บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

last updateLast Updated : 2026-03-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
42Chapters
669views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานการเมืองกับแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ทั้งที่นางมีความรักกับโม่อวิ๋นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน แต่ถูกบิดากีดกัน นางจำต้องถูกส่งไปแต่งงานยังเมืองชายแดน แม่ทัพเซี่ยไม่อาจวางใจในตัวนางได้ จวบจนเมื่อโม่อวิ๋นต้องร่วมมือกับเขาไขคดีระหว่างแคว้นเพื่อหาตัวคนบงการให้เกิดสงคราม หวังคิดยึดห้าดินแดน ทำให้แม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินกับโม่อวิ๋นศัตรูหัวใจต้องหันมาจับมือกันต่อต้านศัตรู ระหว่างความรักหนึ่งที่นางมีสัญญารัก กับ อีกผู้หนึ่งที่นางจำต้องร่วมชีวิต นางจึงเลือกศักดิ์ศรีมากกว่าความสุขส่วนตัว สุดท้ายสงครามยังต้องเกิด พวกเขาต้องละทิ้งความรู้สึกเพื่อปวงประชา จุดจบจะเป็นเช่นไรร่วมฝ่าฟันไปกับพวกเขาได้ ใน บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 คำสั่งแห่งวังหลวง

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
42 Chapters
ตอนที่ 1 คำสั่งแห่งวังหลวง
ตอนที่ 1: คำสั่งแห่งวังหลวงสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิ พัดผ่านแม่น้ำชิงสุ่ยอย่างแผ่วเบา กลีบดอกเหมยโปรยปรายลงเหนือระเบียงศาลากลางน้ำ ชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำยืนประหนึ่งรูปสลัก ดวงตาเย็นเยียบดุจหิมะจากแดนเหนือ เขาคือ เซี่ยหลิงเฉิน ขุนพลใหญ่แห่งกองทัพชายแดน ผู้อ่อนวัยแต่กิตติศัพท์กึกก้องไปทั่วทั้งห้าดินแดน"นายท่าน" เสียงขันทีจากวังหลวงย่อตัวถวายหนังสือราชโองการ "ฮ่องเต้มีพระราชประสงค์ให้ท่านเข้าพิธีสมรสกับธิดาแห่งเมืองไป๋หนาน คุณหนูไป๋ซูเหยา ภายในหนึ่งเดือน"หลิงเฉินเหลือบมองหนังสือในมือขันที ความนิ่งเงียบปกคลุมทั่วศาลา"ฮ่องเต้คิดจะใช้วิธีนี้เพื่อให้ข้าได้รับฐานอำนาจและเพื่อเพิ่มกำลังให้มั่นคง พระองค์คิดว่าแม่ทัพเช่นข้า ยังต้องพึ่งบารมีของเมืองอื่นอีกเช่นนั้นหรือ" เขาเอ่ยเสียงเย็น ก่อนหันหลังให้แม่น้ำ "ข้าคือแม่ทัพทั่วห้าดินแดน ล้วนบุกฝ่ามาแล้ว" แม้ใจไม่ยินยอม แต่จากการข่าวที่ว่าคุณหนูไป๋ซูเหยาแอบมีใจรักให้กับเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน นั่นก็ทำให้เขาประมาทไม่ได้ การแต่งงานนี้คือเดิมพันในเวลาเดียวกันนั้น ณ เมืองไป๋หนานทางใต้ ไป๋ซูเหยา ยืนสงบนิ่งใต้ต้นหลิว นางสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายเนื้อดี แต่ดวงตากลับแน่วแน่
