บททั้งหมดของ ท่านแม่เสี่ยวเถาผู้นี้จะช่วยท่านเอง: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 3 รับเลี้ยงคนขับรถของเขาเดินลงไปสอบถามได้ความอย่างที่เด็กหญิงบอกเล่าทุกอย่าง แม่ของเด็กคนนี้ติดหนี้เสี่ยหมานจำนวนเงินสองแสน เสี่ยหมานจึงยื่นข้อเสนอให้ขายเด็กหญิงให้แก่เขาเมื่อชายแปลกหน้ารับรู้จึงยอมที่จะจ่ายหนี้ให้แก่ราตรี คนพวกนั้นต่างพากันหัวเราะที่จู่ ๆ มีคนใจบุญมาใช้หนี้ให้ราตรีจึงยอมปล่อยราตรีกับแสงดาว ราตรีจึงจะขอแสงดาวกลับบ้านแต่เขาไม่ได้คิดจะให้แสงดาวกลับไปกับแม่ของเธอ หากเขายอมให้แสงดาวกลับไปคงจะเป็นเช่นเดิม ชีวิตของเด็กคนนี้คงหนีไม่พ้นคนที่ชื่อเสี่ยหมานแน่ ๆ"ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่ช่วยฉันกับลูกเอาไว้ คนพวกนั้นมันหน้าเลือดไร้ความปราณีเงินแค่นี้จะให้ฉันขายลูก ฉันต้องขอบคุณคุณจริง ๆ นะคะที่ช่วย ฉันขอพาแสงดาวกลับบ้านนะคะ" ราตรียื่นมือจะเปิดประตูรถแต่ก็ถูกเขาปัดมือออกให้ห่างจากรถ สีหน้าแววตาเริ่มเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม"เธอคิดว่าฉันเป็นคนใจดีช่วยใครง่าย ๆ หรือไงในเมื่อตอนนี้ฉันใช้หนี้ให้เธอ เด็กคนนี้ก็ต้องเป็นคนของฉัน เจตนาของเธอมันเป็นอย่างนี้แต่แรกแล้วมิใช่หรือไง" สีหน้าของราตรีเริ่มเปลี่ยนไป"แล้วเมื่อกี้คุณช่วยเราสองแม่ลูกทำไมกันล่ะ ก็คิดว่าจะเป็นคนดีเสียอีก ""แต่ฉันก็เป

บทที่ 5 เติบโตกลิ่นดอกโบตั๋นหลังบ้านส่งกลิ่นคละคลุ้งเต็มอากาศ พัฒน์ยืนใจลอยสายตาจ้องมองไปเบื้องหน้า พรางครุ่นคิดถึงเด็กสาวที่ชื่อแสงดาวต่อจากนี้เขาต้องเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกา อีกหลายปีกว่าจะจบป.โท เขาเริ่มเป็นห่วงเธอจนแทบอยากจะพาเธอไปด้วย หลายวันมานี้ที่เขาไม่ได้ไปหาเธอเลยเพราะมัวแต่หาที่เรียนให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นชั้นประถมหรือมัธยมศึกษา เขาได้จัดการหาไว้เพื่อรอเธอแล้ว เหลือเพียงแต่ตัวเธอเท่านั้นที่จะฝักใฝ่ในสิ่งที่เขามอบให้หรือไม่"คุณอาพัฒน์ คุณอาเรียกหาแสงดาวเหรอคะ ดีใจจังตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่ที่นี่แสงดาวตั้งใจเรียนรู้มารยาทจากป้าอิ่มกับพี่มลอย่างตั้งใจเลยค่ะ " เสียงใสเอ่ยออกมาอย่างชื่นบานทำให้เขารู้สึกตัวหันหลังไปมองแสงดาวที่กำลังเดินกึ่งวิ่งมาหาเขา"ทำไมใบหน้าเธอถึงแดงแบบนี้หรือว่าไม่สบาย " เมื่อเธอหยุดเดินอยู่ตรงหน้าของเขายื่นมือแตะที่หน้าผากด้วยความเป็นห่วง แต่ทว่าที่เธอใบหน้าแดงอย่างนี้เป็นเพราะเธอดีใจตื่นเต้นที่จะได้พบหน้าของเขาต่างหาก"คุณอาคะ แสงดาวไม่เป็นอะไรค่ะ วันนี้แดดแรงเดินตากแดดมาเพียงนิดคงทำให้ใบหน้าแดงได้ พี่มลบอกว่าคุณอามีเรื่องจะคุยกับแสงดาวใช่มั้ยคะ? หรือว่าคุณ

