคนอื่นด้วยอยู่ในตึกเดียวกัน บางครั้งเขาอยู่ทานข้าวกับท่านด้วยหากมีเวลา“คุณเองก็ต้องหัดเป็นห่วงและดูแลตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยนะพริม อย่างไอ้การวิ่งทะเร่อทะร่าออกจากรถตอนกลางค่ำกลางคืนไปในสวนสาธารณะเปลี่ยวท่ามกลางสายฝนน่ะ คนปกติเขาไม่ทำกันหรอก”เขาถือโอกาสตักเตือนสั่งสอนคนในอ้อมแขน เขาอุ้มหล่อนเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอนของตัวเอง“ก็เรามันไม่ปกตินี่ เรารู้ตัวดีไม่ต้องมาย้ำให้ฟังหรอกว่าเราสติไม่สมประกอบน่ะ” หล่อนเอ่ยทำเสียงขุ่นงอนใส่ใบหน้าเล็กงอง้ำ“เปล่า ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แต่ผมหมายถึงว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เขาไม่ทำกันเพราะมันอันตราย”“ก็แล้วพริมเป็นอะไรหรือเปล่าตอนนี้ ก็ปลอดภัยดีนี่แล้วจะมาพูดให้มันเสียเวลาทำไม นี่ห้องน้ำคุณนี่ ไม่เอา พริมไม่ใช้ห้องคุณ”หล่อนกล่าวพร้อมกับหันไปมองรอบๆ รู้ว่าห้องมาสเตอร์เบดรูมห้

ครู่ต่อมาหลังจากที่เดินไปเคาะห้องของพริมโรส มารดาของหล่อนเป็นคนมาเปิดประตู วิคเตอร์เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟัง จากนั้นก็ขอเสื้อผ้าของพริมโรส ซึ่งคุณพอลล่าก็จัดให้เป็นเสื้อยืดกางเกงขายาวใส่สบายพร้อมชุดชั้นในที่วิคเตอร์รู้ดีว่าไซส์ซีเมื่อชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปยังห้องนอนก็ต้องชะงักนิ่งขึ้นอยู่กับที่ตรงหน้าประตูนั่นเอง ร่างบางนอนหงายกลางเตียงเขา หล่อนกำลังหลับสนิท ผ้าเช็ดตัวหลุดลุ่ยช่วงบนเปิดให้เห็นสองเต้างามกลมกลึงตั้งชูช่อเต่งตึงดังดอกบัวคู่งาม ส่วนล่างมีผ้าเช็ดตัวปิดอย่างหมิ่นเหม่ตรงส่วนกลางกายหัวใจของชายหนุ่มกระตุกเต้นรัวเร็วกว่าปกติกับภาพที่เห็น เขาไม่เคยมองหล่อนหรือนึกภาพพริมโรสในลักษณะแบบนี้มาก่อน แต่เวลานี้ร่างงามได้สัดส่วนกำลังนอนหลับไหลดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ ใบหน้านวลของหล่อนมีผมระแก้ม วิคเตอร์เดินมาหยุดตรงข้างเตียงแล้วค่อยปัดออกให้พร้อมกับดึงผ้าห่มมาห่มให้ถึงคอ ไม่อยากปลุกคนที่ดูท่าทางกำลังหลับสบาย เขาวางเสื้อผ้าไปบนโซฟาหน้าเตียงแล้วกลับออกมาข้างนอก เห็นเจ้าเหมียวสะดุ้งกับเสียงของเขามันจ้องมองเขาตาแป๋ว“แม่แกหลับเป็นตายไปแล้ว ทำยังไงดีล่ะเรา หิวหรือเปล่า กินอะไรดีฮึ”เขาพูดกับม