Read more
ตอนที่2 ศาลาริมน้ำ
เมฆขาวลอยเอื่อยเหนือพระราชอุทยาน สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อย ใบหลิวลู่ลมเหนือผิวน้ำ เสียงกรุ๋งกริ๋งจากกระดิ่ง แว่วสะท้านพาให้รื่นรมย์ ศาลาไม้สักทองกลางสระ สะท้อนแสงแดดอ่อนระยิบ บนโต๊ะน้ำชาจัดวางเรียบง่ายแต่พิถีพิถันวันนี้ไม่มีพิธีการ หากเป็นเพียง “งานเลี้ยงน้ำชาตามอัธยาศัย” ที่ฮ่องเต้ตั้งใจจัดขึ้น เพื่อให้ว่าที่คู่หมั้นได้พบหน้า...อย่างไม่เป็นทางการ ถึงขั้นออกราชโองการเรียกตัวแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินและคุณหนูไป๋ซูเหยาเข้าเมืองหลวงเซี่ยหลิงเฉินเข้ามาคำนับอย่างสงบ ดวงตายังเยือกเย็นและนิ่งเฉยดังเคย แม้จะอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ เขาก็ยังไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาฮ่องเต้ยิ้มอ่อน “เจ้าโตขึ้นมากนะ หลิงเฉิน ยามมองเจ้า ข้านึกถึงบิดาเจ้าอยู่ร่ำไป หากเขายังอยู่ เห็นเจ้ากลายเป็นผู้ปกป้องชายแดนเช่นนี้ เขาคงภูมิใจนัก มา ๆ นั่งข้าง ๆข้านี่” เซี่ยหลิงเฉินก้มศีรษะเล็กน้อย“หม่อมฉันดีใจแทนบิดา ที่พระองค์ยังทรงระลึกถึงพะย่ะค่ะ”เขาเอ่ยด้วยเสียงเรียบสุขุม ยิ้มเล็กน้อยแม่ทัพหนุ่มนั่งร่วมโต๊ะ อย่างเงียบ ๆ เอ่ยถวายรายงานถึงกิจการงานเมืองกับองค์ฮ่องเต้ระหว่างรอไป๋ซูเหยาเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังเบา ๆ ข้ามสะพานไม้มา
Read more
ตอนที่ 3 ชิงคนรักแม้ต้องแลกด้วยไฟสงคราม
โม่อวิ๋นได้รับข่าวการแต่งงานของไป๋ซูเหยา เขานั้นแทบกระอักเลือด เป็นเพราะบิดาของนางที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับไป๋ซูเหยานานนับปีแล้วที่บิดาของนางจับจ้องนาง ไม่ให้ออกจากเมือง หรือไปไหนโดยลำพัง บางครั้งเขาลักลอบพบกันก็ยังแสนยากลำบาก นางเองก็รักศักดิ์ศรีและให้เกียรติต่อบิดา เขาจึงทำได้เพียงคิดช่วงชิงบรรลังค์ของฮ่องเต้เพื่อครอบครองนาง นางล่วงรู้ความในใจสิ่งที่เขาจะกระทำ ถึงกับยื่นคำขาดตัดความสัมพันธ์หากเขาคิดทำเช่นนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอคอยและส่งข่าวคราวความในใจต่อกันผ่านทางจดหมาย ถึงจะดูไร้หนทางเขาก็รอ นางผู้เป็นดวงใจแต่ครั้งนี้เขาไม่อาจทนได้อีก จึงสั่งทหารลับ ลอบปลอมตัวเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อพบหน้านาง พานางหนี แม้ต้องเดินทางถึงครึ่งเดือนเขาก็จะต้องไป“เตรียมคน