Semua Bab ล้อมรักสามีแสนเลว: Bab 31 - Bab 40

"เธอมันแพศยา!"เขาบริภาษรุนแรงโดยมีความเจ็บปวดและผิดหวังเป็นแรงขับเคลื่อน ถึงตอนนี้นลินดาที่นอนอยู่บนพื้นจะมีน้ำตานองหน้า แต่ก็ไม่อาจทำให้ในใจเขาเกิดความสงสารเลยแม้แต่น้อย"ถ้าอยากไปอยู่กับมันแล้วมาตอแหลฉันทำไม! เธอมาพูดทำไมว่าจะเคียงข้างฉัน!""หมอก...ฮึก...หมอกไม่...ฮือๆ..."พูดได้แค่นั้นเธอก็พูดต่อไม่ออกเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรให้เขาเชื่อว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด"เธอบอกว่าเธอมีความสุขที่ได้อยู่กับฉันที่นี่ บอกฉันว่าจะเคียงข้างห่วงใยฉัน แต่พอลับหลังเธอโทรหามันแล้วร้องห่มร้องไห้ให้มันมารับ! เธอมันแพศยานลินดา!""ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ...ฮึก...คุณชัชฟังหมอกก่อน...""ฟังเหรอ! เธอคิดว่าฉันจะยอมเป็นควายอีกกี่ครั้งกัน!"หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเขา แต่ทันทีที่มือบางแตะท่อนแขนแข็งแรงก็ถูกผลักอย่างรังเกียจ"หยุดทำแบบนี้สักที! โธโว้ย!"ชัชรินทร์โกรธจนตัวสั่นก่อนจะหยิบข้าวของมาเขวี้ยงเพื่อระบายอารมณ์"อย่าาา!!!"โพละ!!นลินดาร้องห้ามเมื่อเขาหยิบตุ๊กตาปูนปั้นขอ

เวลาล่วงเลยจนดวงตะวันตรงหัวแต่นลินดายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ฟังเสียงท้องของตัวเองร้องขออาหารด้วยความหดหู่"พี่หมอก! พี่หมอก!""ส้มซ่า...การบูร"เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบสองคนจูงมือกันออกมาจากหลังต้นไม้ตรงมาหาเธอ"ฮึก...พี่หมอกทำผิดอะไร...ฮึก...ทำไมพ่อเลี้ยงล่ามพี่""พี่หมอกหิวน้ำมั้ย..."การบูรกดเปิดกระบอกน้ำของตัวเองแล้วจ่อที่ริมฝีปากแห้งกรังของนลินดาอึก อึก อึกเธอดูดน้ำหลายอึกเพื่อดับกระหายพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่"ไม่เป็นไรนะ...ฮึก...อย่าร้องนะพี่หมอก"เด็กหญิงใช้มือน้อยๆเช็ดน้ำตาแล้วปลอบโยนอย่าไร้เดียงสา"เอาข้าวให้พี่หมอกเร็วๆ..."นลินดามองข้าวเหนียวเนื้อในห่อใบตองแล้วก้อนสะอื้นก็วิ่งมาจุกที่ลำคอ"ฮึก...กินนะพี่..."ส้มซ่าใช้มือป้อมๆปั้นข้าวเหนียวป้อนให้พี่สาวใจดีด้วยความตั้งใจ จนคนกินเคี้ยวไปสะอื้นไปอย่างห้ามไม่อยู่สะท้อนใจเหลือทนที่เด็กน้อยที่เธอแบ่งขนมนิดหน่อยให้กินมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ในขณะที่ผู้ใหญ่บางคนเธอทุ่มให้ทั้งตัวทั้งใจกลับไม่เห็

ทั้งๆที่ไม่อยากจะห่างเธอแต่ชัชวินทร์ก็ต้องกลับบ้านมาค้นหาเอกสารที่จำเป็น แต่พอจอดรถก็พบว่าลัลนาเดินวนไปมาอยู่หน้าบ้านด้วยท่าทางกระวนกระวาย"เป็นไงคะพ่อเลี้ยง! สรุปแม่เลี้ยงตายมั้ย!""ถ้าเธอพูดพล่อยๆอีกคำฉันตบปากเธอแน่!"ฟู่!!"แสดงว่าแม่เลี้ยงยังไม่ตาย"คิ้วเข้มที่พาดเฉียงเหนือดวงตาคู่คมย่นเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทางลัลนาที่ดูโล่งใจเกินกว่าปกติ"เดี๋ยว!""คะ..."ลัลนาที่กำลังจะเดินหนีชะงักเท้าเมื่อถูกเรียก"ทำไมแม่เลี้ยงถึงตัวเปียกแบบนั้น""ก็...คือ...เอื้องไม่รู้ค่ะ"ดวงตาคมหรี่แคบอย่างคนที่กำลังใช้ความคิดในขณะที่ลัลนาทำหน้าคล้ายอยากร้องไห้เต็มที"ฉันให้เธอเป็นคนดูแลเเม่เลี้ยงทำไมเธอถึงไม่รู้""คือ...คือเอื้อง..."ท่าทางเลิ่กลั่กของลัลนาฟ้องชัดว่ามีบางอย่างปิดบัง และชัชวินทร์ก็ไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยง่าย"ตอนนี้แม่เลี้ยงถึงมือหมอแล้ว เธอปลอดภัยดีและอีกไม่นานก็จะฟื้น ฉันจะรอถามแม่เลี้ยงเองก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่ฉันถามเธอเพราะอยากให้โอกาส ถ้ามีอะ

