All Chapters of พ่ายรักจำเลยมาร: Chapter 1 - Chapter 9

ตี๊ด! ตี๊ด!เสียงโทรศัพท์ปลุกคนตัวใหญ่ให้ตื่นขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาได้รูป ริมฝีปากหยักลึก ดวงตาเรียวคม นัยน์ตาสีอำพัน คาเอล เดอร์มินอฟลุกนั่งหยิบมือถือหัวเตียงขึ้นมาดูเบอร์ เขากดรับแล้วกรอกเสียงตามสาย“โทรมาหาพี่มีอะไรเหรอมิร่า”เขาถามปลายสายน้ำเสียงอ่อนโยน เพราะคุ้นเคยกับน้ำเสียงหวานแผ่วดี“พี่คาเอล” เสียงสะอื้นทำให้ชายหนุ่มชะงัก รู้สึกตกใจไม่น้อย“มีเรื่องอะไรมิร่า!”“ฟาเบียนเค้ากำลังจะแต่งงาน ฟาเบียนขอเลิกกับมิร่า มิร่าจะทำยังไงดีคะพี่คาเอล มิร่ากำลังท้องลูกของเขาอยู่”มิร่าสะอื้นไห้หัวใจแทบแหลกสลาย คำมั่นสัญญาแต่เก่าก่อนไม่มีความหมายเหตุใดเขาถึงเห็นหญิงอื่นดีกว่าเธอ ทั้งที่อยู่ด้วยกันมานานได้ฟังคำน้องสาวชายหนุ่มครุ่นคิด มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ไอ้ฟาเบียนกล้าทำกับน้องเขาขนาดนี้เชียวเหรอ ทีเมื่อก่อนมันมาขอร้องคบหา แทบจะคุกเข่าเอาหน้าแนบเท้า แต่มาวันนี้คิดจะทิ้งก็ตัดกันอย่างไรเยื่อใย ไม่สนแม้แต่ลูกตัวเอง บัดซบ! หากไม่ได้สั่งสอนคงไม่รู้สำนึกสินะ“มิร่าใจเย็นนะมันอาจไม่เป็นความจริงก็ได้”คนเป็นพี่ช่วยปลอบ ใจภาวนาอย่าให้สิ่งที่น้องบอกเป็นความจริง เขาเองตอนนี้ยุ่งยา

ร่างสูงสาวเท้าออกจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สองมือล้วงกระเป๋าสีหน้าครุ่นคิด ก่อนก้าวมาเปิดประตูรถตนเองแล้วขับเคลื่อนออก เดินทางมาถึงบริษัทพนักงานสาวๆ ชำเลืองมองไม่หยุด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของประธานหนุ่ม อายุเพียงสามสิบสองแต่ฝีมือเรื่องการทำงานไม่เป็นรองใคร เป็นนักธุรกิจเลือดใหม่ไฟแรงประตูห้องทำงานเปิดออกติดตามด้วยร่างสูงกำยำในชุดสูทสีดำสองคนก้าวเข้ามา เขาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานประธานบริษัทแล้วก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม“สวัสดีครับคุณคาเอล ผมอัลเดรมาทำงานเป็นบอดี้การ์ดของคุณครับ”เขาแนะนำตัว อีกคนเลยเริ่มบ้าง “ผมคาลครับ”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”“มาวันแรกความจริงอยากให้พักผ่อนก่อน แต่ผมขอให้พวกคุณช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้หน่อย”เขาหยิบรูปออกมาจากซองเป็นภาพถ่ายของพิมพ์วลี “ช่วยสืบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แล้วทำงานอยู่ที่ไหน”“ได้ครับ”คาลรับคำแล้วสาวเท้าออกจากห้องทันทีชายหนุ่มชำเลืองมองบอดี้การ์ดอีกคน “อังเดรผมอยากให้คุณไปหาคนในบริษัทซีเจคที่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน และดูแลฝ่ายการตลาด”“ได้ครับคุณคาเอล”นิตยสารธุรกิจถูกเหวี่ยงลงบนโต๊ะอย่างเดือดดาล อีกแล้วใบหน้านี้เขาเห็นมันจนเอียน คาเอล เดอร์มินอฟกำลังก

