All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 81 - Chapter 90

“เปล่า” คนงอนตอบสั้นห้วนจนอีกฝ่ายจับอาการได้ทั้งที่ถูกงอนแต่ชายหนุ่มกลับยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ตัวเองมีผลต่อความรู้สึกของเธอขนาดนี้ “ผมขอโทษ มาถึงก็ยุ่งมาก ต้องเร่งถ่ายให้เสร็จตามคิวในแต่ละวัน มาทำงานต่างประเทศต้องทำงานแข่งกับเวลา เพราะทุกนาทีคือค่าใช้จ่ายที่สูงมาก แถมพี่โซดายังมีคิวอีเวนท์กับคิวถ่ายแบบแทรกเข้ามาอีก คุณรู้มั้ยว่าผมได้นอนแค่วันละสองสามชั่วโมงเอง มีวันนี้แหละที่เลิกกองเร็ว”“นี่เร็วแล้วเหรอ” เธอไม่ได้ประชด แต่แค่รู้สึกว่าเบื้องหลังการทำงานของเขามันไม่ได้สวยหรูเหมือนภาพเบื้องหน้าที่เห็นในหน้าจอทีวี“แต่ก็ถือว่าเร็วกว่าทุกวันมาก”“เหนื่อยมั้ยคะ” คราวนี้ณิชาถามเสียงอ่อน ความโกรธขึ้งที่มีมาตลอดหายไปหมดสิ้นเมื่อคิดถึงการทำงานอันหนักหน่วงของซุปเปอร์สตาร์หนุ่ม“เหนื่อยครับ” เขาตอบตามตรง “แต่แค่ได้เห็นหน้าคุณก็หายเหนื่อยแล้ว ยิ่งคุณถามแบบนี้ยิ่งมีกำลังใจ”“เหนื่อยมากก็รีบไปแต่งตัวแล้วไปนอนเถอะ วันหลังถ้าไม่ว่างก็ไม่ต้องโทร. มาก็ได้ ฉันเข้าใจ ไม่งอนแล้ว”“นั่นแน่...แปลว่าเมื่อกี้งอนจริงๆ” เขาพูดยิ้มๆ ขณะเดินออกจากห้องน้ำไปหยิบชุดนอนในตู้เสื้อผ้าออกมาสวม“ก็คุณบอกว่าจะโทร. มา ฉ

ณิชาดึงสติตัวเองกลับมาแล้วยืดหลังขึ้นตรงเตรียมตัวจะเก็บของกลับคอนโดฯ ตั้งใจว่าจะแวะซื้อที่ตรวจครรภ์กลับไปตรวจให้แน่ใจด้วย จังหวะนั้นเองอลิสครีเอทีฟกรุ๊ปเฮดสาวหล่อที่ตัดผมซอยสั้นก็เดินเข้ามาหาที่โต๊ะทำงาน “คืนนี้ไปดริ๊งค์แอนด์แดนซ์กับพวกพี่มั้ยณิชา ไปฉลองสละโสดให้เฮียโต้งผู้กำกับของเราหน่อย” “วันนี้ณิชาต้องรีบกลับค่ะพี่อลิส” ว่าแล้วหญิงสาวก็ตะโกนบอกเฮียโต้งที่ยืนคุมอาร์ตไดฯ รีทัชภาพโปสเตอร์โฆษณาอยู่ที่โต๊ะห่างออกไป “เฮียโต้งอย่าโกรธณิชานะ วันนี้ณิชามีธุระสำคัญจริงๆ สัญญาว่าวันงานแต่งเฮียณิชาไม่พลาดแน่นอน” “ไม่เป็นไร แต่ต้องพาแฟนมาเปิดตัวด้วยนะ จะแต่งงานกันอยู่แล้วพวกพี่ๆ ยังไม่รู้จักว่าที่น้องเขยเลย” เฮียโต้งตะโกนตอบกลับมา “แฟน!?” ณิชาเหวอก่อนปฏิเสธเสียงสูงปรี๊ด “มีที่ไหน ไม่มี๊” “อ้าว...ก็ไอ้น็อตมันบอกว่าได้ยินแกคุยกับเพื่อนว่าแม่จะให้แต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ” น็อตที่เฮียโต้งพูดถึงก็คืออาร์ตไดฯ ที่กำลังนั่งขยายหน้าอกคัพเอของนางแบบในจอคอมพิวเตอร์ให้เป็นคัพซีอยู่นั่นเอง วันที่ณิชานัดเจอกับสายไหมที่ร้า

