All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 171 - Chapter 180

“พี่ไม่ทานเหรอคะ” ฉันเห็นเขาเอาแต่ยกไวน์ดื่มแล้วก็นั่งมองดูฉันกิน จนรู้สึกเขินเขาขึ้นมาที่เขาเอาแต่นั่งมองดูฉันกิน “แค่เห็นหนูทานอย่างมีความสุข พี่ก็ดีใจแล้วครับ พี่ไม่ค่อยหิว แค่จิบไวน์ก็พอแล้ว หนูอยากได้อะไรเพิ่มมั้ย เดี๋ยวเจ้าสองจิ๋วไม่อิ่มแล้วจะประท้วงกับหนู” เพราะเธอเปรียบเหมือนมีสามคนอยู่ด้วยกัน เวลากินก็ต้องกินให้อิ่มเดี๋ยวเด็กๆจะเล่นงานคุณแม่ ผมไม่อย่างให้เธอเจ็บเธอป่วยผมอยากเห็นเธอมีความสุขมีแต่รอยยิ้มในทุกๆวัน “ไม่ไหวแล้วค่ะ อิ่มมากๆ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่ดูแล เอาใจใส่หนูกับลูกๆมาตลอด” “เดินไปดูวิวตรงนั้นกันครับ” “ค่ะ” จากนั้นผมก็เดินโอบไหล่เธอไปยังจุดชมวิวเมืองมหานครที่สามารถยืนชมเห็นบรรยากาศวิวเมืองมหานคร360องศา เรายืนโอบกอดกันดูวิวอยู่แบบนั้นสักพักใหญ่ จนผมจับให้เธอหันหน้ามาหากันแล้วนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ“พี่ทำอะไรคะ ลงไปนั่งคุกเขาทำไมลุกขึ้นมาค่ะ” ฉันตกใจกับการกระทำของเขามากที่อยู่ๆลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าฉันแบบนั้นจนฉันตั้งตัวไม่ทัน ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรด้วย

“อิงว่าทุกคนไปนั่งที่โต๊ะกันดีกว่านะคะ”ฉันต้องรับเอ่ยชวนทุกคนไปยังโต๊ะที่ตอนนี้พนักงานนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟไว้จนเต็มโต๊ะ นี่เขาจัดการชวนเพื่อนมาฉลองแสดงความยินดีกับเราทั้งคู่ เขาเก็บความลับได้ดีมากไม่มีหลุดออกมาเลย จากนั้นพวกเราทุกคนก็พากันมานั่งดื่มฉลองที่โต๊ะ ที่พนักงานจัดไว้ให้ แต่ฉันตอนนี้ที่กำลังท้องดื่มได้แต่น้ำผลไม้ ส่วนคนอื่นๆก็ดื่มตามปกติของทุกคน เราดื่มและพูดคุยกันอีกประมาณราวๆ หนึ่งชั่วโมงก็แยกย้ายกันกลับ เพราะทุกคนอยากให้ฉันที่เป็นคุณแม่กลับบ้านพักผ่อนเพื่อเจ้าเด็กแฝดในท้องของฉันจะได้แข็งแรงๆเย็นของอีกวันหลังจากที่ฉันและพี่แพ็กซ์เลิกงาน เขาก็ขับรถพาฉันไปร้านเวดดิ้ง เพื่อที่จะไปลองชุดแต่งงานกันเป็นร้านดังที่พวกคนสังคมชั้นสูงพวกไฮโซเขานิยมมาใช้บริการกัน ซึ่งเป็นคุณแม่ที่เป็นคนนัดและจองคิวให้ ท่านจัดการให้ทุกอย่างจริงๆ งานแต่งของเราจะจัดแบบไทยช่วงเช้าจะใส่เป็นชุดไทยในพิธีเช้า ส่วนงานฉลองจะใสเป็นชุดแต่งงานสีขาวแบรนหรู สไตล์ชุดเจ้าหญิงเพื่อจะได้ปิดบังท้องของฉันที่มันเริ่มนูนออกมานิดหน่อยเหมือนคนกินอิ่มๆ เลยเลือกที่จะใส่ทรงนี้ดีกว่าทรงเรียบที่รัดรูปเพราะมันจะรัดจนเห็นพุงน้อยๆ

