บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน

ตอนที่ 1: คำสั่งแห่งวังหลวงสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิ พัดผ่านแม่น้ำชิงสุ่ยอย่างแผ่วเบา กลีบดอกเหมยโปรยปรายลงเหนือระเบียงศาลากลางน้ำ ชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำยืนประหนึ่งรูปสลัก ดวงตาเย็นเยียบดุจหิมะจากแดนเหนือ เขาคือ เซี่ยหลิงเฉิน ขุนพลใหญ่แห่งกองทัพชายแดน ผู้อ่อนวัยแต่กิตติศัพท์กึกก้องไปทั่วทั้งห้าดินแดน"นายท่าน" เสียงขันทีจากวังหลวงย่อตัวถวายหนังสือราชโองการ "ฮ่องเต้มีพระราชประสงค์ให้ท่านเข้าพิธีสมรสกับธิดาแห่งเมืองไป๋หนาน คุณหนูไป๋ซูเหยา ภายในหนึ่งเดือน"หลิงเฉินเหลือบมองหนังสือในมือขันที ความนิ่งเงียบปกคลุมทั่วศาลา"ฮ่องเต้คิดจะใช้วิธีนี้เพื่อให้ข้าได้รับฐานอำนาจและเพื่อเพิ่มกำลังให้มั่นคง พระองค์คิดว่าแม่ทัพเช่นข้า ยังต้องพึ่งบารมีของเมืองอื่นอีกเช่นนั้นหรือ" เขาเอ่ยเสียงเย็น ก่อนหันหลังให้แม่น้ำ "ข้าคือแม่ทัพทั่วห้าดินแดน ล้วนบุกฝ่ามาแล้ว" แม้ใจไม่ยินยอม แต่จากการข่าวที่ว่าคุณหนูไป๋ซูเหยาแอบมีใจรักให้กับเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน นั่นก็ทำให้เขาประมาทไม่ได้ การแต่งงานนี้คือเดิมพันในเวลาเดียวกันนั้น ณ เมืองไป๋หนานทางใต้ ไป๋ซูเหยา ยืนสงบนิ่งใต้ต้นหลิว นางสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายเนื้อดี แต่ดวงตากลับแน่วแน่

โม่อวิ๋นได้รับข่าวการแต่งงานของไป๋ซูเหยา เขานั้นแทบกระอักเลือด เป็นเพราะบิดาของนางที่จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับไป๋ซูเหยานานนับปีแล้วที่บิดาของนางจับจ้องนาง ไม่ให้ออกจากเมือง หรือไปไหนโดยลำพัง บางครั้งเขาลักลอบพบกันก็ยังแสนยากลำบาก นางเองก็รักศักดิ์ศรีและให้เกียรติต่อบิดา เขาจึงทำได้เพียงคิดช่วงชิงบรรลังค์ของฮ่องเต้เพื่อครอบครองนาง นางล่วงรู้ความในใจสิ่งที่เขาจะกระทำ ถึงกับยื่นคำขาดตัดความสัมพันธ์หากเขาคิดทำเช่นนั้น เขาจึงทำได้เพียงรอคอยและส่งข่าวคราวความในใจต่อกันผ่านทางจดหมาย ถึงจะดูไร้หนทางเขาก็รอ นางผู้เป็นดวงใจแต่ครั้งนี้เขาไม่อาจทนได้อีก จึงสั่งทหารลับ ลอบปลอมตัวเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อพบหน้านาง พานางหนี แม้ต้องเดินทางถึงครึ่งเดือนเขาก็จะต้องไป“เตรียมคน ข้าจะแฝงตัวเข้าไปยังแคว้นชิ่ง”เสียงมีอำนาจเด็ดขาดแววตาแน่วแน่ ทุกคนไม่อาจขัดคำสั่งทำเพียงน้อมรับโม๋อวิ๋นขี่ม้าในตลาดเมืองหลวงไปกับเหล่าขบวนทหารลับที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าอัญมณี ทหารลับแจ้งเรื่องซื้อบ้านในเมืองได้แล้ว“ข้าน้อยได้ซื้อบ้านในย่านคนร่ำรวยของเมืองไว้แล้วขอรับ อีกทั้งได้สืบหาจวนของท่านเจ้าเมืองไป๋ในเมืองหล

