Todos os capítulos de ฮ่องเต้ไบโพล่าผู้นี้เป็นของเจ้าแล้วนะ: Capítulo 21 - Capítulo 30

เพราะเข้าสู่ช่วงฤดูร้อนแล้ว ช่วงนี้อากาศจึงค่อนข้างรอนอบอ้าวเป็นอย่างมาก จิ่งรั่วอิงจึงสั่งให้หลิงซีและอันหรานนำน้ำแข็งมาวางเอาไว้ในตำหนักของนาง ทำให้ช่วยคลายความร้อนลงไปได้มาก"ฝ่าบาทเสด็จ"จิ่งรั่วอิงกำลังจะหยิบแตงโมขึ้นมากินเมื่อได้ยินว่าเซี่ยเทียนอวี้มาหา นางจึงให้หลิงซีและอันหรานรวมไปถึงนางกำนัลคนอื่นๆออกไปทั้งหมด ก่อนจะเงยหน้าไปมองเซี่ยเทียนอวี้คราหนึ่ง"มาแล้วหรือ"เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองจิ่งรั่วอิง แล้วจึงเอ่ยถามนาง"อันใดกัน ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว แต่เจ้ากลับนั่งเฉยๆอย่างนี้หรือ"จิ่งรั่วอิงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย อาการทางประสาทของเขากำเริบอีกแล้วสินะ"แล้วอย่างไร จะให้้ข้าคลานเข้าไปหาหรือ?""ต้องเป็นเช่นนั้นมิใช่หรือไม่""ฝันไปเถอะ ท่านมาทำไม หากจะมาเพื่อดูข้าคลานเช่นนั้นก็ไสหัวกลับไปเถอะ เมื่อวานยังคุยกันดีดีแท้ๆ วันนี้กลับมาชวนทะเลาะ อาการทางประสาทกำเริบหรือ"นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ เซี่ยเทียนอวี้ที่เห็นว่านางไม่ไว้หน้าเขาเลยอีกทั้งยังไม่ออดอ้อนเขาอย่างที่ภรรยาควรจะทำ เขาจึงเริ่มมีโทสะขึ้นมา ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาหานาง ก่อนจะจับหัวไหล่ของนางทั้งสองข้างเอาไว้แน่น"เจ้ากล้าไล่ข้

ยามนี้ชายฉกรรจ์เหล่านั้นรวมไปถึงสัปปะเหร่อกำลังถูกทรมานจนแทบไร้เรี่ยวแรง ห้องใต้ดินแห่งนี้เดิมทีใช้เก็บสมุนไพรของท่านตา แต่เพราะวันนี้ฉุกละหุกไปหน่อย และเขาไม่อยากจะพาคนพวกนี้ไปยังคุกหลวงในเวลานี้เพราะเกรงว่าจะมีคนของเซี่ยซู่อันแฝงตัวอยู่ จึงได้พาพวกมันมาฝากขังเอาไว้ที่นี่ก่อนชายหนุ่มปรายตามองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา แล้วจึงสั่งให้ทรมานพวกมันเพิ่มอีก สัปปะเหร่อวัยกลางคนทนความเจ็บไม่ไหวจึงยอมรับสารภาพออกมาทันทีเขาบอกว่าคนที่บงการอยู่เบื้องหลังคือจวนชินอ๋อง!ที่โรงเก็บศพแห่งนั้นภายนอกดูเหมือนเป็นที่เก็บศพธรรมดาทั่วๆไป แต่แท้จริงแล้วภายในมีช่องทางลับที่สามารถเดินทางออกจากเมืองหลวงได้ เส้นทางนั้นจะทะลุไปยังนอกเมืองหลวงได้อย่างสะดวกสบาย เมื่อเซี่ยเทียนอวี้เค้นถามอีกหนสัปปะเหร่อก็บอกว่ายามนี้จวนชินอ๋องลอบฝึกทหารเดนตายเอาไว้ที่เขาชิงเทียน ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปไม่มาก เขาชิงเทียนอยู่ติดกับวัดไป๋กู่ ทุกๆสิบห้าวันจะมีคนนำข่าวสารทางการทหารมารายงานให้จวนชินอ๋องทราบและใช้เส้นทางนี้ไปกลับระหว่างจวนชินอ๋องและค่ายทหารเดนตายมาหลายปีแล้ว ส่วนชายฉกรรจ์หลายคนที่ถูกจับตัวมาได้แท้จริงก็คือทหารเดนตา