ข้าจะแฝงตัวเข้าไปยังแคว้นชิ่ง”เสียงมีอำนาจเด็ดขาดแววตาแน่วแน่ ทุกคนไม่อาจขัดคำสั่งทำเพียงน้อมรับโม๋อวิ๋นขี่ม้าในตลาดเมืองหลวงไปกับเหล่าขบวนทหารลับที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าอัญมณี ทหารลับแจ้งเรื่องซื้อบ้านในเมืองได้แล้ว“ข้าน้อยได้ซื้อบ้านในย่านคนร่ำรวยของเมืองไว้แล้วขอรับ อีกทั้งได้สืบหาจวนของท่านเจ้าเมืองไป๋ในเมืองหล
Read more
ตอนที่ 4 ลอบสังหารแม่ทัพ ชิงตัวเจ้าสาว 1
เรือนแม่ทัพเซี่ย บ่าวไพร่ทำความสะอาดอย่างขมีขมัน“เจ้าเตรียมอาหารสำหรับคืนนี้ไปถึงไหนแล้ว อย่าลืมปลานึ่งซีอิ๊วเชียวนะ” พ่อบ้านสั่งกำชับพ่อครัวเดินสาละวน ดูแลคนงาน จัดสวน ณ ลานบ้าน“เจ้าตั้งโต๊ะตรงนั้นนั่นแหล่ะ คืนนี้พระจันทร์ข้างขึ้นสวยเด่น ข้าอยากให้นายน้อยได้ชมจันทร์กับว่าที่ฮูหยิน” เขาสั่งเสียงเข้มงวด แต่แฝงด้วยความยินดี เขาได้รับพระบัญชาลับๆ จากขันทีให้เชื้อเชิญและจัดงานเลี้ยงให้กับท่านแม่ทัพกับคุณหนูไป๋ เพื่อสร้างบรรยากาศที่ดีร่วมกัน ก่อนถึงพิธีแต่งงานณ ศาลาริมน้ำ เรือนเจ้าเมืองไป๋หนาน สาวใช้นำจดหมายมามอบให้ไป๋ซูเหยา“จากจวนท่านแม่ทัพส่งมาเจ้าค่ะ”บ่าวรับใช้รายงานมือเรียวหยิบจดหมาย เปิดซองนำแผ่นจดหมายออกมาอ่าน ใจความว่า “ขอเชิญคุณหนูไป๋ร่วมงานเลี้ยงชมจันทร์ จวนแม่ทัพ”มือเรียววางจดหมาย ในใจกลับคิดวิตก เขาจะมาไม้ไหนกัน พบหน้ากันครานั้นไม่คิดติดต่อ อยู่ๆ ก็เชิญชมจันทร์ มันออกจะดูให้กังวลมากกว่าจะน่าไป“เจ้าแจ้งกลับ ว่าข้ารับเชิญ” นางสั่งให้บ่าวไปบอกคนที่รอรับข่าว“เอ้อเหมย เจ้าเตรียมชุดให้ข้า เรียบ ๆ ก็พอ” หญิงสาวสั่ง อย่างไรก็ต้องใช้ชีวิตร่วมกัน ไปดูนิสัยท่าทีสักหน่อยก็พอเรือนใ
Read more
ตอนที่ 5 ลอบสังหารแม่ทัพ ชิงตัวเจ้าสาว2
เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยประชดประชันท้าทาย ไป๋ซูเหยาถึงกับนึกไม่ถึงว่าผู้ชายเย็นชาเช่นเขาจะมีมุมนี้ วาจาเราะราย อารมณ์เจ้าคิดเจ้าแค้นประชดประชัน น่าขันราวสตรี“เจ้าอยากได้นาง ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นรึเปล่า” เซี่ยหลิงเฉินกล่าวจบ พลันทะยานพุ่งเข้าหาโม่อวิ๋น ดาบบัดนี้อยู่ในมือเขาแต่เมื่อใดไม่มีใครรู้ รู้เพียงมีความหนักแน่นมั่นคง ท่วงท่าพลิ้วไหว ราวกับมันมีชีวิตโม่อวิ๋นที่ตั้งรับอยู่แล้ว มิได้เพลี่ยงพล้ำ รับดาบอย่างว่องไว ต่างฝ่ายต่างใช้กระบวนท่าไม่ยั้งมือ ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำให้กัน รับบ้างรุกบ้าง ไม่มีทีท่าพ่ายแพ้ต่อกันไป๋ซูเหยาแม้ภายนอกดูหนักแน่นมั่นคง