บทที่ 6 เส้นทางแห่งความมืด

“คุณฟาเบียนครับ บริษัทเราไม่ไหวแล้วนะครับ ขาดทุนแม้แต่เงินเดือนพนักงานยังแทบไม่มีจ่ายแล้วตอนนี้!”ไมเคิลบอกนายเสียงเครียด

“ฉันรู้แล้ว!”

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีครับ”

มือยกขึ้นกุมขมับพยายามทำโปรเจคใหญ่เพื่อหวังกอบโกย แต่สุดท้ายกลับล้มเหลวเงินจากบริษัทไอดีลอนหมดหายภายในพริบตา ก้อนสุดท้ายคือเงินเดือนพนักงาน ควรทำอย่างไรดีไม่อยากปิดบรษัทที่สร้างมาด้วยมือตัวเองเลย

“เงินเหลือเท่าไหร่ตอนนี้”ถามลูกน้องเสียงเครียด

“สองพันล้านครับ”

“หักค่าใช้จ่ายแล้วเหลือเท่าไหร่”

“เหลือประมาณห้าร้อยล้านครับคุณฟาเบียน”

กัดฟันข่มความเจ็บปวด ใช่แล้ว... เขารู้ดีจุดจบในวันนี้มาเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่ฝีมือไอ้คาเอล มันตามกัดไม่ปล่อยสกัดกั้นทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะ

“จัดการทำสัญญาเลิกจ้าง จ่ายเงินเดือนพนักงานล่วงหน้าสามเดือนให้เรียบร้อยด้วย”ฟาเบียนสั่งงาน นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาพอจะทำได้

“ครับคุณฟาเบียน”

คาเอลกระตุกยิ้มมุมปาก เขาเดินทางมาเกือบครึ่ง ทุกอย่างเป็นไปตามแผนหากไม่ผิดจากที่คาดการณ์ฟาเบียนต้องไปทำงานร่วมกับบริษัทไอดีลอนที่ประเทศไทยแน่ ตอนนี้ฝึกเรียนภาษาไทยมาเกือบปีดูเหมือนเขาจะพูดคล่องมากเสียด้วย

ตอนนี้เขากำลังจะเปิดสาขาที่ประเทศไทย และอเมริกา อยากได้พนักงานมีฝีมือ บริษัทซีเจคเองก็มีพนักงานใช้ได้หลายคน หากเรียกตัวมาคงไม่ปฏิเสธแน่ หยิบโทรศัพท์เพื่อติดต่อเลขาหน้าห้อง

“ค่ะท่านประธาน”

“ประกาศรับสมัครพนักงาน ในตำแหน่งฝ่ายผลิตสองพันคนให้ทีนะครับ”

“ฝ่ายผลิตสองพันคนเหรอคะ!”

“ใช่ครับ”

“ได้ค่ะท่านประธาน”

อังเดรมองเจ้านายด้วยความงุนงง ไม่คิดว่าเขาจะเปิดรับพนักงานมากขนาดนั้น

“ทำไมถึงรับมากขนาดนั้นล่ะครับ”

“ฉันกำลังจะเปิดบริษัทผลิตมือถือ แล้วก็คอมพิวเตอร์รวมถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เลยต้องรับพนักงานฝ่ายผลิตน่ะสิ”ชายหนุ่มอธิบาย

เขาไม่เคยได้ข่าวมาก่อนเลย ว่าท่านประธานจะเปิดบริษัท ขนาดอยู่ใกล้ชินกันพอสมควร

“ท่านประธานไปวางแผนมาตอนไหนครับ”อังเดรลอบถาม

“ก็พักใหญ่แล้ว พอดีมีคนไว้ใจจัดการเรื่องโรงงานให้ ฉันแค่ออกแบบผลิตภัณฑ์บางส่วนแล้วก็นำเสนอแนวคิดกับพนักงานเท่านั้นเอง”

อยู่ด้วยกันหลายเดือนสำหรับอังเดรก็เชื่ออยู่ว่ามีฝีมือ แต่ไม่อยากเชื่อว่ามีความสามารถในการปกปิดข่าวเสียด้วย

“ผมว่าผมเลือกนายไม่ผิดเลยนะครับ”

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”คาลสนับสนุน

“ชมฉันไปก็ไม่ได้โบนัสเพิ่มหรอกนะ”ชายหนุ่มพูดติดตลก

คาเอลยกท่อนแขนดูเวลาแล้วลุกยืน หยิบสูทสวมทับแล้วจัดให้เรียบร้อย มองบอดี้การ์ดทั้งสองคน

“พวกนายสองคนไปเตรียมตัวด้วย อีกสองวันเราจะเดินทางไปเมืองไทยกัน”

