All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 161 - Chapter 170

“โห่พ่อครับ ผมเป็นลูกพ่อนะครับ แต่ว่าสองคนที่จะเกิดมาเลี้ยงให้ไหวก่อนดีไหมครับ ก่อนที่จะอยากได้คนที่สาม” ผมพูดกับพ่อและยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ตัวเองนั้นได้ลูกฝาแฝด ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนอุทานออกมาเสียงดังพร้อมกัน “สองคน” “หมายความว่ายังไงตาแพกซ์” แม่ผมเอ่ยออกมาแบบนั้นพร้อมกับผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่จ้องมาที่ผมกับน้ำอิงด้วยแววตาที่รอคอยคำตอบจากปากของผม ผมอดจะยิ้มให้กับคนมีอายุทั้งสามคนไม่ได้ที่มีท่าทางตื่นตระหนกตกใจที่ผมบอกว่ามีสองคน “ก็หมายความว่าในท้องของเมียผมมีเด็กสองคนไงครับ ผมได้ลูกแฝดครับ” ผมอธิบายขยายความให้คนแก่ได้เข้าใจ ตอนนี้คือทุกคนนิ่งไปตามๆกันที่รู้ว่าจะได้หลานฝาแฝด “ฮ่าๆๆ มาทีเดียวสองคนเลยหลานปู่ดีๆ ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้ลูกชาย สมใจปู่ก็คราวนี้ แข็งแรงๆแล้วรีบออกมาวิ่งเล่นกับปู่นะหลานรักดูแลกันดีๆนะลูก” “ครับ” ผมตอบรับคำบอกของพ่อด้วยความจริงจัง ผมจะดูแลเมียและลูกๆให้ดีที่สุด “หลานย่ามาทีเดียวสองคนเลย ย่าดีใจมากๆที่เราจะได้มาเจอกัน หลานรักของย่า ดูแล

เย็นวันเดียวกันที่คฤหาสน์สินธุ์วรางค์กูล ณ ห้องทำงานใหญ่ของชายผู้เป็นใหญ่ที่สุดของคฤหาสน์ในวัยเจ็ดสิบกว่าปีที่ตอนนี้ในห้องเต็มไปด้วยลูกชายลูกสะใภ้และหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูล และมีชายนักสืบอีกหนึ่งคน ที่ตอนนี้ทุกคนนั่งอยู่บนโซฟาหรูภายในห้องทำงานใหญ่ เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนนักสืบผู้นี้ได้รับมอบหมายให้ไปสืบเรื่องราวของลูกชายคนเล็กที่ได้ออกจากบ้านไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เพราะด้วยเหตุของการที่ลูกชายคนเล็กไปมีความรักกับผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ซึ่งผู้เป็นพ่อรับไม่ได้ที่ลูกชายมีคนรักที่ไม่คู่ควรกับลูกชายตนเอง จึงได้ยื่นคำขาดให้ลูกชายคนเล็กเลิกยุ่งเกี่ยวกับหญิงผู้นั้น แต่ลูกชายรักผู้หญิงคนนั้นมากไม่ยอมเลิกรา ผู้เป็นพ่อเลยยื่นคำขาดถ้าหากเลือกผู้หญิงคนนั้นก็จะตัดขาดความเป็นพ่อเป็นลูก และตัดสิทธิ์ออกจากกองมรดกทุกอย่างแม้กระทั่งนามสกุลสินธุ์วรางกูลก็ไม่ให้ใช้ และจากวันนั้นจนถึงปัจจุบันก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย แต่ด้วยชายชราที่ไม่รู้วันไหนจะจากโลกใบนี้ไปด้วยเป็นไม้ที่ใกล้ฝั่งเต็มที เลยอยากจะเจอกับลูกชายอีกสักครั้ง ด้วยตอนนั้นทิฐิที่มีอยู่มากและปล่อยวางไม่ได้จึงไม่ยอมติดต่อลูกชายไป ไม่รู้ว่