หากภายในใจนึกประเมินสถานการณ์ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่มีผลดีต่อทุกฝ่ายโม่อวิ๋นเป็นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน หากเขาเกิดอาฆาตแค้น เข้าร่วมแคว้นอื่นเพื่อช่วงชิงนาง จะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี อีกทั้งนางไม่อยากเห็นเขาบาดเจ็บแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ไม่ว่าเขาจะแพ้หรือชนะ ย่อมต้องผูกใจเจ็บต่อนาง วันข้างหน้ายิ่งยากจะประสานรอยร้าว ความระแวงคลางแคลงได้ กลับยิ่งเพิ่มความเกลียดชังต่อกันเช่นนั้น วันนี้ นางต้องพูดทุกอย่างให้กระจ่าง ชัดเจนซูเหยาหยิบ
Read more
ตอนที่ 6 มรรคาแห่งใจหรือมรรคาแห่งอำนาจ
สายลมยามราตรีพัดแผ่วเบา แต่ท่ามกลางความเงียบสงบแห่งค่ำคืน จิตใจของโม่อวิ๋นกลับปั่นป่วนดั่งคลื่นทะเลคลั่งบัดนี้เขากลับมายังจวนที่พักแล้ว เซี่ยหลิงเฉินมิได้ให้ทหารตามมา เขาให้เวลาในการเคลื่อนย้ายขบวนโม่อวิ๋นถือขวดสุรา นั่งเม่อมองดาวบนท้องฟ้าด้วยใจหม่นหมองสุดจะทานทนคำพูดของไป๋ซูเหยา ยังดังก้องในหัวเขา‘โม่อวิ๋น ชีวิตท่านไม่ได้เป็นของท่านเพียงผู้เดียว เช่นกันกับข้าที่มีหน้าที่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ชีวิตนี้ไม่อาจเป็นของตัวเองได้ ท่านอย่าลืมพันธะหน้าที่ของตน ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะต้องได้พบกับคนที่ดี ที่รักท่านพร้อมเคียงข้างและเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียวแน่นอน’‘โม่อวิ๋นท่านมีความสำคัญต่อแคว้นอวิ๋น ท่านแม่ทัพเซี่ยมีความสำคัญต่อแคว้นชิ่งเมืองหลวง ไม่ว่าฝ่ายใดเริ่มทำสงครามระหว่างแคว้น ผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากก็คือประชาชน ท่านตรองดูเถิดว่าคุ้มกันแล้วหรือ เพียงเพื่อข้าคนเดียว อย่าเอาตราบาปนี้มาโยนใส่ข้า’เขามิใช่บุรุษที่เคยยอมรับความพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน แต่ครานี้กลับรู้สึกราวหัวใจถูกปลิดลงอย่างไร้ความปรานีมือที่กำดาบแน่นเงียบเชียบกลางค่ำคืน ราวกับเขากำลังเลือก ระหว่าง “นาง” กับ “บัลลังก์
Read more
ตอนที่ 7 ขบวนขันหมากสู่เมืองชายแดน
รุ่งเช้าในอีกสามวันถัดมา จวนเจ้าเมืองไป๋หนาน พลุกพล่านด้วยผู้คนที่จัดขบวนเจ้าสาว รถม้าถูกตกแต่งโอ่อ่าสวยงาม บ่าวรับใช้ ทหารองค์รักษ์ ยืนเรียงรายหน้าหลัง เป็นระเบียบด้านในห้องโถง ท่านเจ้าเมืองไป๋ ฮูหยินเจ้าเมืองไป๋ และซูเหยาในชุดสีแดงเพลิง ประณีตงดงาม กล่าวร่ำรา แม้เป็นงานมงคลที่น่ายินดี แต่เมื่อบุตรสาวเพียงคนเดียวต้องจากไปไกล ผู้เป็นบิดามารดา