All Chapters of พันธะคุณหมอเถื่อน: Chapter 121 - Chapter 130

“ขอบคุณในความหวังดีของพ่อกับแม่ยูด้วยแล้วกัน” ภัทรดนัยพูดประชด ไบรอันได้แต่อมยิ้ม“ไม่เป็นไร ลิสากับครอบครัวไอถือเป็นคนกันเอง” ไบรอันบอก ภัทรดนัยได้แต่ยิ้มน้อยๆ ในใจอยากจะชกหน้ามันให้เละไปข้าง“ไบรอัน ไอกลับก่อนนะ ขอบคุณมากสำหรับทุกๆ อย่าง”“ไม่เป็นไรๆ ไว้วันหน้าเราค่อยเจอกันใหม่นะ” ไบรอันกล่าวทิ้งท้าย ภัทรดนัยจับมือชาลิสาไว้แน่นแล้วเปิดประตูรถให้ชาลิสาเข้าไปด้านใน พอปิดประตูได้เขาก็หันไปมองหน้าไบรอันอย่างเอาเรื่อง แต่เขาก็ทำได้แค่มองอย่างเดียวเท่านั้น ก่อนจะเดินเข้าไปในรถประจำที่คนขับระหว่างที่นั่งอยู่ในรถ ภัทรดนัยจับมือชาลิสาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จนเธอรู้สึกแปลกใจ พอเธอจะชักมือออก เขาก็ดึงไปวางไว้ที่ต้นขาของตัวเอง พอถึงบ้าน เขาก็หอบเอาข้าวของเข้าไปไว้ในห้องนอนโดยมีป้าสร้อยและองุ่นคอยช่วย“ซื้ออะไรมาเยอะแยะ ของใช้ลูกเหรอ” มะลิวัลย์ถาม“ครับ”“พี่ภัทร ลิสาขอเข้าไปพักก่อนนะคะ วันนี้เดินเยอะ เมื่อยขา” ชาลิสาขี้เกียจทะเลาะกับแม่ผัวเลยเดินออกไป ภัทรดนัยมองตามอย่างเป็นห่วง“เดี๋ยวก่อนลิสา ไปกินข้าวเย็นก่อน” เขาจับมือเธอไว้แน่น“ไม่ค่ะ ลิสาไม่หิว”“ไม่ได้ ไม่หิวก็ต้องกิน!” เขาดุและทำหน้าจริงจ

วันนี้วิไลลักษณ์ลอบมองเขามากกว่าปกติจนเขาจับสังเกตได้ สงสัยวันนี้เขาต้องหาจังหวะคาดคั้นคำพูดจากเธอให้ได้ ช่วงกลางวันเขาไม่ออกไปกินข้าวเหมือนเดิม ตอนนี้เขาเครียด กินอะไรได้น้อยลงจนคิดว่าถ้าขืนตัวเองยังเป็นแบบนี้อีกเขาต้องไปพบจิตแพทย์แล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นหมอ รู้จักรักษาคนไข้ มีความรู้เรื่องสุขภาพร่างกายเยอะพอสมควร แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเองก็เป็นมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาที่มีอารมณ์ มีความรู้สึก และมีความเครียดความกังวลใจเหมือนคนอื่นๆ โดยเฉพาะเรื่องครอบครัวที่ถือเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงช้าๆ“หมอภัทรคะ” วิไลลักษณ์เดินเข้ามาในห้องตรวจพร้อมกับขนมและนมร้อน ภัทรดนัยลืมตาขึ้น“ว่าไงคุณลักษณ์”“ลักษณ์เห็นว่าวันนี้หมอภัทรไม่ออกไปกินข้าว เลยซื้อ...”“ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้อง ผมไม่อยากกิน” ภัทรดนัยพูดสวนออกไปโดยไม่รอให้วิไลลักษณ์พูดจบ เธอก้มหน้าลงอย่างจ๋อยๆ“แต่ลักษณ์เป็นห่วงหมอภัทรจริงๆ นะคะ”“ผมว่าคุณเป็นห่วงตัวของคุณเองดีกว่า อย่ามายุ่งกับผมเลย อ้อ... ไม่ต้องมายุ่งกับผมและครอบครัวผมด้วย” ภัทรดนัยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง วิไลลักษณ์เงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ“ทำไมหมอภั

