All Chapters of บุปผาพิทักษ์แผ่นดิน: Chapter 31 - Chapter 40

ค่ำคืนมืดสนิท ลมเย็นพัดพลิ้ว เงาไฟตะเกียงในห้องพักใหญ่ของโม่อวิ๋นสั่นไหว ทหารลับคู่ใจหลายสิบคนล้วนเป็นหัวกะทิที่ผ่านการฝึก ทางทหาร และสายลับ จนเชี่ยวชาญ ต่างทยอยเข้ามา เพื่อรอรับคำสั่งตามแผนการประชุมลับที่เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบโม่อวิ๋นยืนกอดอกหลังตรง แววตาคมกริบกวาดมองเอ่ยขึ้น“มีคณะคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่พ่อค้า หากแต่เป็นทหารปลอมตัวแทรกซึมเข้ามายัง แคว้นชิ่งแล้ว และจุดหมายคือการยึดเมืองหลวง” เขาเอ่ยถ้อยคำหนักแน่นเสียงก้องสะท้อนผนังไม้ “และยังนำข่าวกดดันฮองเฮามาด้วย เรื่องนี้... ซือหนานกับแคว้นฉินกำลังเดินหมากเร่งเร้านัก แคว้นของเราก็ถูกพวกมันหลอกใช้เป็นหมากในกระดานนี้ด้วย”ทหารคนหนึ่งคุกเข่า รายงานเสียงหนัก “เรียนท่านเจ้าเมือง ยังมีอีกเรื่องขอรับ ตอนนี้พวกมันส่งคนลอบติดตามเรามาตลอด ครั้งนี้ข้าน้อยเกรงว่าพวกมันจะส่งข่าวให้กันแล้ว เราจะออกจากที่นี่ด้วยวิธีใดดี ขอรับ”โม่อวิ๋นใบหน้านิ่งใช้ความคิด พลางเดินไปหยุดตรงหน้าต่าง มองออกไปยังความมืดนอกโรงเตี๊ยม "พวกเจ้าหาทางสกัดพวกมันไว้ พรุ่งนี้ข้ากับเจี่ยเหลียนจะปลอมตัวลอบออกไป ส่วนพวกเจ้าหาคนรูปร่าง คล้ายข้าทั้งสอง มาตบตาพวกมันไว้ก่อน จ

เสียงฝีเท้าขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกจากแถว ก้มกราบทูลด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“ฝ่าบาท... แคว้นชิ่งและอวิ๋นเริ่มเคลื่อนไหวแล้วพะย่ะค่ะ เพียงแต่ยังไม่อาจระบุได้แน่ชัดว่าฝ่ายใดจะเผยไพ่ก่อน...”ซือหม่าจงหัวเราะแผ่ว ดวงเนตรเยียบเย็นฉายแววพร่างพรายแห่งความหฤหรรษ์“ไพ่หรือ? ฮ่า... บนกระดานนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่กำหนด แคว้นชิ่งและแคว้นอวิ๋นต่อให้มันสองแคว้นรวมกัน ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อข้า”ฮ่องเต้โฉดเอ่ยด้วยความลำพองใจจะมีใครกล้าต่อต้านได้ ในเมื่อเขามักจับจุดอ่อนของศัตรู และใช้จุดอ่อนนั้นบีบบังคับ และมันได้ผลทุกครั้งบีบก็ตาย คลายก็รอด ความทะเยอทะยานประหนึ่งเป็นหลุมดำในใจเขา ทุกคนคือเครื่องมือสู่อำนาจทั้งสิ้นเขาก้าวลงจากบัลลังก์ทีละขั้น เสียงฉลองพระบาทกระทบหินดังก้องไปทั่วท้องพระโรง ก่อนหยุดตรงหน้าขุนนางผู้นั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมแตะปลายคางให้เงยขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว“เจ้ากลัวหรือไม่” พระสุรเสียงแผ่ว หากแรงกดดันกลับหนักอึ้งประหนึ่งหินพันชั่ง“พ่ะ... พะย่ะค่ะ... ข้าน้อยกลัวแล้ว” ขุนนางเสียงสั่นไม่เป็นถ้อยคำริมพระโอษฐ์ฮ่องเต้ยกยิ้มเย้ยหยัน “จงกลัวไว้เถิด ความกลัวนี่แหละ... จะทำให้พวกเจ้าจงรักภักดี ข้า

