All Chapters of บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน: Chapter 21 - Chapter 30

ก่อนที่แสงรุ่งอรุณจะโผล่พ้นแนวภูเขา เจี่ยเหลียนลุกขึ้นมองดูน้องชายที่หลับสนิท มารดาของนางลุกออกไปก่อนหน้าแล้ว เพื่อไปช่วยห้องครัวเตรียมอาหารเช้า บิดาของนางลุกขึ้นไปสูดอากาศยามเช้านอกกระโจมเพิ่งได้พบหน้าก็ต้องแยกจากกันอีกครั้งแล้ว นางจึงลูบศีรษะน้องชายแผ่วเบา นับจากนี้จะได้พบกันอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ได้เมื่อกินอาหารเช้าเรียบร้อย เจี่ยเหลียนกล่าวลาครอบครัวอีกครั้ง โม่อวิ๋นยืนอยู่เคียงข้างนาง ก่อนจะพากันขี่ม้าจากมา“เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก พวกเขาไปรอเจ้าที่แคว้นอวิ๋น เสร็จภารกิจเจ้าก็ได้ไปอยู่กับพวกเขาแล้ว”โม่อวิ๋นเอ่ยพูดขึ้น น้ำเสียงไม่ได้ปลอบโยน เป็นน้ำเสียงกึ่งรำคาญในความเจ้าน้ำตาของนาง เอะอะก็ร้องไห้เขาคิด“ท่านไม่เข้าใจหรอก การที่ต้องพลัดพรากจากคนที่เรารักมันเจ็บปวดแค่ไหน”เจี่ยเหลียนเอ่ยน้ำเสียงกึ่งโกรธโม่อวิ๋นมองคนตัวเล็กด้วยหางตา ปากยกหยัน “เจ้าก็เพิ่งจะเกิดมาไม่กี่ปี จะมารู้ดีกว่าข้าได้เยี่ยงไร รู้รึว่าข้าไม่เคยต้องพลัดพราก อย่ามาทำเป็นสู่รู้ รีบ ๆ ขี่ม้าตามมา”โม่อวิ๋นกรุ่นโกรธในที เร่งม้าขึ้นหน้าไปด้วยใบหน้าบึ้งตึงเจี่ยเหลียนได้แต่นิ่งงัน ดูท่าเขาจะโกรธนางจริง ๆ หญิงสาวจึงทำได้เ

พระอาทิตย์คล้อยลับจากยอดเขา อากาศหนาวเย็นลงแล้ว คบเพลิงถูกจุดสว่างไสวทั่วบริเวณโดยรอบ ในค่ายนี้ กระโจมมีจำกัด โม่อวิ๋นจึงจำต้องพักร่วมกับเจี่ยเหลียน ทหารของเขาพักอยู่กระโจมข้าง ๆ กัน หลังจากกลับมาจากการร่วมประชุมปรึกษานั้น โม่อวิ๋นไม่พูดจา เขานั่งบนเตียงนอนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ไม่สนใจสิ่งใด ราวกับเจี่ยเหลียนไม่มีตัวตนอยู่ตรงที่นั้น นางนั่งยังเตียงของตนเองเงียบ ๆ จมจ่อมกับความรู้สึก ไม่เบือนหน้ามองเขาสักนิดเช่นกัน แสงคบเพลิงพลิ้วไหวระริก ราวกับเร่งเร้าใจคนที่กำลังโกรธกรุ่นให้ยิ่ง ทวีคูณ โม่อวิ๋นหยัดกายขึ้น เดินออกนอกกระโจม ไป เจี่ยเหลียนก็ไม่ทัดทานเขาไว้ เขามีจุดมุ่งหมายคือไป๋ซูเหยา ยามนี้เขาคิดว่านางต้องอยู่ที่กระโจมรักษา ชายหนุ่มจึงเดินตรงไปยังที่นั่น ไป๋ซูเหยาเดินออกมาจากกระโจมหลังจากเข้าไปดูแลผู้ป่วย ด้านข้างกระโจม โม่อวิ๋นที่รอนางอยู่ได้ดึงมือนาง หลบไปยังด้านหลังในที่ลับตาคน “โม่อวิ๋นท่านจะทำอะไร” ไป๋ซูเหยาพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของโม่อวิ๋น เขาปล่อยมือนาง มองนางด้วยแววตาเจ็บร้าว “ซูเหยา ข้ายังทำใจไม่ได้ อย่างไรข้าก็ยังลืมเจ้าไม่ได้ ยิ่งวันนี้เขาแสดงท