ณ คฤหาสน์สินธุ์วรางกูลที่ในตอนนี้ครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คน ที่เดินขวักไขว่ภายในงาน หลังจากข่าวการแต่งงานของทายาทตระกูลดังประกาศลั่นระฆังวิวาห์แบบสายฟ้าแลบ แต่ที่เป็นที่ฮือฮาของวงสังคมคือคนที่ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเลิศชัยทรัพย์ประเสริฐจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยนั่นคือหลานสาวเพียงคนเดียวของตระกูลสินธุ์วรางค์กูลที่เพิ่งจะปรากฏตัวตอนที่มีข่าวว่าจะเข้าพิธีวิวาห์กับทายาทตระกูลเลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ เพราะที่ผ่านมาทุกคนรู้ว่ามีหลานชายเพียงคนเดียว สร้างความตกใจให้กับคนสังคมไม่น้อย แต่สุดท้ายทุกคนก็รู้ว่าคือลูกสาวของลูกชายคนเล็กของตระกูล เพียงแค่ภาพถ่ายพรีเวดดิ้งที่ลงในข่าวทุกคนต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าเหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองใบหยก หล่อสวยเหมาะสม ชาติตระกูลก็คู่ควรกัน จนกลายเป็นข่าวใหญ่ในแวดวงธุรกิจไม่น้อย สำหรับข่าวของทายาทตระกูลดังทั้งสองตระกูลที่จะเข้าพิธีวิวาห์กันในวันนี้วันนี้เป็นวันที่ฉันตื่นเต้นที่สุดในชีวิตเพราะวันนี้คือวันที่ฉันจะได้เข้าพิธีวิวาห์กับคนที่ฉันรัก หลังจากที่ฉันฝึกงานจบ แล้วคุณแม่ก็ได้ฤกษ์ดีหลังฉันฝึกงานเสร็จหนึ่งอาทิตย์ก็คือวันนี้ ตอนนี้ฉันนั่งตื่นเต้นอยู่ที่ปลายเตียงในห้อ

วันนี้เจ้าสาวของพี่สวยมากครับ”“ขอบคุณค่ะ วันนี้เจ้าบ่าวของหนูก็หล่อมากๆเลยค่ะ”วันนี้เจ้าบ่าวของฉันหล่อมากจริงๆแต่ทุกวันเขาก็หล่อจนทำฉันตกหลุมรักเขาซ้ำๆ แต่วันนี้ความหล่อเท่าทวีคูณออร่าเจ้าบ่าวพุ่งมากจนฉันมองเขาไม่หยุด“ไปกันครับ วันนี้เจ้าตัวเล็กแกล้งแม่หรือเปล่า รอให้พิธีเสร็จก่อนนะครับ อย่างพึ่งแกล้งแม่นะลูก เด็กดีของพ่อ”ผมพูดพร้อมกับเอามือไปลูบท้องของเธอที่ตอนนี้ใส่ชุดไทยแทบมองไม่ออกว่าเธอกำลังท้อง และยื่นหน้าไปหอมท้องเธอเบาๆ“ไม่เลยค่ะ วันนี้อาการปกติดีค่ะ มีแค่ก่อนหน้านี้เหมือนจะเป็นลมค่ะ”“แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ หนูไหวมั้ย”ผมพูดพร้อมกับมองหน้าเธอไปด้วยส่วนมือก็กุมมือของเธออยู่พร้อมกับใช้นิ้วมือลูบวนที่หลังมือของเธอที่ผมชอบทำแบบนี้กับเธอเป็นประจำ“ไหวค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วเราลงไปข้างล่างกันค่ะ ทุกคนน่าจะรอเราอยู่”พูดจบพร้อมกับดึงมือของเขาให้ลุกขึ้นยืนเพื่อจะที่เราทั้งคู่จะได้ลงไปด้านล่างเพื่อทำพิธีการที่จัดเตรียมไว้“ให้พี่อุ้มลงไปดีกว่าพี่เป็นห่วง”“หนูเดินเองได้ค่ะ คนเยอะอายเขาค่ะ”ถ้าเขาอุ้มฉันลงไปจริงๆละก็ฉันต้องเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีแขกในงานแน่ๆ“อายทำไมครับ เรากำ

“ผมขอเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่สละเวลามาร่วมยินดีในงานแต่งของเราสองคน ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ทุกท่านมาร่วมในงานแต่งของพวกเรา ถ้ามีอะไรผิดพลาดประการใดผมขออภัยไว้ ณที่นี้ด้วย ขอบคุณครับ” “ขอเสียงปรบมือให้เจ้าบ่าวของเราหน่อยครับ” แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ของคฤหาสน์สินธ์วรางกูล “เชิญเจ้าสาวกล่าวกับแขกในงานครับ” ฉันหันมองหน้าพี่แพกซ์และจับมือพี่เขาไว้แน่นฉันตื่นเต้นแค่ยืนเฉยๆต่อหน้าผู้คนเยอะขนาดนี้ฉันยังสั่นๆอยู่เลยแล้วฉันจะพูดได้เหรอ “ไม่ต้องกลัว แค่ขอบคุณสั้นๆพอ พี่อยู่ตรงนี้หนูไม่ต้องกังวลนะครับ” ผมกระชิบบอกให้ได้ยินแค่เราสองคน เพราะตอนนี้แขกในงานก็จ้องมองมาที่เราเป็นสายตาเดียวกัน ฉันรับไมค์จากพี่แพกซ์มาถือไว้และสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อลดความประหม่าแล้วตัดสินในกล่าวพูดออกไป พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่นเครือและเป็นปกติที่สุด “ขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมยินดีในงานแต่งของเราสองคน ขอบคุณค่ะ” “ขอเสีย