ไม่อาจปิดยิ้มของตัวเองได้ ธรรพ์เดินยิ้มเข้ามาในห้องรับประทานอาหารที่ตอนนี้เด็กรับใช้ตั้งโต๊ะรอท่าเรียบร้อยแล้ว เขาดึงลากเก้าอี้ประจำตัวเองออกมานั่งพร้อมกับยิ้มขำไปด้วยเมื่อนึกถึงสีหน้างุนงงของกลิ่นจันทร์บนห้องก่อนหน้านี้ และทำให้เด็กรับใช้ต่างพากันมองด้วยความงงและสงสัยว่าเจ้านายหนุ่มอารมณ์ดีอะไรกันธรรพ์มองอาหารตรงหน้ามีแต่เมนูที่ตัวเองไม่ชอบกิน น้ำพริกลงเรือ เขาไม่ชอบ ไข่เจียวชะอม แกงเลียงผักรวม และผัดเปรี้ยวหวานหมู ทุกอย่างคือสิ่งที่เขาไม่ชอบและไม่เคยนึกจะอยากทาน เพราะมันคือของโปรดของกลิ่นจันทร์ ให้ตายสิเขาจำได้ด้วยว่าหล่อนชอบทานอะไรตั้งแต่เมื่อไหร่ และธรรพ์ก็แปลกใจทำไมอาหารตรงหน้าไม่เหม็นไม่ชวนให้คลื่นไส้อาเจียนเหมือนอาหารจานโปรดของเขาที่ชอบทานกัน เขามองแล้วก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้เมื่อทุกอย่างหอมน่าทานไปหมด“มองอาหารตรงหน้าแล้วยิ้มคุณดีกินได้เหรอลูก” คุณนายผิงที่เพิ่งเดินเข้ามาและเห็นสีหน้าของลูกชายที่เปื้อนยิ้มก็อดถามไม่ได้“กินได้ครับคุณแม่
더 보기