ห่างออกไปห้าลี้ ณ ค่ายทหารแคว้นฉินอาชาสีดำสนิทวิ่งตะบึง ผ่านหน้าทหารเฝ้ายามที่หน้าประตู รวดเร็วประหนึ่งลูกธนู ทิ้งเพียงฝุ่นตะหลบฟุ้งกลุ่มหนึ่ง ทหารไม่คิดจะหยุดยั้งเขาไว้ ด้วยรู้ว่า รองผู้บัญชาการอ้ายเค่อกลับมาแล้วชายหนุ่มรูปร่างสูงกำยำหยุดม้ากระโดดลง เดินเข้าไปยังกระโจมมิเหลียวแลผู้ใด ใบหน้าเย็นชาน่าคร้ามเกรงของบุรุษ มิมีผู้ใดต้องการเอ่ยความกับเขาเช่นกัน ผู้น้อยกว่าต่างเพียงคำนับนิ่งภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ของแม่ทัพฉินจื่อเยว่ บุรุษหนุ่มร่างกำยำได้เดินเข้ามานั่งแล้วฉินจื่อเยว่เอ่ยทักทาย “กลับมาแล้วหรือ เจ้าได้ข่าวอะไรมาบ้าง”ใบหน้าแม้ผ่อนคลายแต่แววตานิ่งสงบไม่เอื้อนเอ่ยให้มากความแม้ครึ่งคำบุรุษหนุ่มลุกจากที่นั่งพรวดพราด มาคุกเข่าคำนับเบื้องหน้า แม่ทัพฉิน“เรียนท่านแม่ทัพ สายลับทำงานพลาดถูกจับได้ ขอรับ”เขารายงานเสียงดังหนักแน่นแม้รายงานว่าผิดพลาดใบหน้ากลับนิ่งสงบ ไม่หวั่นเกรงอาญาที่อาจมาถึงตนแม่ทัพฉินถอนลมหายใจออกแรง นิ่งเงียบขรึมคิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน ส่งสายตาถามไถ่ รอฟังบุรุษหนุ่มหลุบตาลงเล็กน้อยใบหน้ายังนิ่งเฉยเอ่ยความต่อ“เซี่ยหลิงเฉินลอบวางแผนจับกุม พวกเราไหวตัวทันจึงหนีร

ม้าเหยาะย่างช้า ๆ บนเส้นทางที่ยังคลุมด้วยหิมะ บรรยากาศเย็นยะเยือกไม่ต่างจากท่าทีของโม่อวิ๋นที่นั่งพิงในรถม้า เขาได้รับบาดเจ็บที่แขนจากการปะทะกับเซี่ยหลิงเฉิน แผลนั้นไม่ถึงกับอันตรายถึงชีวิต แต่ลึกพอให้เลือดซึมไม่หยุดเจี่ยเหลียนคอยประคอง เปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาอย่างเงียบขรึมมือเล็กสั่นเล็กน้อยเพราะหนาว แต่สายตากลับนิ่งเรียบ ไม่เอ่ยคำพูดใดให้มากความโม่อวิ๋นเหลือบมอง ริมฝีปากเหยียดยิ้มบาง เย็นชา “เจ้าดูเงียบไปนัก เมื่อก่อนยังช่างจ้ออยู่มิใช่หรือ”เจี่ยเหลียนก้มหน้าตอบเรียบ ๆ “ใต้เท้าเจ็บ ข้าไม่อยากรบกวน”คำตอบสั้นห้วนทิ้งระยะห่าง จนเขารับรู้ได้ ความเงียบของนางกลับยิ่งกวนใจ ราวกับเด็กน้อยที่เคยวิ่งตาม กลับหันหลังไม่แลโม่อวิ๋นเค้นเสียงต่ำ “หรือเจ้าโกรธที่ข้าทำกับเจ้าวันนั้น”เจี่ยเหลียนเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสสะท้อนแววแข็งกร้าว “ข้าไม่กล้าโกรธท่านเจ้าเมืองหรอกเจ้าค่ะ”ประโยคสุภาพ แต่กลับฟังห่างเหินจนใจโม่อวิ๋นเต้นสะดุด เขาเลิกคิ้ว ยกมือที่ยังพอมีแรงเอื้อมมาเคาะศีรษะนางเบา ๆ “เด็กน้อย กล้าตอบข้าเช่นนี้หรือ”เจี่ยเหลียนเม้มปากแน่น ข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่เมื่อเขายังหัวเราะหยันเหมือนล้อเลียน

เมื่อเจี่ยเหลียนออกจากห้องยังไม่วายหันไปเบะปากใส่ผู้อยู่ในห้อง ก่อนจะเดินทอดน่องไปตามระเบียง ผ่านบรรยากาศครึกครื้นด้านหน้าเรือน จนกระทั่งลัดเลาะมาถึงลานเรือนด้านหลัง จนถึงโรงเก็บม้า หวังเพียงจะเห็นเบาะแสใดบ้างไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็โผล่เข้ามา ทหารลับที่ปลอมตัวมากับขบวนเดินเข้ามาพบนาง "แม่นาง สถานที่นี้นับว่าปรกติดีขอรับ แต่เมื่อครู่ข้าเห็นแขกคนสำคัญสองสามคนกับผู้ติดตาม ขึ้นไปยังห้องชั้นบน"เขาแสร้งหยิบหญ้าโยนให้ม้าเคี้ยวเอื้อง พลางก้มหัวต่ำแล้วกระซิบรายงานเสียงเบาเจี่ยเหลียนพยักหน้ารับ ดวงตาส่องประกายครุ่นคิด ขณะหันไปสำรวจรอบด้านอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านเจ้าเมืองกำลังสืบข่าวจากนางโลมคนหนึ่งอยู่ เขาสั่งให้ข้าบอกท่านว่า เราจะพักค้างแรมที่นี่คืนนี้”นางหยุดนิดหนึ่ง ก่อนถามต่อเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย “แล้วท่านได้ส่งคนติดตามกลุ่มผู้มาใหม่หรือไม่”“ส่งไปแล้วขอรับ ขณะนี้ยังตามดูอยู่ พวกเขาคงค้างแรมที่นี่เช่นกัน” ทหารลับตอบพลางกวาดหญ้าเข้ากองเหมือนทำงานตามปรกติ“ดีมาก” เจี่ยเหลียนผ่อนลมหายใจเบา ๆ เอ่ยชม “ท่านทำงานได้ดีนัก... แยกย้ายกันก่อนเถอะ อย่าให้ใครสงสัย”นางหมุนกายก้าวออกจ