“ฉันไม่ได้จะเถียง” คราวนี้ณิชาหลุดยิ้มออกมากับท่าทางจริงจังเอาเรื่องของเขา “ฉันแค่จะบอกว่า...ขอบคุณนะคะที่กลับมา” ภควัตรยิ้มละมุนพลางรวบตัวคนขี้มโนเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง แถมด้วยจูบอ่อนโยนที่หน้าผากอีกหนึ่งที “ผมขอโทษที่ออกไปโดยที่ไม่ได้บอกคุณก่อนเลยทำให้คุณเข้าใจผิดแบบนี้” “คุณไปไหนมาคะ” “คุณแม่ผมเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ผมเลยต้องรีบออกไปตอนตีสอง” “แล้วทำไมไม่ปลุกฉัน” หญิงสาวดันตัวเองออกจากอกกว้างแล้วมองเขาด้วยสายตาตำหนิที่มีเรื่องใหญ่ขนาดนี้กลับไม่รีบบอก ปล่อยให้เธองอนด้วยเรื่องไร้สาระเหมือนผู้หญิงงี่เง่าไร้เหตุผลอยู่ได้ตั้งนานสองนาน “เมื่อคืนผมทำคุณเหนื่อยมาทั้งคืนแล้วเลยไม่อยากรบกวน” “แล้วตอนนี้คุณแม่คุณเป็นยังไงบ้าง” ณิชาถามด้วยความเป็นห่วง “ท่านจะเข้าห้องผ่าตัดตอนบ่ายสาม” หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียงทันที “อีกสองชั่วโมง งั้นคุณก็รีบกลับไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่คิดมากแล้ว” “ผมตั้งใจมาคุยกับคุณเรื่องลูกเพราะรู้ว่าถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอ
Last Updated : 2026-03-18 Read more