All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 141 - Chapter 150

ฌอร์นขับรถพาภัทรดนัยมาที่หมู่บ้านที่ชาลิสาอยู่ พอถึงบ้านหลังดังกล่าว ภัทรดนัยรีบลงจากรถ สายตาคมของเขามองบ้านทาวน์โฮมหลังน้อยอย่างสะเทือนใจ เขามีบ้าน... บ้านใหญ่โตกว้างขวาง แต่เธออยู่ไม่ได้ เขาเลยเลือกไปซื้อบ้านใหม่ที่ใหญ่โตไม่แพ้กัน มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่สุดท้ายเธอก็ไม่เอา กลับเลือกมาซื้อบ้านทาวน์โฮมหลังน้อยที่มีเนื้อที่ 20 กว่าตารางวา พอให้มีที่จอดรถหน้าบ้านได้สองคัน บ้านทาวน์โฮมสองชั้นเหมาะสำหรับครอบครัวเริ่มต้น ไม่ได้มีเนื้อที่กว้างขวางใหญ่โตให้ลูกได้วิ่งเล่น แต่นี่คือสิ่งที่เธอเลือกแล้ว เธอเลือกที่จะอยู่กับลูกโดยทิ้งเขาไว้ด้านหลังมือหนากดออดหน้าบ้าน ฌอร์นมองเพื่อนที่ยืนหน้าเศร้าแล้วตบบ่าเบาๆ ยังไม่ทันที่ชาลิสาจะออกมา รถยนต์คันหนึ่งก็ขับมาจอดหน้าบ้านของชาลิสาแล้ว ภัทรดนัยหันไปดู เขาเกรี้ยวกราดทันทีที่เห็นว่าใครมา“ไบรอัน!”“อ้าว คุณหมอ มาได้ยังไงกัน” ไบรอันลงมาถามอย่างงงๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาคุยกับชาลิสาแล้ว เธอบอกกับเขาว่าออกมาจากบ้านของภัทรดนัยโดยที่ภัทรดนัยไม่รู้และไม่ได้บอกด้วยว่าอยู่ที่ไหน“ผมควรถามคุณมากกว่าว่ามาได้ยังไง!”“ลิสาให้ไบรอันมาเองค่ะ” ชาลิสาเดินออกมาจากบ้

“ไบรอัน...” ชาลิสาน้ำตาคลอ ขณะที่ภัทรดนัยขบกรามแน่น“ผมรู้ว่าคุณรักลิสา แต่เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของคุณ” ฌอร์นพูดน้ำเสียงนิ่งเรียบ“เด็กเป็นลูกไบรอัน!” ชาลิสาพูดย้ำอีก ภัทรดนัยจ้องตาเธอนิ่ง“ถ้าคุณยังไม่อยากตาย ก็ไปโรงพยาบาลซะ!” ฌอร์นค่อยๆ พูดทีละคำ ไบรอันไม่ยอมท่าเดียว“ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น เอาซี๊... ถ้าคุณจะฆ่าผมก็ฆ่าเลย!”“อย่าท้าผมนะ” ฌอร์นพูดเสียงเย็นยะเยือก ชาลิสารู้ดีว่าเขาพูดจริง“ถ้าพี่ฌอร์นฆ่าไบรอัน ลิสาก็จะฆ่าตัวตายตาม” ชาลิสาบอกเสียงสั่น น้ำตาไหลตาแดงก่ำ เพราะไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้นดี“จะไม่มีใครต้องตายทั้งนั้น หยุดกันได้แล้ว!” น้ำเสียงชายปริศนาดังขึ้นด้านหลัง เป็นน้ำเสียงที่ชาลิสาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก“คุณพ่อ!”“กลับบ้านไปกันให้หมดได้แล้ว วันนี้ยังไม่ต้องคุยอะไรกันทั้งนั้น ถ้าอยากจะคุยกันค่อยมาคุยกันใหม่วันหลัง ลูกสาวผมต้องการพักผ่อน” ชัชดนัยเดินมาพร้อมกับลลิตา มองสบสายตาหนุ่มๆ รุ่นลูกแล้วก็ยิ้มอ่อนโยนให้“แต่...” ภัทรดนัยกำลังจะแย้ง ชัชดนัยพูดขึ้นมาเสียก่อน“โดยเฉพาะคุณ... ปล่อยลูกสาวผมได้แล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนกันก่อน ตั้งสติให้ดีแล้วค่อยกลับมาคุยกัน ต่างคนต่างมีอา

