All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 61 - Chapter 70

“ตอบอย่างเดียวก็ได้ ไม่ต้องมีท่าประกอบ” เธอประท้วงเสียงแผ่วแต่ไม่ได้มีแววเขินอายเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกเพลิดเพลินกับสัมผัสอ่อนโยนชวนวาบหวามของเขา “ข้อสี่” “หน้าอกคุณสวย” มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ทรวงอกอวบแล้วนวดคลึงผ่านเนื้อผ้า “ข้อห้า” “ตรงนี้คุณแน่น” เขาเลื่อนมือลงไปกอบกุมเนินเนื้อกึ่งกลางร่างกายของหญิงสาวจากภายนอก “ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าได้เข้าไปอยู่ในตัวคุณจะรู้สึกดีขนาดไหน” “คุณนี่สายหื่นตัวจริงเลยนะเนี่ย” เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ณิชาลืมอายและปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปตามการชักจูงของเขาอย่างง่ายดายกระทั่งเผลอตัวลุกขึ้นเป็นฝ่ายเชิญชวนเขาก่อน “เข้าไปทำกันในห้องดีกว่า” “ทำอะไร” ภควัตรถามย้ำให้แน่ใจว่าไม่ได้เข้าใจผิดหรือคิดไปเองว่าเธอกำลังต้องการเขา เหมือนที่เขาก็กำลังต้องการเธอเช่นกัน ณิชามอบจูบอ่อนหวานแทนคำตอบ ขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาอย่างยั่วเย้า ดุนดันปลายลิ้นนุ่มเข้าไปไล้เลียบนลิ้นสากก่อนจะเกี่ยวรัดมาดูดดึงอย่างลึกซึ้ง เธอไม่ได้เจนจัดมากจากไหน แต่ที่จูบได้เร้าใจขนาดน

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นไปนอนทาบทับและจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยน “ทำให้คุณมีความสุขแบบที่คุณไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน อยากมีความสุขกับผมมั้ย”“ฉันอยากมีความสุขกับคุณค่ะ” ณิชาไล้ฝ่ามือเล็กนุ่มไปตามแผ่นหลังหนั่นแน่นเรื่อยลงไปถึงสะโพกเพรียวแล้วกดรั้งเข้าหาตัวเพื่อให้ความเป็นชายที่ยังแกร่งชันเสียดสีกับเนินเนื้อเปียกลื่นภควัตรกัดกรามแน่นความเป็นชายซึ่งเหยียดขยายเต็มที่สั่นระริก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปลุกเร้าเขาได้มากเท่านี้มาก่อน เธอทำให้เลือดทุกหยดในร่างกายของเขาเดือดพล่านแต่ก็ยังพอมีสติสัมปชัญญะพอที่จะจำได้ว่าเธอยังไม่เคยดังนั้นความคิดที่จะโจนจ้วงเข้าไปอย่างรุนแรงให้สาแก่ใจจึงกลายเป็นการจับส่วนปลายโค้งมนจรดเข้ากับปากทางอ่อนนุ่มแล้วค่อยๆ ผลักดันเข้าไปทีละนิดร่างบางสะดุ้งเฮือกครางฮือด้วยความเจ็บแปลบเมื่อท่อนเนื้อร้อนระอุขนาดใหญ่กดแทรกเข้ามา“เจ็บเหรอ” ชายหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหวแล้วเงยหน้าขึ้นถามเสียงแตกพร่าพลางมองสบตาเธออย่างลุ้นหนักมาก อย่าบอกให้หยุดนะ เข้ามาถึงขนาดนี้แล้วถ้าให้หยุดต้องขาดใจตายแน่“นิดหน่อย...แต่ทนไหว” ณิชากัดฟันบอกอย่างอดทนพร้อมกับกล้ามเนื้อภายในที่บีบรัดรุน

“เรื่องของเราไง” เขาบอกเสียงนุ่มพลางลูบไล้ฝ่ามือร้อนผ่าวไปตามแผ่นหลังเรียบเนียนตามแนวกระดูกสันหลังลงมายังบั้นท้ายกลมกลึง “คุณจำได้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น”“จำได้สิ ฉันแค่เมานะ ไม่ได้ความจำเสื่อม” เธอบอกเสียงเบาแล้วจับมือใหญ่ที่เลื่อนจากบั้นท้ายขึ้นมานวดคลึงทรวงอกให้หยุด แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล เพราะเธอยิ่งออกแรงรั้งมือเขาไว้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งแกล้งบดขยี้ปลายยอดแรงขึ้นเท่านั้นจนเธอต้องกัดริมฝีปากล่างเอาไว้เพื่อสกัดกลั้นเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา“แล้วคุณจะรับผิดชอบผมยังไง”“หือ?” ณิชาแอบเงิบเบาๆ ประโยคนี้ควรเป็นผู้หญิงพูดไม่ใช่เหรอ“คุณได้ผมแล้ว จะทิ้งผมไม่ได้นะ” เขาพลิกตัวขึ้นมานอนพาดทับบนอกเธอแล้วซุกหน้าจูบไซร้ไปทั่วซอกคอ“อย่ามาทำเป็นพูดเล่น” เธอตั้งใจดันไหล่หนาให้ออกห่างตัวแต่เขากลับเลื้อยลงต่ำแล้วใช้ปลายจมูกถูไถที่ยอดดอกของเธอพลางพร่ำพูดงึมงำ“ผมพูดจริงนะ ผมชอบคุณมาก ผมชอบร่างกายของคุณทุกตารางนิ้ว”“อื้อ...” ณิชาหลุดเสียงครางสะท้านเมื่อปลายยอดสีหวานถูกดูดและดึงรั้งขึ้น แล้วความเสียววาบก็แล่นดิ่งลงไปยังเบื้องล่างเขาทำให้เธอ ‘อยาก’ อีกแล้ว“ไหนว่าจะคุยกันไง” ณิชากดความต้องการ