“เสียงอะไรเหรอคะ” ป้าสร้อยถาม“เสียงช่วยด้วยๆ อะไรเนี่ยแหละ หรือว่าฉันหูฝาดไป” มะลิวัลย์ทำหน้าสงสัยแล้วเอานิ้วแคะหู“หรือว่า... จะเป็น... ผี!” องุ่นตั้งข้อสังเกตแล้วกระโดดไปหลบหลังป้าสร้อยพร้อมกับหันซ้ายแลขวาอย่างหวาดระแวง“แกจะบ้าเหรอ นี่บ้านฉัน ฉันอยู่มาเป็นสิบๆ ปี มีผีซะที่ไหนกันล่ะ!” มะลิวัลย์เอ็ดเข้าให้“เอ๋... แล้วแม่ลิสาน่ะ อยู่หรือเปล่า”“น่าจะอยู่นะคะ เห็นรถจอดอยู่ เมื่อเช้าก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกกับคุณภัทร” ป้าสร้อยบอก“หรือว่า...” มะลิวัลย์พูดค้าง ก่อนจะหันไปที่ประตูห้องเล็กของชาลิสา ขณะเดียวกันกับที่ชาลิสาคลานมาจนถึงหน้าประตูแล้วเอื้อมมือไปบิดลูกบิด เธอเอามือกุมท้องแล้วเหนี่ยวขอบประตูลุกขึ้นมา ทำให้ดวงตาทั้งสามคู่เบิกกว้างอย่างตกใจ“ลิสา!” มะลิวัลย์อุทานเสียงดังลั่นเมื่อเห็นภาพนั้น ชาลิสาร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบไปทั่วใบหน้า เธอทรุดตัวลงเพราะความเจ็บปวด“ว๊าย! คุณลิสา!” ป้าสร้อยกับองุ่นร้องพร้อมกัน มะลิวัลย์ปรี่เข้าไปหาชาลิสาก่อนเป็นคนแรก หล่อนเข้าไปพยุงชาลิสา“ตายแล้ว! นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นอย่างนี้”“คุณแม่... ช่วย... ด้วย... ฮือ...” ชาลิสาร้องขอความช่วยเหลืออย่างที่ไม่เคยท

จากนั้นเขาก็พาเธอไปแจ้งความที่โรงพัก แล้วให้โทรศัพท์มือถือกับเธอไว้ใช้ พอสิ้นเดือนเธอจะคืนเงินภัทรดนัยเขาก็ไม่เอา จนเธอเกรงใจเขาไม่น้อย หลายครั้งที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากภัทรดนัยโดยไม่รังเกียจว่าเธอเป็นเพียงพยาบาลที่มาจากต่างจังหวัด และหลายครั้งที่เขาสอนงานเธอ ทำให้เธอเป็นงานและผ่านการประเมินจนได้บรรจุได้เป็นพยาบาลที่นี่ ความดีที่เขาทำ ทำให้เธอหลงรักเขาจนหมดหัวใจ แต่เขากลับไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว “หมอภัทร ทำไมลักษณ์ถึงไม่เป็นผู้หญิงที่หมอภัทรรัก ทำไม...”ภัทรดนัยเดินออกมาจากห้องตรวจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เห็นชาลิสาโทรมาหาเขาเป็นสิบๆ สายจึงรีบโทรกลับไปอย่างร้อนใจ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะปกติชาลิสาจะไม่ใช่คนโทรหาใครถี่ๆ แบบนี้ พอโทรหาแล้วไม่รับสายแบบนี้ เขาจึงรีบโทรหาแม่ แม่เขาก็ไม่รับสายอีกเช่นกัน ภัทรดนัยทนร้อนใจไม่ไหว หันหลังกลับไปที่ห้องตรวจอีกครั้งแล้วหยิบกระเป๋าออกมาเลย เขาฝากคนไข้รอบบ่ายที่เหลืออีกไม่กี่คนให้หมอคนอื่นตรวจ ระหว่างที่ขับรถกลับบ้าน เขาโทรเข้าเบอร์บ้าน เบอร์คนรับใช้ ไม่มีใครรับสายสักคน“ทำไมไม่มีใครรับสายเลย เกิดอะไรกันขึ้นเนี่ย!”มะลิวัลย์

“ที่หนูมาอยู่ที่นี่และให้พี่ภัทรรับผิดชอบ เพราะตอนนั้นไบรอัน... ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของลูกในท้องหนูยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับเรื่องนี้ มันยังเร็วไปสำหรับเขาที่กำลังจะเติบโตในหน้าที่การงาน ซึ่งงานของไบรอันเป็นงานที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อย หนูเลยให้พี่ภัทรรับผิดชอบเด็กในท้องแทนเพราะหนูต้องการคนดูแล พี่ภัทรเองก็เป็นหมอ และยังดูแลเอาใจใส่หนูเป็นอย่างดี หนูเลยหวังเกาะพี่ภัทรอย่างที่คุณแม่ตั้งข้อสังเกตไว้ตั้งแต่แรกนั่นแหละค่ะ” ชาลิสาบอก มะลิวัลย์กางพัดออกมาพัดรัวๆ หล่อนเชิดหน้าขึ้นสูงและกัดกรามแน่น ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรออกมา ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยภัทรดนัย“ลิสา พี่มาแล้ว!” ภัทรดนัยรีบเข้ามาดูอาการหญิงสาว พอมาถึงเขาก็สวมกอดเธอทันที ชาลิสานิ่ง ไม่กอดตอบ สายตาเธอยังคงมองไปที่มะลิวัลย์ที่ยืนทำหน้าเครียดอยู่ข้างเตียง“เป็นยังไงบ้างลิสา เจ็บตรงไหนปวดตรงไหนบ้าง” เขามองเธออย่างเป็นห่วงและจับตัวเธออย่างทะนุถนอม ชาลิสายิ้มน้อยๆ“หมอบอกว่าลิสากับลูกไม่เป็นอะไรมากค่ะ ว่าแต่... ทำไมตอนนั้นลิสาโทรไปแล้วพี่ภัทรไม่รับสายล่ะคะ” เธอถาม ภัทรดนัยถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง“อ่อ... คือ... ตอนนั้นพี่กำลังยุ่งๆ อยู่น