“พี่ทำได้หมดทุกอย่างถ้าพี่คิดอยากจะทำ ลิสา... ให้อภัยพี่เถอะ กลับไปอยู่กับพี่ ไปอยู่บ้านที่พี่ซื้อใหม่ พี่สัญญาว่าจะไม่ให้คุณแม่พี่เข้ามายุ่งกับลิสาอีก บ้านหลังนั้นเป็นของเรา คุณแม่พี่ไม่มีสิทธิ...”“มันไม่ใช่แค่เรื่องคุณแม่ของพี่แล้ว พี่ภัทรทำอะไรลงไปลืมไปแล้วเหรอไง เรื่องในคลิปวิดีโอนั่น”“เรื่องนั้นพี่ยอมรับ พี่ผิดไปแล้วจริงๆ มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก”“ลิสาไม่เชื่อ ไม่มีวันจะเชื่อ!”“เอาล่ะ พอได้แล้ว เลิกเถียงกันได้แล้ว ลิสา... เลิกโกหกเขาได้แล้ว ลูกในท้องเป็นลูกใครก็ยอมรับไปตามตรง ที่ผมให้พวกคุณเข้ามานี่ก็เพราะต้องการให้ลิสากับคุณ... ภัทรดนัย ตกลงกันเรื่องลูกว่าจะเอายังไง ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมให้สิทธิในการตัดสินใจของลูกสาวผม นั่นก็คือลิสาจะไม่กลับไปอยู่กับคุณอีก” ชัชดนัยพูดเสียงนุ่มเพื่อให้ทุกอย่างดูเบาลง“คุณพ่อครับ เรื่องนี้...”“ผมไม่พูดซ้ำสองนะคุณภัทร ผมเห็นคลิปวิดีโอนั่นแล้วและผมก็เห็นด้วยที่ลูกสาวผมจะแยกทางกับคุณ ส่วนเรื่องที่ลูกสาวผมจะไปแต่งงานใหม่หรือจดทะเบียนสมรสกับใครนั่นก็อีกเรื่อง ผมให้ลูกสาวผมตัดสินใจด้วยตัวเอง” ชัชดนัยยิ้มให้ภัทรดนัย เขาส่ายห

หลังจากที่ภัทรดนัยออกมาจากบ้านของชาลิสาและขึ้นรถไปพร้อมกับฌอร์น เขาก็สบถเสียงดังพร้อมกับมีท่าทางหงุดหงิดเต็มประดา“โว๊ย! ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้”“ไอ้ภัทร แกได้แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังดีที่แกมีความรู้ มีอาชีพเป็นหมอ ไม่อย่างนั้นแกคิดเหรอว่าพ่อตาจะให้แกเข้าไปดูแลลูกสาวเขา” ฌอร์นเตือนสติเพื่อน“เออ... ก็จริงของแก ขอบใจแกมากนะที่เตือนสติฉันอยู่บ่อยๆ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะเตลิดไปมากกว่านี้”“ไม่เป็นไร เราเพื่อนกัน ตอนชะเอมแกยังช่วยฉันหลายเรื่องเลย คนเราเวลามีปัญหาสติสตางค์มักจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บางครั้งเราก็อาจจะตัดสินใจผิดพลาดจากอารมณ์ที่ไม่คงที่” ฌอร์นพูด“อื้อ...”“หลังจากนี้แกจะเอายังไงต่อไป”“ตื้อ! ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก ฉันจะกลับไปเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับลิสาที่นี่ ถ้าเธอไม่ให้ฉันอยู่ฉันก็จะนอนมันหน้าบ้านนี่แหละ!”ภัทรดนัยเก็บเสื้อผ้าออกมาจากบ้านฌอร์น เขาขับรถตรงมาที่บ้านของชาลิสาในช่วงบ่ายของวันนั้น ชาลิสาได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านจึงออกมาดู พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็วกเดินกลับเข้าบ้านทันที ไม่ทันให้ภัทรดนัยได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา ชาลิสาปิดบ้านล็อกประตูเงียบ ภัทรดนัยจึงเอากระเป๋าเ

“ถ้างั้น... ก็เข้าไปหาสิ” ชัชดนัยพูด ทำให้คุณหมอถึงกับยิ้มกว้างอย่างดีใจ ภัทรดนัยรีบเข้ามาในบ้านทันที เขาเดินตามหลังพ่อตาต้อยๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว“ลิสา มีคนมาหา” ชัชดนัยบอกกับลูกสาวที่นั่งกินข้าวอยู่ ชาลิสาเห็นผู้มาเยือนแล้ววางช้อนลงทันที“คุณพ่อให้เขาเข้ามาทำไม ลิสาไม่อยากเจอเขา!”“ลิสา เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ” ชัชดนัยดุลูกสาว ชาลิสาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจ“คุณภัทร ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนแล้วกัน”“ครับ ขอบคุณมากนะครับคุณพ่อ” ภัทรดนัยยกมือไหว้ก้มหัวแทบติดพื้น เขารีบเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตแล้วหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป ชาลิสามองตามตาค้อนคว่ำ“คุณพ่อจะทำอะไรกันแน่คะ” ชาลิสาถาม“พ่อเป็นคนรักษาคำพูด เมื่อวานพ่อเป็นคนอนุญาตให้เขาเข้ามาดูแลลูกกับหลานพ่อได้” ชัชดนัยพูดเสียงเรียบ“แต่เขาหอบกระเป๋าเสื้อผ้ามาทำเหมือนกับจะมาอยู่ที่นี่...”“หากเขาจะอยู่ที่นี่ก็ให้เขาอยู่ไป แต่ต้องอยู่ในขอบเขตที่จำกัด พ่อไม่ให้เขาไปก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของลูกหรอก”“แต่บ้านหนูมีแค่ 2 ห้องนอน แล้วเขาจะนอนที่ไหน บอกไว้ก่อนเลยว่าลิสาไม่ยอมให้เขานอนในห้องลิสาแน่ๆ” ชาลิสายืนกรานหนักแน่น“พ่อก็ไม่ได้