“เฮ้ย กูไม่ร้อง มึงนั่นแหละร้อง กูจะเล่นกีตาร์”เบอร์นาโดรีบค้านเพราะเขาถนัดร้องให้คนสนิทในบ้านฟังเท่านั้น ไม่ชอบร้องในที่สาธารณะ ไม่ใช่พวกชอบโชว์ออฟเหมือนไอ้ฟานมัน“หน็อย ทำเป็นอายเหรอมึง กูร้องก็ได้ กูกลัวแต่ว่าคนมันจะไม่ยอมให้กูหยุดร้องเท่านั้นเอง”ไม่วายหลงตัวเองเช่นเคย ทุกคนพากันกลอกตามองบนอย่างสามัคคีพร้อมเพรียงกัน หากพอนึกได้จะรีบกุลีกุจอกลับไปเปลี่ยนชุดตามที่หัวหน้าคณะได้ประกาศบอกก่อนที่ท่านจะเปลี่ยนใจตรงหน้าโรงแรมหรู ร่างสูงผอมของฮันท์มือสังหารที่รับคำสั่งจากเลียมกำลังแอบอยู่ตรงซอกตึกหลังตรงกันข้าม ในมือมีกล้องส่องทางไกล ตรงข้างตัวมีกระเป๋าสีดำบรรจุปืนกระบอกยาวสำหรับยิงระยะไกลข้อมูลที่ได้มาคือเบอร์นาโดและลูกน้องพักอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้ เขามีจำรูปร่างหน้าตาของเจ้าพ่อแห่งลาสเวกัสได้ขึ้นใจ ฮันท์ก้มมองนาฬิกาเป็นเวลาทุ่มกว่า เขายกกล้องขึ้นส่องอีกครั้งเพื่อหาทางว่าจะเข้าไปจัดการกับเบอร์นาโดได้อย่างไร โรงแรมแห่งนี้ไม่มีทางให้ข้อมูลของลูกค้าแน่นอนว่าพักอยู่ชั้นไหนขณะที่กำลังคิดหาทางอยู่ คณะนักดนตรีหกคนเดินออกมาจากโรงแรมตรงขึ้นรถแวนสีขาว ฮันท์ไม่ได้ใส่ใจนัก สมองกำลังครุ่นคิดว่า เขาอ
Last Updated : 2026-01-31 Read more