All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

มาร์คัส นีโอเนลสัน นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน วัย 32 ปีวางช่อดอกไม้ไว้อาลัยลงที่หน้าหลุมฝังศพของเจสัน ผู้เป็นน้องชายร่วมสายเลือดซึ่งเสียชีวิตจากการถูกฆาตกรรมขณะไปเจรจาธุรกิจที่ประเทศไทยเมื่อสัปดาห์ก่อนร่างไร้วิญญาณของเจสันถูกนำกลับมาประกอบพิธีทางศาสนาที่นิวยอร์ก โดยสายการบินนีโอสกาย ซึ่งเป็นสายการบินยักษ์ใหญ่ระดับโลกของมาร์คัส นอกจากธุรกิจสายการบินแล้วมาร์คัสยังมีธุรกิจอื่นในเครืออีกนับสิบบริษัท ซึ่งบางบริษัทถูกตั้งข้อสังเกตว่าอาจจะเป็นธุรกิจสีเทาและนั่นก็อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เจสันถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม “พี่จะลากคอคนที่มันฆ่านายมาลงโทษให้ได้” ผู้เป็นพี่ชายให้คำมั่นสัญญาต่อร่างไร้วิญญาณของน้องชายที่นอนสงบนิ่งอยู่ใต้ผืนดินอันเยียบเย็น “นายครับ” มาร์คัสละสายตาจากหลุมฝังศพของเจสันแล้วหันไปมองโทนี่ ลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มีอะไร”“ตำรวจรายงานมาว่า พยานสามคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุถูกฆ่าตายหมดแล้วครับ” “Damn!” มาร์คัสสบถอย่างหัวเสีย “แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้เวรที่มันฆ่าเจสันเป็นใคร!”

มาร์คัสพาเอวารินวิ่งหนีมาถึงกลางสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ทั้งคู่หยุดยืนพิงราวสะพานหายใจเหนื่อยหอบ “คุณเป็นใคร แล้วมาช่วยฉันทำไม” มาร์คัสยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกกระสุนของคนร้ายที่วิ่งตามมาเจาะเข้าที่ไหล่ขวาจนเลือดไหลอาบ “คุณถูกยิง!” หญิงสาวตกใจหน้าซีดเผือด“ผมไม่เป็นไร” มาร์คัสใช้มือข้างซ้ายกดไหล่ห้ามเลือดเอาไว้แล้วจะพาเอวารินวิ่งหนีไปอีกทาง แต่พอหันไปก็เห็นว่าคนร้ายอีกคนถือปืนเล็งอยู่พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เท่ากับตอนนี้ทั้งคู่โดนดักไว้ทั้งสองด้านของสะพาน ทางเดียวที่จะหนีรอดไปได้ก็คือต้องกระโดดสะพาน “คุณว่ายน้ำเป็นใช่มั้ย” มาร์คัสถาม “เป็นค่ะ” “งั้นโดด!” “นี่มันแม่น้ำเจ้าพระยานะคุณ กระโดดลงไปก็มีแต่ตายกับตาย” เอวารินมองลงไปยังผืนน้ำเบื้องล่างแล้วนึกกลัว “คุณจะยอมให้พวกมันยิงตายอยู่ตรงนี้หรือไง” เอวารินมองคนร้ายทั้งสองคนสลับกับมองลงไปยังผืนน้ำกว้างใหญ่ที่ดำมืดด้วยท่าทางครุ่นคิดลังเลใจ ในขณะเดียวกันคนร้ายก็กำลังสืบเท้าก้าวเข้ามาใ

และทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นทำให้มาร์คัสจำใจต้องถอนจูบออกอย่างแสนเสียดาย เขานึกอยากเตะก้นคนที่มาขัดจังหวะความสุขของเขาเหลือเกิน และคนที่เดินเข้ามาก็ไม่ใช่ใคร โทนี่ ลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเอง “ผมเคลียร์ค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้วครับ นี่เสื้อผ้าสำหรับใส่กลับบ้านของคุณผู้หญิง” โทนี่ยื่นถุงแบรนด์เนมราคาแพงให้มาร์คัสแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปเตรียมรถ แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นกรอบประตูออกไปก็ยังมิวายหันมามองสบตากับเจ้านายอย่างรู้ใจกันดีว่า งานนี้เจ้านายของเขาเจอผู้หญิงที่ถูกใจเข้าอย่างจังแล้ว มาร์คคัสถลึงตาใส่ลูกน้องแล้วออกปากไล่โดยไม่มีเสียงว่าให้ออกไป “มาร์คคะ” เอวารินเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงหวานทำให้เขาหันกลับมาสนใจเธออีกครั้ง “ครับ” “เราเคยจูบกันอย่างนี้มาก่อนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ จังหวะการหายใจยังคงสั่นสะท้าน “แล้วคุณชอบหรือเปล่าละ” มาร์คัสเลือกที่จะย้อนถามเพื่อหลีกเลี่ยงการโกหก “ชอบมากค่ะ” เธอตอบอย่างไม่อาย ก็ในเมื่อเขาบอกว่าเธอเป็นภรรยาข