เซี่ยหลิงเฉินเอ่ยประชดประชันท้าทาย ไป๋ซูเหยาถึงกับนึกไม่ถึงว่าผู้ชายเย็นชาเช่นเขาจะมีมุมนี้ วาจาเราะราย อารมณ์เจ้าคิดเจ้าแค้นประชดประชัน น่าขันราวสตรี“เจ้าอยากได้นาง ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นรึเปล่า” เซี่ยหลิงเฉินกล่าวจบ พลันทะยานพุ่งเข้าหาโม่อวิ๋น ดาบบัดนี้อยู่ในมือเขาแต่เมื่อใดไม่มีใครรู้ รู้เพียงมีความหนักแน่นมั่นคง ท่วงท่าพลิ้วไหว ราวกับมันมีชีวิตโม่อวิ๋นที่ตั้งรับอยู่แล้ว มิได้เพลี่ยงพล้ำ รับดาบอย่างว่องไว ต่างฝ่ายต่างใช้กระบวนท่าไม่ยั้งมือ ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำให้กัน รับบ้างรุกบ้าง ไม่มีทีท่าพ่ายแพ้ต่อกันไป๋ซูเหยาแม้ภายนอกดูหนักแน่นมั่นคง หากภายในใจนึกประเมินสถานการณ์ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่มีผลดีต่อทุกฝ่ายโม่อวิ๋นเป็นเจ้าเมืองอวิ๋นหนาน หากเขาเกิดอาฆาตแค้น เข้าร่วมแคว้นอื่นเพื่อช่วงชิงนาง จะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี อีกทั้งนางไม่อยากเห็นเขาบาดเจ็บแม่ทัพเซี่ยหลิงเฉิน ไม่ว่าเขาจะแพ้หรือชนะ ย่อมต้องผูกใจเจ็บต่อนาง วันข้างหน้ายิ่งยากจะประสานรอยร้าว ความระแวงคลางแคลงได้ กลับยิ่งเพิ่มความเกลียดชังต่อกันเช่นนั้น วันนี้ นางต้องพูดทุกอย่างให้กระจ่าง ชัดเจนซูเหยาหยิบ

รุ่งเช้าในอีกสามวันถัดมา จวนเจ้าเมืองไป๋หนาน พลุกพล่านด้วยผู้คนที่จัดขบวนเจ้าสาว รถม้าถูกตกแต่งโอ่อ่าสวยงาม บ่าวรับใช้ ทหารองค์รักษ์ ยืนเรียงรายหน้าหลัง เป็นระเบียบด้านในห้องโถง ท่านเจ้าเมืองไป๋ ฮูหยินเจ้าเมืองไป๋ และซูเหยาในชุดสีแดงเพลิง ประณีตงดงาม กล่าวร่ำรา แม้เป็นงานมงคลที่น่ายินดี แต่เมื่อบุตรสาวเพียงคนเดียวต้องจากไปไกล ผู้เป็นบิดามารดา ย่อมไม่อาจทำใจ“ซูเหยาแม่กับท่านพ่อจะไปกับเจ้าด้วย อย่างไรแม่ก็ไม่ยินยอมให้เจ้าเดินทางไปเพียงลำพังหรอก”ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยกับบุตรสาวเพียงคนเดียว ในใจไม่อาจยินยอมจากนางได้“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าไปคนเดียวได้ พวกท่านรอฟังข่าวจากข้าก็พอ”ไป๋ซูเหยาพูดเกลี้ยกล่อม มารดา บิดา“เซี่ยหลิงเฉิน ไม่ควรทำกับเจ้าเช่นนี้ เท่ากับไม่ให้เกียรติข้า จะเร่งด่วนอย่างไร ก็ควรจัดพิธีแต่งงานให้เรียบร้อยก่อนค่อยพาเจ้าไป นี่...”ไป๋หนานเว่ย พูดด้วยความโมโห เดือดดาล แม้เขาจะรู้ถึงกิตติศัพท์ของลูกเขยมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะทำเกินเลยถึงเพียงนี้ไป๋ซูเหยายิ้มบาง แววตาอ่อนโยน เอ่ยบรรเทาความโกรธของบิดา “ท่านพ่อ เรื่องการศึกจะชักช้าไม่ได้ เป็นท่านก็ต้องทำเช่นนี้

เช้าวันที่ยี่สิบนับจากวันที่เข้ามาในจวน สายลมพัดพลิ้วกลิ่นดอกเหมย ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ส่งสัญญาณว่าถึงต้นฤดูหนาวแล้วไป๋ซูเหยาเข้าครัวตามปกติ วันนี้นางทำซุปมันฝรั่ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว บ่าวรับใช้ในครัวต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ พากันยืนดูหม้อซุปร้อนบนเตา เนื้อเป็นสิ่งที่นางใส่ลงไปในอาหารทุกชามให้กับทุกคน “พวกเจ้าต่างต้องใช้แรงทำงาน หากได้กินเนื้อก็จะยิ่งแข็งแรง โดยเฉพาะเจ้า เสี่ยวไจ๋ เด็กผู้ชายตัวจะได้โต ๆ” นางกล่าว แล้วเอื้อมมือไปจับศีรษะเด็กชายตัวอ้วนอายุราวสิบปี โยกไปมา ยิ้มเอ็นดู “ฮูหยินเจ้าคะ นี่คือซุปอะไรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”บ่าวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถามไป๋ซูเหยายิ้มตอบ “ข้าเรียกมันว่า ซุปมันฝรั่ง ใส่เนื้อไก่ลงไป ใส่เครื่องเทศนี่ด้วย จึงได้หอมอย่างนี้ไงหล่ะ หอมไหม ๆ” นางถือตะบวยผ่านหน้าทุกคน “หอมเจ้าค่ะ/ขอรับ”ภายในจวนนั้นเงียบเชียบ มีเพียงบริเวณครัว ที่มีผู้คนออกันอยู่ ทั้งหน้าต่าง ประตู และในครัวเซี่ยหลิงเฉินเดินเข้าไปยังลานบ้านที่ไร้ผู้คน มีเพียงทหารเฝ้ายาม เมื่อเดินมาจนถึงหน้าห้องครัว เห็นภาพนี้ยิ่งแปลกใจ“พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ”เขาเอ่ยถาม พ่อบ้านเฮียงลี้หันมา ออกอา