ล้อมรักสามีแสนเลว のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

( 2 สัปดาห์ต่อมา )เมื่อไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพี่ชายชัชวินทร์ก็เริ่มออกตามหานลินดาด้วยตัวเอง เขาทำทุกทางแม้กระทั่งสะกดรอยตามพี่ชายตัวเอง แต่ดูเหมือนชินวุฒิจะรู้ตัวจึงไปกลับแค่ที่บ้านและบริษัทเท่านั้นและวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ชัชวินทร์คว้าน้ำเหลว จึงได้แต่กลับมานั่งดื่มเงียบๆคนเดียวในห้อง"ไง...โทรมไปเยอะนะ""อย่ามายุ่งกับฉัน!"เขาตวาดใส่พี่ชายที่เดินมานั่งลงบนพื้นใกล้ๆกัน"ไม่ยุ่งได้ไง ไม่ยุ่งแกก็จะคิดว่าฉันไม่รัก ไม่มีใครเห็นแกเป็นคนในครอบครัว แกรู้มั้ยว่าไอ้ความคิดติดลบแบบนั้นน่ะมันทำให้แกกลายเป็นคนบ้า!"ชินวุฒิดุน้องพลางแย่งเอาขวดไวน์ในมือไปกระดกดื่มหลายอึก"วันนี้ฉันเมาเป็นเพื่อนแกเอง"ถึงชัชวินทร์จะดื่มหนักแต่เขาคอแข็งพอและประคองสติได้ จึงไม่ปฏิเสธเพราะคิดว่าอาจรู้ความลับได้จากพี่ชายที่คออ่อนกว่า"เอาสิ...ฉันจะไปหยิบมาเพิ่ม"สองพี่น้องนั่งดื่มด้วยกันพักใหญ่ เครื่องดื่มก็เพิ่มดีกรีแรงขึ้นเรื่อยๆจนต่างฝ่ายต่างมึนเมา"วันนั้นแกบอกว่าแกรักฉัน แกเห็นฉันเป็นน้องแกเสมอใช่มั้ย"

( 2 สัปดาห์ต่อมา )ชัชวินทร์พยายามที่จะทำตามคำแนะนำของทุกคนนั่นคือรออย่างใจเย็น ทุกๆวันเขาเฝ้าภาวนาให้พี่ชายเดินเข้ามาบอกว่านลินดาอยากพบเขา แต่ทุกๆวันก็ผ่านไปอย่างว่างเปล่า ยิ่งรอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดให้ทรมานขึ้นเรื่อยๆ"เราช่วยอะไรลูกได้บ้างคะ"คุณวัลภาปรึกษาคู่ชีวิตเมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของลูก เวลาแค่ไม่ถึงเดือนกลับทำให้ชัชวินทร์เปลี่ยนแปลงเป็นคนละคน ซูบผอมจนน่าใจหายดวงตาแห้งผากราวกับคนที่เป็นโรคร้ายไม่ผิดเพี๊ยน"คุณช่วยลูกสักครั้งเถอะค่ะ ฉันทนเห็นชัชเป็นแบบนี้ไม่ไหวแล้ว""ผมจะไปคุยกับหนูหมอกด้วยตัวเอง"คุณชาคริตตัดสินใจอย่างนั้นเพราะเขาเองก็ไม่อาจทนเห็นสภาพที่เหมือนคนไร้วิญญาณของลูกได้อีกคุณวัลภามองสามีที่เดินออกจากบ้านไปด้วยความหวัง ก่อนจะหันกลับมามองชัชวินทร์ที่นั่งเหม่ออยู่บนโซฟาตัวเดิม ทุกเช้าเขาจะมานั่งที่นี่เพื่อรอข่าวดีจากพี่ชาย และถ้าไม่มีข่าวดีที่อยากได้ยินก็จะนั่งรอจนชินวุฒิกลับมาในตอนเย็น ทำเอาทุกคนทั้งสงสารและเห็นใจแต่ก็ไม่มีใครช่วยเหลือได้เลย"ชัช...""แม่...""หิ