“หิวล่ะสิ” เขาเอ่ยพลางดึงมือเล็กให้เดินตามออกไปยังห้องครัว จากนั้นร่างสูงก็จับหล่อนนั่งตรงเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ พริมโรสไม่ยอมพูดอะไร ยังรู้สึกไม่พอใจเขาเมื่อครู่ก่อนแต่ก็ไม่อยากหยิ่งในเรื่องกิน คนฉลาดจะต้องรู้จักแยกแยะ ไม่เอาทุกเรื่องมาปนกัน เรื่องโกรธก็ส่วนโกรธ เรื่องหิวก็ต้องกินก่อน แล้วค่อยว่ากัน“คุณจะกินอะไร แซนวิชไก่ไหม” เขาหันมาถาม“อะไรก็ได้” หล่อนตอบ วิคเตอร์รินน้ำผลไม้มาวางตรงหน้า“เข้าที่ผมพูดหรือยังหือ ถ้าไม่รักตัวเองไม่เป็นห่วงตัวเองก็ให้คิดถึงคนที่เขาเป็นห่วงคุณบ้าง นี่ถ้าเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาอีกโรคจะทำยังไง”เขาบ่นพลางมือก็หยิบจับของมาประกอบอาหารให้หล่อนอย่างคล่องแคล่ว“เป็นมันทุกโรคนั่นแหละสะใจดี”หล่อนตอบเสียงประชด วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าตูมที่เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง ใช้นิ้วมือเขียนอะไรเล่นไปบนเคาน์เตอร์“ผมเป็นห่วงคุณนะพริม เราเป็นเพื่อนกันมานาน ที่พูดนี่ก็เพราะเป็นห่วงเข้าใจไหม ไม่ต้องมาทำเสียงประชดแบบนั้น”เขาเอ่ยเสียงพึมพำ สองหนุ่มสาวเงียบลงไปจนกระทั่งเขาเอาจานแซนวิชมาวางไว้ตรงหน้า“กินให้หมดนะ”เขาสั่งแล้วเดินไปทางห้องนอน พริมโรสย่นจมูกให้นิดหนึ่งแต่ก็ยอมลุกเด

“บ้าเหรอ กลับเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้เลยพริม ดึกดื่นค่อนคืนจะออกไปได้ยังไง เดี๋ยวตอนเช้าค่อยไปซื้อ”เขาทำเสียงดุใส่“ก็พริมนอนไม่หลับนี่นา ข้างนอกก็สว่างเหมือนกลางวัน นี่มันลอนดอนนะ ไม่เป็นไรหรอกน่ะ นะ”หล่อนเอ่ยอย่างดื้อดึง วิคเตอร์ไม่ตอบหากร่างสูงผุดลุกขึ้นแล้วเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็กดึงไปยังห้องนอนทันที“เฮ้ย หมอวิค จะมาดึงทำไมเนี่ย ปล่อยพริม”หล่อนร้องโวยวาย วิคเตอร์เอื้อมมือไปเปิดประตูดึงหล่อนเข้าไปภายในแล้วล็อกประตู จากนั้นก็จูงพริมโรสไปยังเตียง ผลักให้นอนลง เขาเองก็ล้มตัวลงไปนอนข้างๆ ด้วย“นอนซะ ผมจะต้องหลับต่อ อีกแค่สองชั่วโมงขอร้องล่ะ”เขากล่าวพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเขากับร่างหล่อน เอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หล่อนเปิดไว้ตรงหัวเตียง พริมโตทำตาโตตกใจที่เขานอนหงายเคียงข้างแขนชิดกับแขนหล่อนแบบนี้ หญิงสาวรีบขยับตัวออกห่างทันที“แล้วนี่มานอนทำไมในนี้ พริมอึดอัดขนลุกนะ”หล่อนเอ่ยบอกความรู้สึก ขนลุกประจำเวลาเขาบังเอิญทำอะไรแบบนี้ ร่างสูงพลิกมานอนตะแคงหันหน้ามาหา“ก็ถ้าดื้อก็จะต้องขนลุกแบบนี้ต่อไป”กล่าวเสร็จก็พาดแขนไปบนหน้าท้องของหล่อนหน้าตาเฉย พริมโรสสะดุ้งโหยงรีบปัดออกโดยเร็ว“อึ๋ย อย่า