All Chapters of ท่านแม่เสี่ยวเถาผู้นี้จะช่วยท่านเอง: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ที่นี่ที่ไหน??ครืด ครืด“อึก อื้อ …ทำไมที่นี่มืดจังแถมยังอึดอัดด้วย ฉันกำลังเล่นเกมส์อยู่ในห้องไม่ใช่หรือไงกัน!! โอ้ย ๆ ทำไมปวดหัวแบบนี้ เดี๋ยวสิทำไมทุกอย่างมืดสนิทเหมือนกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ แค่ก ๆ แค่ก ๆ เริ่มหายใจไม่ออก แม่ครับช่วยผมด้วย แค่ก ๆ " ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนแหวกว่ายคิดว่าตัวเองกำลังจมน้ำตายอย่างงวยงง แต่ไม่ว่าจะดิ้นไปไหนจะเจอเพียงแต่พื้นที่แคบ ๆ เป็นวงกลมไม่มีทางจะหนีออกได้เลย เขายิ่งกระวนกระวายตกใจกลัว"ทำไมไม่มีที่ออก หรือว่ากำลังฝันใช่แล้วฉันคงไม่ได้นอนและพักผ่อนน้อยทำให้นอนจนฝัน เอ๊ะ..เดี๋ยวนะรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้ขาดอากาศหายใจและยังหายใจโล่งอีกด้วย อย่าบอกนะว่าหายใจในน้ำได้ ฮ่า ฮ่า นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันต้องรีบตื่นจากความฝันบ้า ๆ นี่เสียที วันนี้เกมส์จะอัพเดทใหม่ด้วย บอสใหญ่จะลงมาดวงเพื่อให้ชิงรางวัลฉันจะต้องชนะให้ได้ ฮึบ ตื่น ตื่นสิ" เขาพยายามอย่างมากหลับตาลงข่มให้หลับ ทว่าต่อให้ลืมตามากี่ครั้ง ๆ ก็ยังอยู่ที่เดิม"อึก อึก เด็กน้อยแม่ผู้นี้ต้องขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องอดอยากตั้งแต่อยู่ในท้อง เจ้าคงหิวมากสินะ ... เป็นความผิดข้าเองหากวันนั้นไม่ดิ้นรนออกไปเที่ยว ต

ตอนที่ 3 อย่าให้ผู้ใดรู้3 ปีต่อมา ตอนนี้ต้าหลงได้ออกมาเติบโตข้างนอกหลังจากใช้ชีวิตอยู่ในท้องมารดามาสิบเดือน ตอนนี้เขาถูกเรียกว่าเสี่ยวเถา ออกมาอย่างง่ายดายไม่ทำให้ท่านแม่เจ็บปวดทรมานอยู่นาน เกิดมามีสุขภาพแข็งแรง และพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กที่เกิดรุ่นเดียวกัน ตอนนี้เรือนของเทียนมู่กับเยว่ฉีถูกสร้างขึ้นมาใหม่ บริเวณรอบบ้าน เยว่กับบิดาช่วยกันปลูกผักและเลี้ยงไก่ เพื่อที่ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องสงสยเรื่องของกินของใช้ที่ได้มาอย่างไม่มีเหตุผล จนวันหนึ่งช่วงที่เสี่ยวเถาอายุเพียงหนึ่งขวบเขาเดินไปแตะอ่างน้ำที่แห้งเหือดในฤดูแล้ง จนน้ำเต็มอ่างและไม่มีวันแห้งอีก เยว่ฉีเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและรู้แล้วว่าบุตรชายคนนี้เกิดมาพร้อมพลังวิเศษ ของใช้และของกินทุกอย่างล้วนเป็นพลังของเด็กชายคนนี้ นางจึงคิดหาหนทาง ที่จะไม่ทำให้ผู้คนสงสัยและปิดซ่อนพลังของบุตรชายเอาไว้ หากชาวบ้านได้เห็นหรือรับรู้มีหวังขับไล่และกล่าวหาว่าบุตรของนางเป็นปีศาจแน่ ๆ“เสี่ยวเถาลูกฟังแม่นะ ห้ามแสดงพลังที่เจ้ามีให้ผู้อื่นเห็นเด็ดขาดแม่กลัวเหลือเกินว่าชาวบ้านจะไม่ใจดีกับเจ้า มีหวังตัวของเจ้าจะถูกจับตัวส่งมอบให้ใต้เท้าผู้ทรงอำนาจเพื่อให้เจ้าดลบัน