“ได้ครับ”สองคนรับปากทันที

ร่างสูงสาวเท้าออกจากห้องทำงาน เป้าหมายต่อไปของเขาคือเมืองไทย และการเข้าควบกิจการไอดีลอนไม่นานหรอกพิมพ์วลีและฟาเบียนจะต้องอับจนหนทาง และกลายมาเป็นหมาจนตรอกที่ต้องคลานมาหมอบแทบเท้าเขา

ฟาเบียนหยุดยืนหน้าตึกอันเคยเป็นบริษัทใหญ่โต มันเคยมีผู้คนเดินผ่านไปมามากมาย แต่ทว่าเวลานี้กลับเงียบเหงา ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เวลาผันผ่านไม่นาน ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว แม้พยายามอย่างมากมายแต่กลับไม่ประสบความสำเร็จ มันอาจเป็นผลกรรมที่เขาได้ก่อไว้

หลายเดือนเขาพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลังหาลูกค้าเพื่อพยุงบริษัทแต่กลับถูกฟรีดอมตัดหน้า โปรแกรมที่เขียนไม่สามารถเอาชนะได้เลย คาเอลมีฝีมือระดับโลก เป็นแฮกเกอร์ตัวฉกาจมาก่อน การเรียนระดับท๊อป แล้วคนอย่างเขาจะเอาชนะอัจฉริยะอย่างนั้นได้อย่างไร

รถจอดเทียบหน้าตึกอดีตบริษัทเคยเฟื่องฟู พิมพ์วลีเปิดกระจกรถสีหน้าบึ้งตึง เธอหงุดหงิดตั้งแต่สามีทำให้บริษัทตนเองเจ๊ง เลยทำให้พลอยลำบากเป็นขี้ปากชาวบ้าน

“คุณฟาเบียนขึ้นรถได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเราไปสนามบินสาย!”พิมพ์วลีบอกเสียงแข็ง

“ครับ”

คนเป็นสามีเปิดประตูนั่งลงเคียงข้างภรรยา มองภาพสุดท้ายของบริษัทที่ตนเองเคยสร้างด้วยความอาลัย ครึ่งชั่วโมงถัดมารถจอดเที่ยบหน้าสนามบิน บอดี้การ์ดหิ้วกระเป๋าไปส่งด้านในสองร่างนั่งรออยู่ตรงเก้าอี้

“พิมพ์คุณติดต่อพ่อคุณไว้แล้วใช่ไหม”ฟาเบียนถาม สีหน้ากังวล

“ก็ติดต่อแล้วนะสิคะ พ่อบอกให้คุณไปทำงานกับท่านที่ไทย ไอดีลอนไม่ได้ล้มง่ายๆ หรอกนะคะ เรามีหลายสาขาแถมยังมีหุ้นส่วนมากมาย บริษัทในเครืออีกเยอะแยะ”

“ขอบคุณมากนะครับ”มือใหญ่เอื้อมกุมมือบางไว้ แววตาขอบคุณ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ก็พิมพ์เป็นภรรยาคุณนี่คะ” ปลายเสียงติดประชด “แต่พิมพ์ไม่ชอบใจเลย ทำไมคุณถึงได้แพ้ผู้ชายคนนั้น”

ฟาเบียนขบกรามแววตาแค้นเคือง หากคาเอลไม่เล่นสกปรกบริษัทเขาคงไม่มีวันล้มหรอก

“ไอ้คาเอลมันเล่นสกปรก มันแย่งลูกค้าผม!”

“หึ!” ภรรยายังสาวหัวเราะในลำคอ “ผู้ชายคนนั้นบอกคุณไม่ใช่เหรอคะ ถ้าอยากชนะแค่เก่งกว่าก็พอ คุณเก่งกว่าเขาไม่ได้หรือไงคุณฟาเบียน!”

“ใครจะไปเก่งกว่ามันได้ คุณยังไม่รู้อะไรพิมพ์” พอเขานึกถึงแววตาของคาเอล แล้วรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ขึ้นมา มันเต็มไปด้วยความไฟแค้น ผู้ชายคนนั้นไม่มีทางรามือจนกว่าจะทำเป้าหมายสำเร็จแน่ คาเอลมันเป็นแบบนี้มานานแล้ว หากมันต้องการเอาคืนใคร คงเค้นมันสมองขึ้นมาใช้จนสุดกำลังเลยทีเดียว เพียงแค่เวลาปีกว่าๆ สามารถล้มบริษัทเขาได้ แถมยังมีผลงานสร้างผลกำไรได้อย่างมหาศาล คาเอลมันเป็นปีศาจชัดๆ

“ผู้ชายคนนั้นก็คนเหมือนกันไม่ใช่หรือไงคุณฟาเบียน ทำเป็นกลัวไปได้!”

“คุณยังไม่เคยเผชิญหน้ากับมันตรงๆ น่ะสิ”