ย่อมไม่อาจทำใจ“ซูเหยาแม่กับท่านพ่อจะไปกับเจ้าด้วย อย่างไรแม่ก็ไม่ยินยอมให้เจ้าเดินทางไปเพียงลำพังหรอก”ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยกับบุตรสาวเพียงคนเดียว ในใจไม่อาจยินยอมจากนางได้“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าไปคนเดียวได้ พวกท่านรอฟังข่าวจากข้าก็พอ”ไป๋ซูเหยาพูดเกลี้ยกล่อม มารดา บิดา“เซี่ยหลิงเฉิน ไม่ควรทำกับเจ้าเช่นนี้ เท่ากับไม่ให้เกียรติข้า จะเร่งด่วนอย่างไร ก็ควรจัดพิธีแต่งงานให้เรียบร้อยก่อนค่อยพาเจ้าไป นี่...”ไป๋หนานเว่ย พูดด้วยความโมโห เดือดดาล แม้เขาจะรู้ถึงกิตติศัพท์ของลูกเขยมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำเกินเลยถึงเพียงนี้ไป๋ซูเหยายิ้มบาง แววตาอ่อนโยน เอ่ยบรรเทาความโกรธของบิดา “ท่านพ่อ เรื่องการศึกจะชักช้าไม่ได้ เป็นท่านก็ต้องทำเช่นนี้
Read more
ตอนที่ 8 ฮูหยินท่านแม่ทัพ
ตอนที่ 8 ฮูหยินท่านแม่ทัพรุ่งสางแห่งวันใหม่แสงแดดยามเช้าสาดต้องกระเบื้องเงางามของจวนแม่ทัพใหญ่ แต่สายลมยามเช้าก็ไม่อาจกลบเสียงซุบซิบอันแผ่วเบาในทุกตรอก ซอกซอยของเมืองชายแดน“ว่ากันว่าคืนเข้าหอไม่มีพิธีรับตัวเจ้าสาวตามธรรมเนียม…” “ว่าไป…แม้แต่เหล้าสมรสก็ถูกวางไว้จนเย็นชืด”“แม่ทัพผู้เย็นชาของเราคงไม่พึงใจฮูหยินนักกระมัง?”ข่าวลือแพร่กระจายราวควันไฟในฤดูแล้ง และเปลวเพลิงค่อย ๆ ลามเข้าสู่จวนอันสงบแต่ผู้คนหารู้ไม่… ว่าเรื่องราวภายใน นั้นซับซ้อนเกินวาจาเล่าลือภายในตำหนักฝั่งตะวันออกไป๋ซูเหยาแต่งกายเรียบร้อยงดงาม สมศักดิ์ศรีฮูหยินแม่ทัพ แม้ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาหนักแน่น“ฮูหยินเจ้าคะ ด้านนอกนั่นข้าได้ยินเรื่องซุบซิบนินทาเจ้าค่ะ” สาวใช้นามเสี่ยวมี่รายงาน“งั้นหรือ พวกเขาว่ากันอย่างไรบ้างล่ะ” นางเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “พวกเขาว่าท่านแม่ทัพ ไม่สนใจการแต่งงานนี้ ไม่พอใจฮูหยินเจ้าค่ะ แม้แต่เหล้าแต่งงานก็ยังเย็นชืด”เสี่ยวมี่เล่า ออกอาการเดือดร้อนแทนนายนางพยักหน้า ยิ้มบาง “ข่าวลือย่อมต้องมีอยู่แล้ว ในเมื่อท่านแม่ทัพ ไม่ไปรับข้าที่ประตูเมือง ทั้งคืนก็ไม่กลับจวน ถ้าพวกเขาไม่พูดถึงสิ นั่นจึงจ
Read more
ตอนที่ 9 กลับจวน