มาร์คัสพยายามต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเองอย่างเต็มที่แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเพราะเอวารินยังคงจูบเขาอย่างเร่าร้อน ร่างบางแนบอยู่กับลำตัวของเขาตลอดทั้งร่าง ทรวงอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับแผงอกแกร่งจนน่ากลัวว่าเธอจะสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดปกติ ริมฝีปากแสนหวานและลิ้นเรียวเล็กของเธอมีอานุภาพรุนแรงเหลือเกิน มันรุกล้ำปลุกปั่นเขาจนแทบคลั่ง “ผมทนไม่ไหวแล้วนะ” เขาคำรามเสียงแหบพร่าพลางดึงสายพยุงแขนซึ่งคล้องอยู่ที่คอออกแบบลืมเจ็บก่อนจะถอดสูทตัวนอกออกแล้วเหวี่ยงมันลงพื้น “ทำอย่างที่คุณอยากทำเลยค่ะมาร์ค ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าการร่วมรักกับคุณมันมีความสุขมากขนาดไหน ฉันอยากจำความรู้สึกนั้นได้อีกครั้ง” เธอพร่ำบอกแนบชิดริมฝีปากเขา มาร์คัสกดแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มของนางมารน้อยจอมยั่วยวนอย่างหนักแน่นทว่าอ่อนโยนแล้วขบเม้มดูดดึงไปตามรอยโค้งของขอบปากอย่างเพลิดเพลิน เขารู้ขอบเขตของตัวเองดีว่ามีสิทธิ์เสพสุขจากร่างกายเธอได้แค่ไหนและมั่นใจว่าจะหยุดตัวเองได้ในจุดที่ไม่ล่วงล้ำเธอมากเกินไป “อื้อ...” เอวารินครางสะท้านพลางลูบไล้ฝ่ามือไปตาม

มาร์คัสฉวยจังหวะที่เอวารินกำลังวุ่นวายอยู่กับการควบคุมสาวใช้ให้ขนย้ายของใช้ส่วนตัวของเธอจากห้องนอนสีชมพูไปไว้ที่ห้องนอนของเขาหลบมาคุยกับโทนี่ในห้องทำงาน “งานที่นิวยอร์กมีปัญหาอะไรมั้ย” “ไม่มีครับ ทุกบริษัทในเครือมีคณะผู้บริหารที่ไว้ใจได้อยู่แล้ว” ลูกน้องคนสนิทรายงานแล้วส่งกระเป๋าเป้ของเอวารินที่เก็บมาจากลานจอดรถของโรงแรมในคืนเกิดเหตุให้ผู้เป็นนาย “กระเป๋าของคุณรินครับ ส่วนรถของเธอผมให้คนเอามาจอดไว้ที่นี่แล้ว” นักธุรกิจหนุ่มรับกระเป๋าเป้มาเปิดดู ในนั้นมีเพียงของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นจำพวก กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือ กระเป๋าเครื่องสำอาง กุญแจรถ กุญแจคอนโดฯ และของใช้จุกจิกของผู้หญิงอีกสองถึงสามชิ้น พวงกุญแจที่เจสันฝากไว้ก่อนเสียชีวิตยังห้อยอยู่ที่เดิมแต่มาร์คัสไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนักเพราะไม่คิดว่ามันจะเป็น ‘ของสำคัญ’ “ผมไปค้นคอนโดฯ ของคุณรินจนทั่วแล้ว ไม่มีเบาะแสเกี่ยวกับคุณเจสันหรือว่าพวกคนร้ายเลย เห็นแต่ผู้หญิงที่ชื่อซินดี้ไปตามหาคุณรินที่คอนโดฯ ท่าทางเธอร้อนใจมากที่คุณรินหายตัวไป ผมว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เธอจะแจ้ง