เรือพระที่นั่งแล่นออกจากเมืองหลวงแคว้นเซิ่งไปตามแม่น้ำเรื่อยๆ ระหว่างทางมีเหล่าชาวบ้านมาร่วมชมพระบารมีของฝ่าบาทเต็มสองข้างทาง เซี่ยเทียนอวี้ยิ้มให้ราษฎรของตนเองอย่างอ่อนโยน จิ่งรั่วอิงที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก แม้บางคราเซี่ยเทียนอวี้จะดูบ้าๆบอๆไปเสียหน่อย แต่ทว่าเขากลับเป็นฮ่องเต้ที่ดี เรื่องงานบ้านงานเมืองเขาไม่เคยขาดตกบกพร่อง อีกทั้งยังใส่ใจความเป็นอยู่ของชาวประชา น่าเสียดายแทนจิ่งรั่วอิงคนเก่าจริงๆที่ปล่อยให้บุรุษที่รักตนสุดหัวใจหลุดมือไปหญิงสาวมองไปยังสองข้างทางด้วยแววตาที่นิ่งสงบ ชั่วขณะหนึ่งนางเผลอไปสบตากับเซี่ยซู่อันเข้า แววตาที่เขามองนางมีความกระตือลือล้นเป็นอย่างมากและยังดูอ่อนโยนยิ่ง หลายวันก่อนเขาส่งจดหมายลับมาบอกนางว่าเมื่อมาถึงเมืองเยี่ยนจิงแล้วให้รีบนำตราพยัคฆ์มามอบให้กับเขาทันที เขาจะสังหารเซี่ยเทียนอวี้ที่เมืองเยี่ยนจิง จิ่งรั่วอิงแสร้งตอบจดหมายกลับไปว่านางเข้าใจแล้วและจะช่วยเขาให้ถึงที่สุด แต่แท้จริงทั้งนางและเซี่ยเทียนอวี้ล้วนเตรียมแผนการรับมือเอาไว้แล้วด้านหวงซูเหยาที่ติดตามมาด้วยก็ปรายตามองเซี่ยซู่อันคราหนึ่ง เมื่อคิดถึงคำพูดที่เขาพูดกับนางในว

เซี่ยซู่อันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตนอย่างลวกๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขาสั่งให้องค์รักษ์คนสนิทของตนเข้ามาทำความสะอาดล้างคราบเลือดออกให้หมด ก่อนจะจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางใหม่ และพานางไปนอนบนเตียง ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางเพียงนอนหลัับพักผ่อนเท่านั้น เหล่าสาวใช้ที่คอยรับใช้หวงซูเหยาก็พากันปิดปากเงียบไม่กล้าเอ่ยวาจาส่งเดช เพราะเซี่ยซู่อันข่มขู่เอาไว้ว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงหูของเซี่ยเทียนอวี้เมื่อใด เขาจะสังหารล้างโคตรพวกนางทั้งตระกูล นางกำนัลเหล่านั้นจึงทำได้เพียงกลืนความลับนี้ให้มันเน่าตายในท้องไปเสีย"หากมีคนถาม ก็บอกว่าพระชายาล้มป่วยตรอมใจที่ท่านพ่อจากไป ห้ามคนมารบกวน"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แววตาก็ดูเย็นชาดำทะมืนน่ากลัวเป็นอย่างมาก ในสายตาของข้ารับใช้ยามนี้เซี่ยซู่อันก็เหมือนคนที่เสียใจจนกลายเป็นบ้าไปแล้วชายหนุ่มกลับมาที่เรือนนอนของตนเอง ก่อนจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง และให้คนลอบนำไปส่งให้กับจิ่งรั่วอิงอย่างลับๆ ยามนี้เขาจะรั้งรอเวลาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ท่านพ่อจากไปอย่างไม่มีวันกลับ โชคดีที่เขาสามารถโยกย้ายทหารเดนตายมาที่เมืองเยี่ยนจิงได้สำเร็จแล้ว ที่เหลื

ยามนี้เซี่ยซู่อันบ้าคลั่งจนไม่หลงเหลือความเป็นคนแล้ว หลังจากที่หนีออกมาจากเซี่ยเทียนอวี้ได้เขาก็เรียกรวมพลทหารเดนตายและสั่งให้ทหารพวกนั้นฆ่าคนบริสุทธิ์อย่าให้เหลือ เขาต้องการทำให้แผ่นดินอาบไปด้วยโลหิต เขาอยากเห็นนักว่าเซี่ยเทียนอวี้จะทำเช่นไร ในเมื่อเขาไม่ชนะ เซี่ยเทียนอวี้ก็ต้องพ่ายแพ้เช่นเดียวกัน“เซี่ยซู่อันเจ้าหยุดเถอะ!”เซี่ยเทียนอวี้พาทหารออกมาสมทบกับแม่ทัพใหญ่จิ่งและจิ่งรุ่ยเพื่อคุ้มกันชาวบ้าน ทหารทั้งสองฝั่งกำลังห่ำหั่นกันอย่างเอาเป็นตาย เซี่ยซู่อันหันมามองเซี่ยเทียนอวี้แล้วเอ่ยอย่างไม่รู้สึกผิด"เหตุใดข้าต้องหยุดด้วย ข้าจะทำลายทุกอย่างที่เจ้ารัก พรากทุกอย่างที่เป็นของเจ้าไปให้หมด หากข้าไม่ได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าก็อย่าหวังจะได้นั่งบนบัลลังค์อย่างสงบสุขเลย อีกไม่นานหูเฟินจะนำกองกำลังเสริมมาสมทบ เจ้าคิดว่าในมือข้ามีแค่ทหารเดนตายอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดผิดแล้ว!"เซี่ยเทียนอวี้เอ่ยอย่างภูมิอกภูมิใจ ทหารที่ว่าคือทหารของท่านพ่อที่มอบเอาไว้ให้กับเขา หากนำมาสมทบกับทหารเดนตายย่อมไม่ด้อยไปกว่าทหารของตระกูลจิ่ง เซี่ยเทียนอวี้มองเซี่ยซู่อันอย่างดูแคลนแล้วเอ่ยอย่างเวทนา"เจ้าคงผิดหวังแล้วล่ะซู่อ