หลังจากใช้เวลากับความรู้สึกผิดและเสียใจจนพอสมควรชัชวินทร์ก็ไม่อาจทนอยู่เฉยได้ หากว่านลินดาไม่ต้องการเขาแล้วจริงๆ เขาก็อยากจะได้ยินเธอพูดด้วยตัวเอง ไม่ใช่มีใครพูดหรือตัดสินใจแทนเธอชายหนุ่มตัดสินใจขับรถกลับกรุงเทพเพราะมั่นใจว่าพี่ชายต้องพาเมียเขาไปที่นั่น ตลอดระยะทางเขานึกถึงแต่วันที่พาเธอมา นึกถึงความน่ารัก นึกถึงการเอาใจใส่ที่เธอมีให้ นึกถึงทุกๆอย่างด้วยความเสียดายและเสียใจในขณะเดียวกันชินวุฒิก็นั่งกุมมือนลินดาด้วยความรู้สึกผิดในรถที่มีไว้สำหรับเคลื่อนย้ายผู้ป่วยตอนนี้เขาในใจเขาพร่ำขอโทษผู้มีพระคุณซ้ำไปซ้ำมา ที่ไม่อาจดูแลนลินดาให้มีความสุขเหมือนที่เคยรับปากไว้ ความจริงเขารู้มตลอดว่าน้องชายมีนิสัยอย่างไร เพียงแต่ไม่คิดว่าชัชรินทร์จะใจดำได้ถึงขนาดนี้"พี่ขอโทษนะหมอก ต่อไปพี่จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายหมอกได้อีก"สภาพใบหน้าที่ซีดขาวราวกระดาษริมฝีปากแห้งแตกเพราะขาดน้ำมองทีไรชินวุฒิก็รู้สึกเจ็บในใจทุกที เพราะนลินดามีสภาพไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้ว ร่างกายของเธอบอบช้ำอย่างหนักแต่เขาเชื่อว่าใจของเธอนั้นบอบช้ำยิ่งกว่า ทำให้อดที่จะกังวลไม่ได้ว่าถ้าหากเธอ

( 3 วันต่อมา )หลังจากตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลน้ำตาร้อนๆก็ไหลออกมาโดยไม่ต้องบีบคั้น เพราะความยินดีที่ได้รู้ว่าตัวเองยังหายใจ และที่ดีใจมากไปกว่านั้นคือตัวเองไม่ได้อยู่ในความดูแลของชัชวินทร์อีกแล้ว"หมอกร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนพี่ตามหมอแล้วนะเดี๋ยวหมอก็มา""หมอก...เจ็บในใจค่ะ"เธอตอบเสียงสั่นเพราะเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องกลายเป็นผู้ป่วยก็สะเทือนใจอย่างรุนแรง"ไม่เป็นไรนะหมอก พวกเราทุกคนจะปกป้องหมอก ไม่ให้ใครมาทำร้ายหมอกได้อีก"นลินดาไม่อาจหยุดน้ำตาได้เลยเพราะภาพความโหดร้ายยังคงหลอกหลอน ชัชวินทร์ทำกับเธอเหมือนไม่ใช่คนเสมอเขา เขาล่ามโซ่ทารุณราวกับเธอเป็นสัตว์เลี้ยงที่ดื้อด้านตัวหนึ่ง"แล้วนี่...หมอกรู้ตัวหรือเปล่าว่าหมอกกำลังท้อง"หัวใจของนลินดาแทบจะหยุดเต้นเมื่อเอวารินบอกว่าเธอกำลังจะเป็นแม่ เพราะมันคือเรื่องที่เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อน "ท้องเหรอคะ..."เธอคิดว่าตัวเองตะโกนถามสุดเสียงแต่มันกลับแผ่วเบาไร้น้ำหนัก "ใช่...หมอกกำลังจะเป็นแม่แล้ว ตอนนี้ในท้องหมอกมีอีกหนึ่งชีวิตกำลั