บทที่ 7 อยากเป็นครูค่ะใบหน้าหวานหยดย้อยผิวพรรณไม่บอกก็รู้ว่าเป็นลูกของผู้ดีมีชาติตระกูล ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้องแสงดาวเมื่อเห็นเธอมาเปิดประตูให้สิ่งแรกที่ญาดาทำคือยิ้มกว้างด้วยความเป็นมิตร"เธอชื่อแสงดาวใช่มั้ย? ฉันมารบกวนเวลาเธอหรือเปล่า กำลังยุ่งอยู่สินะ""ชะ..ใช่ค่ะ หนูไม่ได้ยุ่งอะไรคุณต้องการอะไรหรือคะ?""ฉันขอเข้าไปด้านในได้มั้ย""เชิญค่ะ ""ชื่อของฉันเธอคงได้ยินจากพัฒน์แล้ว ส่วนชื่อของเธอประวัติของเธอฉันเองก็ได้ยินมาจากพัฒน์มาแล้วทั้งหมด กี่ปีแล้วนะที่ฉันได้ยินชื่อของเธอผ่านคำพูดของเขา จนอยากเห็นตัวจริงว่าเธอเป็นคนอย่างไรหน้าตาแบบไหนทำไมพัฒน์ถึงเอาแต่ชื่นชมเธอตลอดเวลา และเวลาที่เขาพูดถึงเธอใบหน้าของเขายิ้มแย้มมีความสุขทุกครั้ง ตอนนี้ฉันได้เห็นแล้วว่าคนที่อยากเจอตลอดมาเป็นอย่างไร เงยหน้าให้ฉันดูชัด ๆ ได้มั้ย" แสงดาวใจเต้นตึกตักคิดว่าคุณญาดาจะมาทำร้ายเพราะคิดว่าเธอเข้าไปวุ่นวายกับพัฒน์เกินไปทว่าไม่เหมือนอย่างที่เธอคิด ญาดายื่นมือมาจับปลายคางมนของแสงดาวพร้อมรอยยิ้ม"หน้าตาสะสวยนี่สินะสาวแรกแย้ม เธอเป็นเด็กดีสมแล้วที่พัฒน์พูดถึงบ่อย ๆ นี่กำลังจะเก็บของไปที่ไหนหรือ? ""ขอบคุณนะคะ หน

บทที่ 9 ใจสั่นแสงดาวนั่งใจสั่นมือหนาจับผมของเธอค่อย ๆ บรรจงหวีอย่างเบามือ ผมยาวสลวยถูกเช็ดและหวีจนเป็นระเบียบ ก่อนที่เขาจะล้วงเอาสร้อยคอมาสวมใส่คอระหงของแสงดาว จนเจ้าตัวตกใจ“อาพัฒน์ทำอะไรคะ”“สวมสร้อยให้เธอนะสิ ของฝากที่ฉันตั้งใจเลือกด้วยตัวเอง เหมาะกับเธอจริง ๆ ด้วย” แสงดาวก้มลงมองสร้อยคอสีเงินมีจี้รูปดาวเล็ก ๆ เหมือนกับชื่อของเธอ แสงดาวใจเต้นแรงตึกตัก ใบหน้าแดงระเรื่อ“สร้อยเส้นนี้ราคาน่าจะแพงน่าดู หนูไม่สามารถรับมันไว้ได้หรอกค่ะ อาพัฒน์เอากลับไปเถอะค่ะ เพียงแค่อาพัฒน์สุขภาพแข็งแรงกลับมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้วนั่นต่างหากละคะของขวัญที่ดีสำหรับแสงดาว” พัฒน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้น“ฉันตั้งใจซื้อมาให้เธอก็ควรรับมันไว้อย่าให้เสียน้ำใจ นี่ก็ดึกแล้วเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้เช้ามีงานมากมายที่ต้องทำ” พูดจบพัฒน์ก้าวเท้าออกจากห้องของแสงดาวทันที เธอไม่ทันได้ตอบกลับรีบลุกขึ้นเดินไปส่งพัฒน์ที่หน้าห้องพร้อมเอ่ยคำขอบคุณเขาตามหลัง“ขอบคุณสำหรับของฝากนะคะ” พัฒน์ได้ยินกระตุกยิ้มมุมปากแต่ไม่ได้หันกลับมามองแสงดาวปิดประตูห้องเข้ามานั่งบนเตียงหวนคิดถึงสัมผัสแผ่วเบาและอบอุ่นที่พัฒน์ปฏิบัติต่อเธอเมื่

บทที่ 11 งานแต่ง2 วันถัดมางานหมั้นถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ ญาดายิ้มแย้มแจ่มใสต้อนรับแขกเหลือที่มาร่วมงาน ญาติผู้ใหญ่ นักการเมืองมากมายเข้ามาร่วมแสดงความยินดี แสงดาวทำหน้าที่คอยดูแลอาหารบนโต๊ะไม่ให้ขาดตกบกพร่อง“วันนี้คุณญาดางดงามจริง ๆ พอมายืนเคียงข้างกับคุณพัฒน์ราวกับเทพธิดากับเทพบุตรเลยว่ามั้ย”“นั่นสิคะ ทั้งสองคนเหมาะสมกันมากจริง ๆ ” มลพูดด้วยน้ำเสียงกระดี้กระดาทั้งตื่นเต้นและมีความสุขที่เห็นเจ้านายของตนเองกำลังเป็นฝั่งเป็นฝา ส่วนแสงดาวเธอยิ้มบาง ๆ แต่ทว่าดวงตากลับเศร้าหมองแม้ว่าจะดีใจกับอาพัฒน์แค่ไหนหัวใจดวงน้อย ๆ กลับเจ็บแปลบจนไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนี้ ครั้นนั้นสายตาของพัฒน์ได้หันมาสบตากับแสงดาวพอดี เธอเห็นจึงรีบหลบสายตาตั้งแต่วันนั้นที่เขาคิดว่าเธอกับไมค์เป็นแฟนกัน ก็ไม่เคยมาพูดคุยกับเธออีกเลย คืนนั้นกว่าพัฒน์กลับมาจากกินข้าวข้างนอกแสงดาวก็หลับไปแล้วทำให้เขาไม่ได้ขอโทษเธอ ระหว่างสองวันที่ผ่านมาเขาก็มีเรื่องที่ต้องทำมากมายไหนจะไปพาญาดาไปหาคุณพ่อของตัวเองที่อยู่บ้านอีกหลังห่างจากที่นี่ไม่มากนักไหนจะเรื่องเสื้อผ้าหน้าผมหาช่างมาแต่งใบหน้าให้ในวันงานหมั้น ช่วงเย็นจะเป็นงานแต่งง