คุณพ่อมาหาเราถึงที่บ้าน มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ อันที่จริงเรียกพวกเราไปหาก็ได้นี่ครับ สุขภาพของคุณพ่อยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ พวกเราเป็นห่วงนะครับ” “พ่อไม่เป็นไร ขอโทษที่มารบกวนกะทันหันนะ พอดีพ่อร้อนใจเลยต้องมาวันนี้เลย” “มีเรื่องอะไรครับ” “เพชรกล้าคืออย่างนี้ แกจำภิภพน้องชายฉันได้มั้ย” “อืมจำได้” ผมจำได้ดีเรื่องราวของน้องชายของไอ้กรแต่ว่ามันก็ไม่เคยพุดถึงน้องตัวเองอีกเลยตั้งแต่วันที่ตัดขาดกัน “คือตอนนี้เราเพิ่งรู้ว่าภพมันเสียชีวิตไปเมื่อเจ็ดปีก่อน” “เสียใจด้วยนะ ไอ้กร พวกเราเสียใจด้วยนะครับคุณพ่อ” ท่านพยักหน้ารับแต่สีหน้าท่านดูไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่แต่ผมก็เข้าใจได้มันคงเป็นความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจท่าน “คืออย่างนี้นะไอ้เพชรกล้า ไอ้ภพมันมีลูกสาวกับเมียคนที่มันไปอยู่ด้วยเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน และนักสืบบอกว่าหลังจากงานศพ มีญาติข้างบ้านเขาสงสารหลานกูเลยพามาอยู่ด้วย เพราะหลานกูไม่เหลือใครแล้ว นักสืบบอกว่าเขาพาหลานกูมาอยู่ที่บ้านมึง มึงไปตามอันธิยา มาหาพวกกูหน่อย พ่อกูอยา

“คืออย่างนี้นะคะคุณพ่อ คือว่าเด็กสองคนรักกัน ตอนนี้หนูอิงก็กำลังท้องด้วยค่ะ” “ท้อง” ทั้งสี่คนอุทานออกมาด้วยความตกใจเช่นเดิมหลังจากที่แม่ผมบอกออกไปแบบนั้น แต่มีเรื่องที่น่าตกใจกว่านั้นคือสิ่งที่ผมกำลังจะบอก “ครับน้ำอิงกำลังตั้งท้องลูกของผม ตอนนี้ในท้องเธอมีลูกของผมอยู่ในนั้นสองคน” “สองคน” และเป็นเช่นเดิมที่ทั้งสี่อุทานออกมาด้วยความตกใจกับสิ่งที่ผมได้กล่าวบอกออกไปแล้วไอ้คชามันก็พูดต่อทันที “มึงได้ลูกแฝด แม่งมึงโคตรร้ายไอ้แพกซ์ มึงล่อลวงน้องสาวกูใช่มั้ย เรื่องนี้ต้องถึงหูไอ้คิม” แม่งไอ้เพื่อนผมตัวนี้แม่งโคตรร้ายมันจับน้องผมกินไม่พอมันยังไข่ไว้ในท้องน้องผมอีกตั้งสองคน ผมว่ามันตั้งใจทำน้องผมท้องแน่ๆ ไอ้นี่แม่งโคตรร้าย “ผมไม่ได้ล่อลวงเลยครับ พี่คชา แต่ผมตั้งใจจับน้องพี่จริงๆครับ” ผมพูดยียวนกวนประสาทไอ้พี่เมียพร้อมกับรอยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งไปให้พี่เมียด้วยความเหนือกว่า “พอเลยทั้งคู่” พวกผมสองคนเลยหยุดเถียงกันทันทีเพราะแม่เริ่มหันมาทำหน้าดุใส่พวกผมแล้วที่เ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้นที่ฉันได้รู้ความจริงว่าตัวเองยังมีคุณปู่ คุณลุง คุณป้าและพี่คชา วันนี้เป็นวันหยุดพอดีพี่แพกซ์เลยพาฉันและเจ้าจิ๋วในท้องไปหาปู่ทวดของพวกเขา ท่านก็อายุมากแล้วสุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรงเจ็บป่วยตามอายุที่เพิ่มมากขึ้น ถ้ามีเวลาว่างฉันจะมาหาท่านบ่อยๆ แค่ท่านเห็นฉันมาหาท่านก็มีรอยยิ้มแห่งความสุข ฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วยที่เห็นท่านยิ้มออกมาอย่างมีความสุข คุณลุงคุณป้าก็ใจดีกับฉันมากๆ ท่านก็บอกให้ฉันมาหาพวกท่านบ่อยๆ หรือไม่ก็ให้มานอนที่นี่บ้างเพราะท่านจัดห้องไว้ให้ฉันแถมยังเตรียมห้องไว้ให้เจ้าแฝดด้วย ฉันมีความสุขมากจริงๆที่ทุกคนใจดีกับฉัน ไม่คิดว่าตัวเองจะมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้อีกครั้ง หลังจากที่พ่อกับแม่เสียไป ส่วนพี่คชาก็ใจดีกับฉันมากๆ แต่ก็ถูกคนที่กำลังขับรถอยู่ตอนนี้มองตาขวางอยู่บ่อยๆ อดที่จะยิ้มเอ็นดูคนขี้หวงไม่ได้ขนาดรู้ว่าฉันกับพี่คชาเป็นพี่น้องกันเขาก็หวง แต่พอมองออกไปยังนอกรถก็พบเข้ากับเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย นี่เขากำลังพาฉันไปไหนเพราะนี่ไม่ใช่ทางกลับคฤหาสน์ “พี่คะ เราจะไปไหนกันเหรอคะ” ฉันทนเก็บความสงสัยที