ห้องบรรทมแสงตะเกียงสว่างทั่วบริเวณ องค์รักษ์ลับคุกเข่าถวายรายงาน“กราบทูลฮ่องเต้ ฮองเฮาหลินอวี้ลอบมีสัมพันธ์ลับกับขันทีเฉิงอี่พะย่ะค่ะ”คำพูดชัดเจนฮ่องเต้แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกตกใจ “ได้ความมาว่าอย่างไรอีก”“กระหม่อมได้ยินมาว่า พวกเขาคิดแผนการจะฆ่าฮ่องเต้ แคว้นซือหนาน หลังจากที่ขึ้นครองบัลลังก์แคว้นชิ่ง พะย่ะค่ะ”ทหารรายงานหนักแน่น“บังอาจ แคว้นซือหนานช่างกล้าคิดการใหญ่เช่นนี้ หลอกข้ามาตั้งนาน”ความเจ็บแค้นของพระองค์ประดังมา ยามคิดถึงวันที่ต้องปลดฮองเฮาฮวาซิน การตัดสินลงโทษข้าราชการน้ำดีอีกหลายคน นี่มิเท่ากับนั่นคือความล้มเหลวของพระองค์หรือ“ตอนนี้แม่ทัพเซี่ยมาถึงเมืองหลวงแล้วหรือยัง”องค์ฮ่องเต้ตรัสถาม สีพระพักต์เข้มขรึมทหารองค์รักษ์กราบทูลทันที“มาถึงแล้วพะย่ะค่ะ ท่านแม่ทัพให้กระหม่อมกราบทูลฝ่าบาทว่า ให้พระองค์เล่นไปตามน้ำของศัตรูก่อน ตอนนี้ท่านแม่ทัพกำลังวางแผนกับท่านเจ้าเมืองอวิ๋น ในการล้วงความลับศัตรูพะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้พระพักต์คลายลง “งั้นเจ้ารีบนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อท่านแม่ทัพด้วย ทางนี้ข้าจะทำอย่างที่เขาบอกมา เจ้าคอยส่งข่าวให้กับเราด้วย”พระองค์ทรงตรัสด้วยพระสุ

ณ จวนแม่ทัพไป๋ซูเหยารับเอกสารจากหลี่เยี่ยน สายตาคมกริบกวาดอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าให้เซี่ยหลิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย“สำเร็จโดยไร้ร่องรอย... ดีมาก”“เตรียมแผนต่อไป”คืนเงียบสงบเช่นเดิม—แต่สงครามข่าวกรอง...เพิ่งเริ่มต้นจวนเสนาบดี ยามราตรีที่มืดมิด ลมสงบดาวระยับฟ้า แสงตะเกียงส่องสว่างปรากฏเงาร่างคนกลุ่มหนึ่ง ภายในห้องหนังสือ ชุนเทียนได้รับฟังแผนการขุนนางชั่ว“นายท่านอีกสามเดือนเราก็สามารถแฝงกองทัพของแคว้นซือหนานได้มาจนหมดเป็นแน่ อีกทั้งกลุ่มก่อนหน้าได้เข้ามาซ่อนตัวในเมืองหลวงแล้วขอรับ”ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชุนเทียนแฝงความกระหยิ่มใจที่ซ่อนไม่มิด“ทางฮองเฮามีข่าวเคลื่อนไหวอันใดบ้างหรือไม่”เขาเอ่ยถามขึ้น“ฮองเฮาส่งข่าวไปยังเจ้าเมืองแคว้นซือหนานแล้วขอรับ พร้อมที่จะเปิดประตูเมืองเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน”ขุนนางชั่วเอ่ยรายงานชุนเทียนนึกถึงฮองเฮาผู้งดงามใจพลันกระสันอยากได้ ทั้งความงดงามเกินหญิงใดเทียบ หากแผนนี้สำเร็จเขาหมายทูลขอนางจากฮ่องเต้แคว้นซือหนาน ยิ่งใกล้วันคืนนั้นมากเท่าใด ใจเขาก็ยิ่งกระชุ่มกระชวย“ข้าอยากเข้าพบฮองเฮา เจ้าไปจัดการให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”ชุนเทียนเอ่ย“เอ่อ” ขุนนางชั่วส

หน่วยข่าวทั้งสองแคว้นต่างทำงานอย่างหนัก ไม่เว้นแม้แต่ทัพใหญ่ฉินเยว่ “รายงานท่านแม่ทัพ ข่าวจากแคว้นซือหนาน บัดนี้ทุกอย่างราบรื่น อีกสองเดือนจะส่งคนมารับทหารของเราแฝงตัวเข้าเมืองหลวงขอรับ” ทหารมือดีรายงาน แม่ทัพฉิน ยิ้มเหี้ยมภายในใจที่กระหายความยิ่งใหญ่และสงครามโลดแล่นอยู่ในอก “ดี ข้าจะนำทัพไปก่อนจำนวนหนึ่งตามคำเชิญฮ่องเต้แคว้นชิ่ง ในงานเลี้ยงกระชับสัมพันธ์ที่เขาจัดขึ้น เขาคงไม่คิดว่า จะเป็นการจัดเลี้ยงส่งตัวเองไปยมโลกกระมัง”เสียงพูดปนหัวเราะเหี้ยม เขาเสมองไปยังหลิงเยี่ยนด้วยแววตาหมายมาด “หลิงเยี่ยนเจ้ารอฟังคำสั่งข้า รอเคลื่อนทัพไปสักสิบห้าวันเจ้าก็ยกทัพตามข้าไปทันที โอบล้อมประชิดเมืองไว้ มีสัญญาณขึ้นฟ้าเจ้าก็บุกเข้าไปได้ งานนี้สำเร็จข้าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้าขึ้นมาแทนข้า” สิ้นเสียงแม่ทัพฉิน เกิดเสียงซุบซิบขึ้นมา เขาตวัดสายตากราดมอง“มีใครไม่เห็นด้วยกับข้า ออกมา”เสียงอันดังเกรี้ยวกราด ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงทหารคนสนิทที่ทนเก็บความสงสัยนี้ไว้ไม่ได้ ก้าวออกมายกมือคำนับเอ่ยถาม“ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงแต่งตั้งเขาขึ้นมาแทนท่านขอรับ”“หึ เจ้ากล้าสงสัยข้างั้นรึ”ประกายตาอำมห