“ยังเจ็บอยู่มั้ย” เขาไล้ปลายนิ้วลงบนเนื้อนุ่ม ในใจภาวนาขอให้เธอตอบว่า ‘ไม่’ เพราะเขาอยากจะสนุกกับเธออีกสักรอบก่อนที่จะต้องกลับกรุงเทพฯ บ่ายนี้ “ไม่แล้ว” สัมผัสแผ่วเบาจากเขาทำเธอสะท้านไปทั้งตัว ชายหนุ่มยิ้มร้ายเมื่อได้รับคำตอบที่คาดหวัง“ไม่ต้องมายิ้มแบบนี้เลย ไม่ให้ทำแล้ว” ณิชาขยับตัวหนีแล้วคว้าผ้าห่มมาพันรอบตัวก่อนจะกระโดนลงไปยืนที่ปลายเตียง แต่ชายหนุ่มก็กระโดดตามไปกอดเธอไว้โดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้กำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน“ขอทำอีกทีตอนที่ไม่เมาไม่ได้เหรอ”“เมาหรือไม่เมาก็เหมือนกัน”“ไม่เหมือน”“เหมือน”“เหมือนตรงไหน”“ตรงที่คุณทำแล้วไง”“ทำแล้วแต่ก็อยากทำอีก”“จะทำให้ได้เลยหรือไงคะ” หญิงสาวอดขำคนเถียงคำไม่ตกฟากไม่ได้ “ปล่อยค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ”“ผมอาบให้” ภควัตรดึงผ้าห่มออกจากร่างบางแล้วอุ้มเธอวิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ“นี่คุณ! ทำไมเป็นคนแบบนี้”หลังจากได้ทำอีกครั้งจนสมใจอยากแล้วภควัตรก็ช่วยณิชาเก็บของแล้วเดินมาส่งเธอขึ้นรถที่จอดอยู่คู่กันที่หน้าบ้าน “อ้ะนี่...กุญแจรถคุณ” หญิงสาวมองกุญแจรถที่ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างลังเล ไม่กล้าจับ

เสียงกริ่งหน้าห้องปลุกณิชาให้หลุดออกจากวังวนความคิดที่ฟุ้งซ่านสับสน หญิงสาวลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องโดยไม่ได้ส่องดูที่ช่องตาแมวก่อนเพราะคิดว่าคงเป็นอิงภู เด็กหญิงข้างห้องวัยแปดขวบที่ชอบมาขอเล่นด้วยเป็นประจำ หรือไม่ก็คุณแม่จอมจุ้น หัวหน้าแก๊งขี้เมาธ์ประจำคอนโดของหนูน้อยที่ชอบทำอาหารและขนมมาให้อยู่เสมอแล้วก็เป็นไปตามที่คิด เมื่อเปิดประตูออกไปณิชาเห็น ‘พี่แอนนี่’ สาวใหญ่วัยสี่สิบปีถือถาดอาหารกลิ่นหอมฉุยยิ้มกว้างยืนรออยู่หน้าห้อง“วันนี้พี่ทำราดหน้าทะเล เลยแบ่งมาให้น้องณิชาด้วย”“แบ่งมาให้เยอะขนาดนี้ณิชาทานไม่หมดหรอกค่ะ” เธอไม่ได้พูดเพราะความเกรงใจ แต่มันเยอะมากจริงๆ ต่อให้กินสองคนก็ไม่แน่ใจว่าจะหมดหรือเปล่า“ทานไม่หมดก็ใส่ตู้เย็นไว้อุ่นทานพรุ่งนี้ได้จ้ะ” เพื่อนบ้านมองผ่านประตูเข้าไปในห้อง เห็นกระเป๋าเดินทางยังวางระเกะระกะอยู่ “น้องณิชาไปไหนกับใครมาเหรอคะ ไม่อยู่ห้องตั้งหลายวัน ไปเคาน์ดาวน์กับหนุ่มที่ไหนมาหรือเปล่าเอ่ย” ดวงตายาวรีหรี่ลงและจ้องมองเธอราวเครื่องจับพิรุธ “ไปนอนเล่นที่ทะเลมาค่ะ แต่ไปคนเดียวนะคะ ไม่ได้ไปกับหนุ่มที่ไหน” เธอไม่ได้โกหก ส่วนภควัตรถือเป็นแขกที่ไม่ได้รับ