ณิชาใจหายวาบ ไม่แน่ใจว่าเก็บกล่องเครื่องตรวจการตั้งครรภ์ทิ้งลงถังขยะที่มีฝาปิดเรียบร้อยแล้วหรือยัง ดังนั้นเมื่อถูกเขาอุ้มเข้ามาในห้องน้ำ เธอจึงรีบกวาดตามองไปยังเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเป็นอันดับแรก แต่สายตาเธอคงหลุกหลิกเกินไป เขาจึงจับสังเกตได้ “ท่าทางมีพิรุธ ซ่อนอะไรไว้ในนี้หรือเปล่า” “เปล๊า” เธอปฏิเสธเสียงสูงยิ่งเป็นการเผยพิรุธอย่างโจ่งแจ้ง “อย่าให้รู้นะว่าพาผู้ชายคนอื่นเข้าห้อง” เขางับที่ปลายจมูกเธอเบาๆ อย่างมันเขี้ยว “จะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้มั่วนะ” เธอยกกำปั้นทุบอกเขาเบาๆ รู้ว่าเขาล้อเล่นแต่ก็อดเคืองไม่ได้ “ผมล้อเล่น” เขาหัวเราะในลำคอพลางวางเธอลงให้ยืนกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ “รอแป๊บนะเดี๋ยวผมมา” ณิชาฉวยจังหวะที่ภควัตรเดินออกไปนอกห้องน้ำเปิดตู้เก็บของแบบบิวท์อินที่ติดตั้งไว้สูงในระดับสายเพื่อจะดูผลการตรวจการตั้งครรภ์ แต่ยังไม่ทันได้หยิบเจ้าแท่งยาวสามแท่งที่ซ่อนไว้ออกมาดูเขาก็กลับเข้ามาในห้องน้ำอย่างรวดเร็วจนเธอต้องรีบปิดประตูตู้อย่างลนลานเสียงดังปัง “มีอะไร ทำไมผมเข้า

ภควัตรแทบทรุดที่เจอเรื่องช็อกถึงสองเรื่องซ้อนในคืนเดียวกัน ชายหนุ่มวางเครื่องตรวจครรภ์ทั้งสามชิ้นไว้ที่โต๊ะหัวเตียงแล้วรีบแต่งตัวเพื่อจะออกไปดูอาการแม่ที่โรงพยาบาล ตอนแรกเขาคิดจะปลุกณิชาเพื่อบอกว่าจะออกไปไหน แต่เห็นเธอหลับสนิทอยู่จึงเปลี่ยนใจไม่อยากรบกวนเนื่องจากคืนนี้เขาทำเธอเหนื่อยมามากพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนถึงคอและจูบที่หน้าผากเธอแผ่วเบา “พรุ่งนี้ผมจะกลับมาคุยเรื่องลูกของเรานะ” เขากระซิบบอกทั้งที่รู้ว่าเธอคงไม่ได้ยินแล้วรีบผละออกไปภควัตรมาถึงโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดกรุงเทพฯ ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบนาที โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลและช่วงตีสองถนนโล่งพอสมควร แต่ถ้าเลยตีสามไปแล้วซึ่งเป็นเวลาผับปิดก็ไม่แน่ว่ารถอาจจะหนาแน่นกว่านี้ชายหนุ่มได้คุยกับหมอเจ้าของไข้จนรู้ว่าแม่มีอาการเส้นเลือดหัวใจตีบต้องทำการผ่าตัดใส่ขดลวดขยายเส้นเลือด ซึ่งหมอจะผ่าตัดให้บ่ายวันพรุ่งนี้ หมอบอกว่าแม่เขามีอาการมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ที่ไม่ยอมบอกเพราะกลัวเขาจะเป็นห่วง มาโป๊ะแตกก็วันที่อาการทรุดหนักนี่แหละ“ปุ้มกลับไปนอนที่บ้านไป ฉันเฝ้าคุณแม่เอง” ชายหนุ่มบอ

“ตั้งแต่ที่คุณโทร. หาแม่คุณนั่นแหละ” เขาตอบเสียงเข้ม “ถ้างั้นก็ได้ยินที่ฉันคุยกับแม่หมดแล้ว” “ชัดเต็มสองหู ทุกคำพูด” เขาเดินเข้ามาประจันหน้ากับคนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องแล้วประกาศชัด “คุณไม่มีสิทธิ์แต่งงานกับใครทั้งนั้น” “คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามฉัน” เธอตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น พยายามข่มความเสียใจและน้อยใจไว้ให้ลึกที่สุด เธอต้องไม่อ่อนแอ ต้องไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา “ผมเป็นสามีของคุณ เป็นพ่อของลูกในท้องคุณ ผมมีสิทธิ์” เขาบอกหนักแน่นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่บัดนี้แดงก่ำ แถมเปลือกตาทั้งสองข้างยังบวมช้ำ ดูก็รู้ว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก “แต่คุณไม่อยากมี...ลูก” สุดท้ายเธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่อพูดถึงลูก จำยอมปล่อยให้น้ำตาเม็ดโตร่วงพรูลงมาตามแก้มนวลทั้งสองข้าง “อย่าร้อง” ภควัตรรั้งร่างบางที่พยายามกลั้นสะอื้นจนตัวสั่นเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่น “ตื่นมาไม่เจอผมคงร้องไห้ขี้มูกโป่งสิท่าตาถึงได้บวมขนาดนี้” เขาพูดเสียงนุ่มทุ้มพลางลูบหลังปลอบโยนคนขี้แยอย่างอ่อนโยน แต่ยิ่งปลอบเธอก็ยิ่ง