ครู่ใหญ่เขาส่งคืนหลานสาวให้กับพยาบาล เป็นครั้งแรกทีได้อุ้ม รู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก น่าเสียดายที่น้องสาวไม่ได้รับโอกาสนั้น พยาบาลเทสซ่าก้าวตามมาส่งชายหนุ่มนอกห้อง“อย่าหักโหมงานมากนะคะ”เธอเตือนด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณครับที่เป็นห่วง ฝากน้องกับหลานผมด้วยนะครับ”“ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ”ชายหนุ่มหันกายเพื่อกลับ“คุณคาเอล การอภัยเป็นสิ่งที่ดีที่สุดนะคะ ลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้วหันมาให้ความรักกับสองชีวิตนี้ให้มากดีกว่าค่ะ”เทสซ่าเตือนสองเท้าชายหนุ่มหยุดชะงัก “ไม่ได้หรอกครับ เพราะผมเริ่มมันแล้วและไม่คิดจะถอยกลับ”พยาบาลถอนหายใจมองดูแผ่นหลังลับหาย หากยังดำเนินแผนการแก้แค้นต่อไป ในวันหนึ่งความเจ็บปวดอาจกลับมาเล่นงานเขาก็เป็นได้ ซึ่งเธอได้แต่ภาวนาให้มันอย่าเป็นอย่างที่คิดเลย“เจอกันอีกแล้วนะครับคุณฟาเบียน”เสียงทักทายของคาเอลดังขึ้น เจ้าของชื่อลุกยืนสีหน้าตื่นตระหนก“แกกำลังทำอะไรคาเอล!”“ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ ก็มาพรีเซนต์งานเท่านั้นเอง”ในอกมันแทบระเบิด เขาโดนบริษัทฟรีดอมตามแย่งเซ็นสัญญา ทุกบริษัทที่ตนหมายตาคาเอลปรากฎตัวเสมอ ทั้งที่ผลกำไรไม่มาก เจตนามันเด่นชัดอยู่แล้ว บริษัทกำลังเข้าสู่วิกฤตหากไม่ได

ใช่แล้ว... เธอไม่เคยพบหน้าคาเอลตรงๆ เคยเห็นผ่านสื่อเท่านั้น นับวันชายคนนั้นยิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้นจนหัวใจสั่นเลยทีเดียว หากเธอไม่ใช่ศัตรูคงเดินหน้าจีบแล้ว หน้าตาสะสวยอย่างเธอคงทำให้คาเอลตกหลุมรักได้ไม่ยาก แต่ทว่าเขากลับฝังความแค้นจนลึกยากจะถอนได้“ความจริงพิมพ์... ก็อยากลองเผชิญหน้ากับเขาดูสักครั้งนะคะ เผื่อว่าเขาจะยอมใจอ่อนไม่แค้นเคืองเราอีก”พิมพ์วลียกยิ้มดวงตาคมกริบจ้องมองภรรยา เห็นแววตาพอรู้ว่าคิดอะไร พิมพ์วลีมองคนที่เปลือกนอกมาตลอด บางครั้งเขาเองยังหวั่นเกรงเธอจะทิ้งไปเมื่อไหร่ยังไม่รู้แชะ! แชะ! แชะ!เสียงกดชัตเตอร์พร้อมด้วยนักข่าวกำลังห้อมล้อมชายคนหนึ่ง ฟาเบียนลุกยืนชะเง้อมองดวงตาเบิกกว้าง อีกครั้งที่เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรู คาเอลมาทำอะไรที่สนามบิน“คุณคาเอลคะ ขอสอบถามหน่อยค่ะ”“จะถามเรื่องอะไรว่ามาเลยครับ”คาเอลยกยิ้ม“คุณคาเอลกำลังเดินทางไปประเทศไทย เพื่อเปิดสาขาใหม่อย่างที่มีข่าวลือมาหรือเปล่า”“ใช่ครับ ผมตั้งใจจะทำการตลาดที่เมืองไทย”“ไม่ทราบว่าจะเดินทางไปนานแค่ไหนคะ”นักข่าวต่างสำนักถามต่อ“คงเป็นปีครับ แต่ใช่ว่าผมจะไม่กลับมาสเปนนะครับ”“แล้วบริษัทฟรีดอมสำนักงานใหญ่ใครจะดูแลล่

เสียงผู้คนในงานฮือฮากับเรื่องราวไม่คาดฝัน คาเอลยกยิ้มพึงพอใจกับการประกาศสงครามของตนเอง เขาหวังให้พวกมันได้รู้ข่าวนี้ จะได้อยู่กันอย่างไม่เป็นสุข“พอจะบอกได้ไหมครับว่าคนพวกนั้นเป็นใคร”นักข่าวถามขึ้นมาอีกครั้ง“ผมคงบอกไม่ได้หรอกครับ แต่ผมยืนยันว่าสักวันพวกคุณจะรู้”พิธีกรหันมาสบตากับเจ้าของงาน เห็นเขาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต “เอาล่ะครับ เราหยุดคำถามไว้เพียงเท่านี้ดีกว่า มาเริ่มงานเปิดอย่างเป็นทางการกันนะครับ”ริบบิ้นเปิดบริษัทถูกตัดแขกภายในงานดื่มด่ำกับอาหารและเครื่องดื่มราคาแพง คาเอลแยกห่างออกจากบริเวณนั้นขึ้นสู่ชั้นสองเพื่อพักผ่อน เสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้นเจ้าของเครื่องกดรับ“ว่าไงคาล!”“เป็นอย่างที่คุณคาดการณ์เลยครับ ผมจับคนร้ายได้มันจะมาวางระเบิดที่งาน”“งั้นเหรอ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน”“อยู่ห้องทำความเย็นด้านหลังครับ”“เอามันขึ้นมาข้างบน ฉันอยากจะถามอะไรมันหน่อย ใช้ลิฟท์ส่วนตัวของฉันได้เลย!”“ครับคุณคาเอล”ชายหนุ่มวางสายจากลูกน้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเสี่ยงอันตรายด้วย หากเขาต้องการขยายอิทธิพลในเมืองไทย จำต้องสร้างชื่อเสียงแต่มันเหมือนดาบสองค