เช้าวันที่ยี่สิบนับจากวันที่เข้ามาในจวน สายลมพัดพลิ้วกลิ่นดอกเหมย ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ส่งสัญญาณว่าถึงต้นฤดูหนาวแล้วไป๋ซูเหยาเข้าครัวตามปกติ วันนี้นางทำซุปมันฝรั่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว บ่าวรับใช้ในครัวต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พากันยืนดูหม้อซุปร้อนบนเตา เนื้อเป็นสิ่งที่นางใส่ลงไปในอาหารทุกชามให้กับทุกคน “พวกเจ้าต่างต้องใช้แรงทำงาน หากได้กินเนื้อก็จะยิ่งแข็งแรง โดยเฉพาะเจ้า เสี่ยวไจ๋ เด็กผู้ชายตัวจะได้โต ๆ” นางกล่าว แล้วเอื้อมมือไปจับศีรษะเด็กชายตัวอ้วนอายุราวสิบปี โยกไปมา ยิ้มเอ็นดู “ฮูหยินเจ้าคะ นี่คือซุปอะไรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”บ่าวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถามไป๋ซูเหยายิ้มตอบ “ข้าเรียกมันว่า ซุปมันฝรั่ง ใส่เนื้อไก่ลงไป ใส่เครื่องเทศนี่ด้วย จึงได้หอมอย่างนี้ไงหล่ะ หอมไหม ๆ” นางถือตะบวยผ่านหน้าทุกคน “หอมเจ้าค่ะ/ขอรับ”ภายในจวนนั้นเงียบเชียบ มีเพียงบริเวณครัว ที่มีผู้คนออกันอยู่ ทั้งหน้าต่าง ประตู และในครัวเซี่ยหลิงเฉินเดินเข้าไปยังลานบ้านที่ไร้ผู้คน มีเพียงทหารเฝ้ายาม เมื่อเดินมาจนถึงหน้าห้องครัว เห็นภาพนี้ยิ่งแปลกใจ“พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ”เขาเอ่ยถาม พ่อบ้านเฮียงลี้หันมา ออกอา
Read more
ตอนที่ 10 มือที่ควบคุมเบื้องหลัง
ณ เมืองชายแดน ภายในจวนท่านแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉินไป๋ซูเหยาเริ่มก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่ในฐานะฮูหยินแม่ทัพอย่างเต็มตัว บ่าวไพร่ต่างเคารพด้วยใจจริงทุก ๆวันนางจะไปจ่ายตลาดด้วยตัวเองพร้อมสาวใช้ และบ่าวในเรือน จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน ไปแล้วนั่นเพราะแปลงผักที่ปลูกไว้ในจวนยังไม่ให้ผลผลิต อีกทั้งเพื่อดูว่าชาวบ้านมีสิ่งใดขายบ้าง จะได้วางแผนพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาให้ดีขึ้น ในภายหน้าวันนี้ก็เช่นกัน นางต้องการสำรวจตลาดปลาน้ำจืดว่ามีมาขายหรือไม่ มากน้อยเพียงใด นางพบว่ามีปลาสดๆ ที่ชาวบ้านจับมาได้ใส่โอ่งดินมาวางขาย แต่ไม่มีปลาตากแห้ง“พวกเขาเอาปลาเหล่านี้ไปทำอะไรกินกันงั้นหรือ” นางเอ่ยถามสาวใช้ที่เป็นคนในท้องถิ่น“พวกเราจะเอาไปต้มทำน้ำแกงเจ้าค่ะ”สาวใช้ตอบ“แล้วทำอย่างอื่นได้อีกไหม”นางยังถามต่อ“ไม่รู้เจ้าค่ะ ตั้งแต่เล็กข้าก็เห็นแต่เอาไปต้ม นึ่ง ทอด แต่การทอดใช้น้ำมันเยอะ พวกเราไม่มีเงินมากพอจะซื้อน้ำมันมากๆได้หรอกเจ้าค่ะ”สาวใช้ตอบตามจริงไป๋ซูเหยาพยักหน้าเข้าใจ พลางคิด หากนางนำวิธีการตากแห้ง แล้วนำมารมควัน ก็จะสามารถเก็บไว้กินในฤดูหนาวที่หิมะตกได้ หากนางหรือชาวบ้านเลี้ยงปลากันทุกบ้า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status