"ตอนนี้เธออาจจะยังไม่หายโกรธ แต่ไม่เป็นไรเพราะฉันรอได้ เธอเป็นเมียฉัน ส่วนในท้องนั่นก็ลูกฉัน ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยให้เราต้องแยกกัน""แต่...""เอาเป็นว่าฉันจะให้เวลาเธอ และจะใช้เวลานี้พิสูจน์ตัวเองว่าตอนนี้ฉันพร้อมแล้วกับการเป็นสามีและพ่อที่ดี ฉันจะทำให้เธอมั่นใจว่าเธอจะไม่เสียใจถ้าให้โอกาสฉันอีกครั้ง""คุณอย่ามาเสียเวลากับหมอกเลยค่ะ เพราะไม่ว่าคุณจะดีสักแค่ไหน คนที่เคยถูกคุณทารุณอย่างหมอกก็ไม่มีวันรู้สึกดีขึ้น! หมอกไม่มีวันเห็นคนใจอำมหิตที่เกือบจะฆ่าหมอกเป็นเทพบุตรไปได้คุณเข้าใจหรือเปล่า!"เธอเริ่มเสียงดังเมื่อชัชวันทร์ไม่ยอมที่จะเข้าใจอะไรง่ายๆ"ฉันรู้นะว่าฉันทำผิดมาตลอด และวันนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปในทางที่ดี เธอจะไม่ให้โอกาสคนเลวที่อยากกลับใจคนนี้บ้างเลยเหรอ"นลินดาเดินเข้าบ้านเมื่อเห็นว่าชัชวินทร์ไม่คิดจะทำความเข้าใจในสิ่งที่เธอบอก แต่ก็ถูกเขาสวมกอดจากทางด้านหลัง"หมอก...ฮึก...ฉันจะเป็นคนดีจริงๆนะ ต่อไปฉันจะไม่ใจร้ายกับเธออีกแล้ว ให้โอกาสฉันนะคนดี""ขอโทษนะคุณชัช...ฮึก...แต่หมอกให้คุณไม่ได้จริงๆ"เธอ

ในเมื่อเขาดื้อดึงอยากจะให้เธอกลับมานลินดาก็จะร้ายให้ถึงที่สุด อะไรที่จะทำให้เขาเป็นทุกข์เธอจะทำมันทุกอย่าง ชัชวินทร์จะได้รู้รสชาติของคนที่ถูกกระทำเสียบ้าง"หมอก...""อะไร!"เธอใช้น้ำเสียงอย่างที่เขาชอบใช้แต่ชัชวินทร์ไม่คิดถือสา หากเธอต้องการจะเอาคืนเขาบ้างไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนเขาก็ยินดี หากมันจะทำให้ความโกรธเกลียดของเธอเบาบางลง"มีอย่างนึงที่ฉันต้องยอกเธอ ฉันไม่ได้เป็นคนสั่งให้เอื้องเอาน้ำไปราดเธอนะ เขาทำเองและฉันก็จัดการแล้ว""จะสั่งหรือไม่สั่งมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเกลียดคุณน้อยลงหรอก เพราะถ้าคุณไม่ล่ามฉันเหมือนสัตว์ก็คงไม่มีใครกล้าทำกับฉันแบบนั้น""ฉันขอ...""เงียบสักทีเถอะฉันรำคาญ!""เธอจะนอนต่อเหรอ กินโจ๊กหน่อยมั้ยลูกจะได้ไม่หิว""อย่ามาวุ่นวายได้มั้ย จะให้บอกกี่ครั้งว่ามันน่ารำคาญ!"ทั้งๆที่รู้ว่าเธอจงใจที่จะเอาคืนแต่ในใจมันก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้ ตอนนี้ชัชวินทร์รู้แล้วว่าเวลาที่เราหวังดีกับใครสักคนแต่เขาไม่เห็นค่ามันเจ็บยังไงชัชวินทร์พาเธอมาถึงไร่ในตอนค่ำ ความรู้สึกแรกที่นลินดาเหยียบลง

"ลุกขึ้นสิคุณ!"มือบางพยายามเขย่าคนที่นั่งนิ่งด้วยความร้อนใจ"ก็ตั้งใจทำไม่ใช่เหรอทำไมต้องตกใจด้วย"นลินดาหยุดมือแล้วถอยออกห่างเพื่อมองหน้าเขาให้ชัดขึ้น"สบายใจขึ้นหรือยัง อยากแทงฉันเลยมั้ยฉันจะไปหยิบมีดมาให้ หรืออยากล่ามฉันเหมือนที่ฉันทำกับเธอ แบบนั้นก็ดีนะมันจะได้หายกันสักที ต่างคนต่างทำร้ายกันแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ถือว่าแก้แค้นแล้วหายกันไง"ร่างสูงลุกขึ้นเดินออกไปเงียบๆโดยที่นลินดายังคงจมอยู่กับความสับสน วันนี้เธอทำให้เขาต้องเจ็บถึงสองครั้ง ความจริงเธอควรสะใจแต่กลับรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก จึงคิดได้ว่าบางทีการแก้แค้นเอาคืนอาจไม่ใช่คำตอบชัชวินทร์ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อพาตัวเองไปหาหมอ ถึงแม้ข้าวต้มในถ้วยจะไม่ได้ร้อนจัด แต่มันก็ลวกผิวหนังเขาให้แสบร้อนได้ "ทำอะไร"จู่ๆนลินดาก็ตามขึ้นมาแล้วลงมือเก็บเสื้อผ้าของเธอใส่กระเป๋าโดยไม่สนใจเขา"ฉันจะไปจากที่นี่""ไปไหนหมอก เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ""ฉันเปลี่ยนใจแล้ว คุณเองก็พอเถอะจะมายอมเจ็บตัวเจ็บใจทำไมกัน""เพรา