ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I just want to work.” His jaw tightened. “You don’t need to work,” angal nito. “I will provide for us." Tumango ako, “I know... I know that you can provide for us, and will be grateful about it." Hindi siya kaagad sumagot, at nanlumo ako nang marinig ko ang kanyang halakhak. “Grateful?” he asked, like he's making sure he did hear it, correctly. Tipid akong tumango, at diretsyo siyang tiningnan sa mata. “I just wanted to do s-something,” I said, softer now. “Something that’s mine.”Pagkatapos kong sabihin iyon ay naging tahimik ang paligid. Hindi siya nagsalita at nakatingin lang sa akin hanggang sa naramdaman ko ang pagkakaluwag ng hawak niya sa akin.Then, he finally released my chin
Última atualização : 2026-02-12 Ler mais