ตอนที่ 5 ภารกิจหลายเดือนต่อมา เรือนตระกูลเหวินมีลูกค้ามากมายทั้งลูกค้าผักและเห็ดทว่าตอนนี้กำลังเข้าสู่ช่วงฤดูฝนทำให้เห็ดฟางเกิดยากกว่าเดิม แม้จะมีความชื้นมากแต่กระนั้นหากฝนตกหนักมาก ๆ ก็อาจทำให้เห็ดเน่าและเสียหายได้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาเรื่องการทำอย่างอื่นหากเห็ดเกิดน้อยและดูแลยาก เสี่ยวเถาจึงชักชวนท่านตาและท่านแม่ไปเช่าพื้นที่ปลูกข้าว และปลูกผักใบเขียวส่งให้โรงเตี๊ยมหากมีมากพอก็ส่งไปขายที่หมู่บ้านอื่นเทียนมู่ไม่เคยขัดจัดให้ตลอดเขาจัดการเช่าพื้นที่ของท่านปู่หมอยาที่บ้านอยู่ฝั่งด้านขวา ยามนี้บุตรชายของเขาได้รับราชการทหารในวังหลวงจึงไม่มีผู้ที่ทำนาได้ เป็นการทำข้าวแบ่งเจ้าของที่โดยที่ไม่เสียเงินสักตำลึงเดียว มีเพียงเมล็ดพันธุ์ข้าวเท่านั้นที่ต้องหามาปลูก เสี่ยวเถาให้ท่านตาวางใจเรื่องเท่านี้เขาจัดการได้ครอบครัวของเยว่ฉีมั่นคงและร่ำรวยมากกว่าเดิม จนเวลาล่วงเลยมาอีกสองปี ยามนี้เสี่ยวเถาอายุได้ห้าขวบแล้ว เขามองดูว่าวที่ท่านตาทำให้ลอยติดลมบนอยู่บนท้องฟ้า ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนยิ่งอยู่ที่นี่เขายิ่งผูกพันแต่ก็มีช่วงหนึ่งที่คิดถึงแม่ของเขาที่อยู่อีกมิติหนึ่ง ตอนนั้นเองเสียงแว่วผ่านสายลมดังขึ

ตอนที่ 7 ไปเที่ยวยามฉวี (19.00)เสี่ยวเถาแต่งกายเรียบร้อยยืนรอที่หน้าเรือนด้วยความตื่นเต้น ร้องเรียกมารดาเสียงดัง“ท่านแม่เร็ว ๆ สิขอรับเพื่อน ๆ ของข้าคงไปกันหมดแล้ว”“เจ้าอย่าเร่งท่านแม่ของเจ้านักเลย งานเทศกาลมีจนถึงยามสามมีเวลาให้เจ้าวิ่งเล่นนานโข”“ท่านตาไม่ไปด้วยกันหรือขอรับ”“ไม่ล่ะข้าแก่แล้วเฝ้าเรือนดีกว่า เจ้าไปเที่ยวเล่นให้สนุกเถอะนะ”“เช่นนั้นข้าจะซื้อขนมอร่อย ๆ ติดไม้ติดมือมาฝากนะขอรับ” เด็กชายกระปรี้กระเปร่าพูดไม่หยุดปาก เยว่ฉีเดินออกมาจากห้องพร้อมรอยยิ้มนางเลือกไม่ผิดจริง ๆ ที่จะพาเสี่ยวเถาไปงานเทศกาลค่ำคืนนี้ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ไปเขายังดีใจและตื่นเต้น หากได้เห็นแสงไฟ โคมไฟระรานสายตาของกินเต็มข้างถนนอีกทั้งยังมีการละเล่นการแสดงมากมายเขาคงจะสนุกและมีความสุขไม่น้อย“เสี่ยวเถาข้าเสร็จแล้วเราไปกันเถอะ ท่านพ่อไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ นะหรือเจ้าคะ”“ไม่ล่ะร่างกายของข้าไม่ได้อ่อนเยาว์เหมือนพวกเจ้า หัวค่ำก็อยากจะนอนแล้วล่ะ ไปกันได้แล้วอย่าลืมเอาโคมไฟไปด้วยยามกลับจะได้มีแสงสว่างนำทาง”“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ฉียื่นมือไปรับโคมไฟจากบิดาพาบุตรชายเดินทางไปงานเทศกาล ชาวบ้านหลายคนก็พากันไปเที่

ตอนที่ 9 เหมือนนางเสียงผู้คนมากมายครึกครื้นทว่าหัวใจของซ่งฉินเฟิงกลับเหงาเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน เขาเฝ้าตามหาและรอคอยวันที่จะได้พบสตรีที่คว้าหัวใจของเขาไปในวันนั้น สายตาทอดมองไกลสุดลูกหูลูกตา เห็นสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันมาเขาพลันเห็นตนเองกับนาง หากตอนนี้มีนางอยู่เคียงข้างคงจะดีไม่น้อย เขาเดินมาได้ครู่หนึ่งก็มีครอบครัวคู่สามีภรรยาจูบมือบุตรน้อยทั้งสามจับมือพากันเดินรอยยิ้มเสียงหัวเราะช่างมีควสามสุขจริง ๆ จนเขาต้องหยุดเดินและจ้องมองด้วยความอิจฉา “ท่านแม่ข้าอยากได้สิ่งนั้นไปฝากท่านตาท่านแม่พาข้าไปซื้อหน่อยนะขอรับ” เสียงเด็กชายเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้น ทำให้ฉินเฟิงเหลียวไปมองสตรีร่างบางจับมือเด็กชายเดินผ่านเขาไปเมื่อครู่กลิ่นกายของนางเสมือนดอกกุ้ยฮวาอ่อนๆ โชยในฤดูใบไม้ผลิผสมผสานความอบอุ่นของแสงอาทิตย์กลิ่นที่ตราตรึงหัวใจเขาจดจำมันได้ทันที รีบคว้ามือไปจับเอามือของนางไว้เยว่ฉีกำลังตอบกลับบุตรชายแต่ต้องชะงักและตกใจที่จู่ ๆ มือของนางถูกมือหนาจับกุมเอาไว้ เสี่ยวเถาเองก็ตกใจไม่น้อยและด้วยสัญชาตญาณเขารีบปัดมือของชายแปลกหน้าออกจากท่านแม่และต่อว่าชายแปลกหน้าที่ทำตัวไร้มารยาท“ท่านเป็นผู้ใดกัน จู่ ๆ มาทำเ