All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 71 - Chapter 80

โทรศัพท์มือถือของณิชาที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกส่งเสียงเตือนข้อความเข้า เจ้าของเครื่องที่กำลังถูกนัวเนียเหลือบมองด้วยหางตา เห็นที่หน้าจอขึ้นชื่อ ‘พี่ดล’ และมีข้อความตัวอย่างขึ้นมาสั้นๆ ว่า ‘พี่เลื่อนวันกลับไทยเร็วขึ้น...’ หญิงสาวหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากที่จะทำใจให้ลืมเจ้าของข้อความที่สร้างแรงสั่นสะเทือนให้แก่หัวใจที่เคยบอบช้ำ เธอคิดว่าลืมเขาได้แล้ว แต่พอเขาบอกว่าจะกลับมา เธอกลับรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่า” ภควัตรหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงดังเมื่อครู่ แต่ตอนนี้หน้าจอดับไปแล้วทำให้ไม่เห็นข้อความ “ใครส่งข้อความอะไรมา ทำไมทำหน้าแบบนั้น” “ไม่มีอะไร”ตอนแรกณิชาพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้เตลิดไปกับการปลุกเร้าของภควัตรเพราะไม่อยากให้เรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นซ้ำสอง แต่ตอนนี้เธอต้องการ ‘ใครสักคน’ ที่จะช่วยให้ลืม ‘ใครบางคน’ ที่กำลังจะกลับมา อาจเป็นวิธีที่ไม่ดีนัก แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอดีต ไม่แน่ว่าภควัตรอาจเป็นอนาคตของเธอก็ได้“ห้องนอนอยู่ทางขวามือ” หญิงสาวกระซิบบอกเสียงแผ่ว จากนั้นร่างเธอก็ถูกอุ้มเข้าไปวางบนเตียงที่ปูด้ว

“ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณจะมีผมอยู่เคียงข้างเสมอ” เขาจับปลายคางเล็กมนเชิดขึ้นเพื่อให้มองสบตากัน “ผมจะดูแลคุณ จะไม่ทำให้คุณร้องไห้” “แหวะ เลี่ยน” คนแอบซึ้งแกล้งทำเป็นตลกกลบเกลื่อน “ไม่ซึ้งสักนิดเลยเหรอ” “นิดนึงก็ได้” เธอยิ้มสดใส ทำให้เขาโล่งอกที่เห็นเธอยิ้มได้อีกครั้ง “ถ้าวันนี้ไม่มีคุณ ฉันคงรู้สึกแย่กว่านี้ ขอบคุณนะคะ” “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นจูบได้มั้ย” “หื่นอีกแล้วนะ” ณิชาปั้นหน้าดุ “ล้อเล่น” เขาแกล้งทำหน้าจ๋อย “ฉันไม่ชอบให้ล้อเล่นแบบนี้” เธอว่าเสียงเข้มก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วโน้มคอเขาลงมาประกบริมฝีปากจูบอย่างอ่อนหวานเนิ่นนานกว่าจะผละออกแล้วบอกยิ้มๆ “ฉันชอบทำจริงมากกว่า” “ผมชักจะตามอารมณ์คุณไม่ทันแล้ว” ชายหนุ่มยิ้มขำ แต่ให้เธอเป็นแบบนี้ก็ดีกว่าเห็นเธอร้องไห้เป็นล้านเท่า “ไม่ชอบเหรอคะ” ถามทั้งที่รู้ว่าต้องถูกใจสายหื่นอย่างเขาอยู่แล้ว “ชอบที่สุด” เขารีบบอก “กินเสร็จแล้วเราไปนอนแช่น้ำอุ่นด้วยกันนะ”

ภควัตรตื่นมาตอนหกโมงเช้า ภายในห้องนอนมืดสลัว ส่วนหญิงสาวเจ้าของห้องก็ยังคงนอนหลับซุกอยู่กับอก เขาปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอขึ้นแล้วจูบที่แก้มใสแผ่วเบา เขาไม่ได้ตั้งใจปลุกแต่เธอก็ลืมตาตื่นแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคมเข้ม “เช้าแล้วเหรอคะ” “เช้าแล้ว” ชายหนุ่มจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาอีกครั้ง กลิ่นกายเธอหอมละมุนชื่นใจ ให้จูบ ให้หอมทั้งวันก็ไม่เบื่อ “ผมต้องไปแล้วนะ บอร์ดดิ้งสิบโมง” “ให้ฉันขับรถไปส่งที่แอร์พอร์ตมั้ย” “ผมเรียกแกรปไปเอง คุณนอนพักเถอะ” ภควัตรลุกขึ้นไปหยิบเสื้อกับกางเกงชุดเดิมที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงมาสวม “ผมไม่อยู่ตั้งเดือนนึง คุณต้องคิดถึงผมด้วยนะ” “ความคิดถึงสั่งกันได้ด้วยเหรอ” ณิชาลุกขึ้นนั่งโดยลืมไปว่ากำลังเปลือยกายอยู่ ทำให้คนที่เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จกระโดดกลับขึ้นเตียงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “เห็นแบบนี้แล้วไม่อยากไปเลย” สายตาคมเข้มจับจ้องอยู่ที่ทรวงอกอวบที่เขาโปรดปรานที่สุด “ขอกินนมก่อนไปทำงานนะ”“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวตกเครื่อง” หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอก “งั้นขอกู๊ดบายคิสทีนึง

หญิงสาวทอดตามองไปยังเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ภาพการร่วมรักที่แสนเร่าร้อนของเธอและเขายังกระจ่างชัดอยู่ตรงนั้น เมื่อคืน...หลังจากที่ภควัตรทำให้เธอสุขสมไปแล้วหนึ่งครั้ง เขาก็รูดกางเกงชั้นในของเธอออกไปตามขาเรียวงามอย่างเชื่องช้าและใจเย็นกว่าที่เคยมากจนเธอหงุดหงิด “ถอดกางเกงคุณออกสิคะ” เธอพึมพำชิดริมฝีปาก บดเบียดทรวงอกกับแผงอกกว้าง มือทั้งสองข้างวางแนบลงบนเอวสอบเหนือขอบกางเกงยีนขายาวสีเข้ม “ถอดให้ผมสิ” เขาท้าทายเสียงแหบพร่าพลางมองสบตาเธอด้วย แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอย่างเข้มข้น “คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ”“ผมแน่ใจ ว่ามากกว่านี้คุณก็กล้า” ประสบการณ์สองครั้งที่บ้านพักริมทะเลทำให้เขากล้าฟันธงณิชายิ้มอย่างนางมารน้อยที่ทั้งน่ารักและเซ็กซี่พลางเลื่อนมือลงไปปลดหัวเข็มขัดออกก่อนจะปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิบลงช้าๆ จงใจให้ ปลายนิ้วครูดลงมาตามรอยโค้งนูนของบางสิ่งที่เหยียดขยายอยู่ภายในภควัตรขบกรามแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งสั่นระริก “คุณนี่ขี้ยั่วชะมัด” เขาว่าพลางดึงกางเกงยีนลงให้พ้นสะโพกพร้อมกางเกงชั้นในแล้วสลัดมันออกไปให้พ้นขา ปลด

ณิชายิ้มใสกลบเกลื่อนก่อนจะลองถามหยั่งเชิง “ถ้าหนูมีคนที่ชอบแล้วแม่จะว่ายังไง” “แม่ก็จะจุดพลุฉลองน่ะสิ” คุณสายพิณยิ้มหน้าบานแล้วร่ายยาวถึงเหตุผลที่ขับรถมาหาลูกสาวที่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ตีสี่ก็เพราะหมอดูประจำตัวทักว่า ณิชาต้องแต่งงานก่อนเบญจเพส ไม่อย่างนั้นจะขึ้นคานตลอดชีวิต ถ้าโชคร้ายก็อาจจะถูกฟันแล้วทิ้ง แต่ถ้าโชคร้ายขั้นสูงสุดชนิดแต้มบุญติดลบก็คือเสียตัวฟรี แถมยังต้องเป็นซิงเกิลมัมอีก “อีกสามเดือนจะถึงวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าของหนู แปลว่าหนูต้องรีบมีผัว เอ๊ย...มีสามีภายในสามเดือนเหรอ” ณิชาโอดครวญ จะให้เธอไปหาผู้ชายที่ไหนมาแต่งงานด้วยในระยะเวลาสั้นๆ แค่นี้ คิดแล้วหญิงสาวก็เครียดหนักเพราะรู้ว่าการจะลบล้างความเชื่อของมารดาผู้งมงายเรื่องการดูดวงมาตลอดชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย “หนูหาเจ้าบ่าวไม่ทันหรอกแม่ หนูยอมขึ้นคาน” “แม่ไม่ยอม!” “นี่มันชีวิตหนูนะแม่” “แต่แกคือชีวิตของฉัน” ผู้เป็นมารดาสวนทันควัน “ถ้าอนาคตแกต้องเป็นตามคำทำนายแม่คงทำใจไม่ได้ แม่เป็นม่ายผัวทิ้ง เลี้ยงแกกับพี่ชายแกมาคนเดียวเกือบสามสิบปี มันไม่ส