All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 151 - Chapter 160

แกร๊กฉันเดินเปิดประตูกลับเข้ามาในห้องก็เห็นเขานั่งอยู่ตรงปลายเตียงที่เดิมกำลังมองสำรวจห้องนอนฉันอยู่“พี่คะ ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ”พูดพร้อมกับยื่นชุดเสื้อผ้าให้เขาและเดินไปหาพวกผ้าเช็ดตัวในตู้ให้เขา“ไปอาบพร้อมกันมั้ยจะได้ไม่ต้องเสียเวลาจะได้รีบมานอนพักผ่อน”ผมพูดออกไปแบบนั้นตามที่คิดจริงๆไม่ได้จะแกล้งให้เธอเขินหรือว่าอะไร จะได้ประหยัดเวลาไม่ต้องรอกัน จะได้รีบมานอนพักผ่อน“แต่ว่า…....”ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยคเขาก็ดันพูดขึ้นมาก่อนพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาจับมือฉันแล้วพาเดินไปยังห้องน้ำทันที“ไปอาบน้ำกันดีกว่า พี่ง่วงแล้ว ลูกก็หน้าจะง่วงเหมือนกัน”ไม่พูดเปล่าผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วยืนจนเต็มความสูงเดินมาหาเธอพร้อมกับจับมือพาเดินไปยังห้องน้ำไม่รอให้เธอได้เอ่ยขัดอะไร“ถอดเสื้อผ้าออกสิครับ เดี๋ยวพี่อาบน้ำให้ พี่ต้องฝึกก่อนพอท้องอิงโตพี่จะได้ชิน”“อิงอาบเองได้ค่ะ อิงอาย”ถึงเราจะเคยเปลือยเปล่าต่อหน้ากันมาไม่รู้กี่ครั้งแม้กระทั่งอาบน้ำ แต่ตอนนั้นฉันหมดแรงจนอาบไม่ไหวเลยลืมความเขินอายไป แต่ตอนนี้ฉันอายเขาจริงๆ“ไม่อายครับ มาพี่ถอดให้”พูดจบผมก็เข้าไปประชิดตัวน้ำอิงจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกาย

“จ๊วบจ๊วบจ๊วบ” “ปึก ปึก ปึก” “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อื๊ออื๊อ” จังหวะตอกอัดที่ถี่รัวเร็วและแรงขึ้น ไหนจะที่เขาตวัดลิ้นหยอกล้อที่ยอดอกสีหวานของฉัน ไหนจะสองมือที่บีบคลึง นวดขยำที่บั้นท้ายของฉันอีก ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปปล่อยปล่อยน้ำหวานแตกซ่านออกมาทั้งหมดจนไหลย้อยไปตามขาเรียว หยดเต็มพื้นและหน้าท้องของเขา “อร้ายยยยยยยยยย” ฉันทิ้งตัวเอาหน้าซบเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างคนหมดเรี่ยวแรงสองแขนคล้องคอเขาไว้ เหมือนขาอ่อนแรงจะทิ้งตัวลงไปกับพื้นแต่เขาก็โอบรั้งตัวฉันไปแนบชิดกับตัวเขาไว้แน่นแล้วกระแทกใส่ร่องของฉันต่อด้วยจังหวะถี่รัว ปึก ปึก ปึก ปึก ปึก ผมกระแทกถี่รัวในจังหวะสุดท้าย ในที่สุดผมก็ปล่อยน้ำหนืดสีขาวขุ่นแตกออกมาใส่ร่องของเธอทั้งหมด “อ่า……..” ผมกระแทกเข้าออกช้าๆใส่ร่องของเธออีกสองสามครั้งเพื่อรีดน้ำให้ออกมาใส่ร่องของเธอทั้งหมด และกดแช่ไว้ในร่องอุ่นๆแบบนั้นอีกสักพักด้วยความที่เราทั้งคู่แตกออกมากันเยอะมากน้ำของผมที่ผสมกับน้ำของเธอจึงไหลลงมาตามขาเรียวของเธอ พอผมดึงท่อนเอ็นออกจากร่องของ

“ครับ ไปอาบด้วยกัน”พูดจบผมก็ไม่รอฟังคำตอบจากเธอลุกขึ้นนั่งแล้วลงจากเตียงนอน ซ้อนอุ้มตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขนในท่าเจ้าสาว เธอก็ยกแขนคล้องลำคอผมไว้ จากนั้นผมก็อุ้มเธอไปยังห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำพร้อมกัน ในที่สุดเราสองคนก็ช่วยกันอาบผลัดกันฟอกสบู่และถูชำระล้างร่างการของกันและกันจนเสร็จ ผมก็อุ้มพาเธอออกจากห้องน้ำ เป็นไปได้ผมอยากอุ้มเธอแบบนี้ตลอดไม่อยากให้เธอเดินด้วยตัวเองด้วยซ้ำ ผมว่าผมอาการหนักขึ้นทุกวัน คนมันอยากดูแลเมียและลูกให้ดีที่สุดอะครับ จากนั้นเราก็แต่งตัวเตรียมพร้อมจะไปวัดเพื่อไปหาพ่อแม่ของเธอกัน“พี่แต่งแบบนี้แล้วหล่อมากๆค่ะ”ฉันอดที่จะชมเขาไม่ได้คนอะไรใส่ชุดไหนก็หล่อขนาดใส่ชุดฝ้ายสีกรมของพ่อเขายังดูเหมือนนายแบบเลย จะดูดีอะไรขนาดนี้คะพ่อคุณ ใจคนมองมันจะละลาย ตกหลุมรักเขาซ้ำๆ“แกล้งชมพี่หรือเปล่าครับ หืม….”ผมอดที่จะบีบแก้มนุ่มนิ่มของเธอไม่ได้เห็นแล้วหมั่นเขี้ยว อย่างจะฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว กับคนที่ชมผมแล้วยิ้มจนตาหยี น่ารักจนใจเจ็บ อยากจะเก็บรอยยิ้มนี้ไว้คนเดียว ไม่อยากให้ใครได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารักสดใสนี้ สุดท้ายก็อดที่จะโน้มตัวลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มทั้งสองข้างไม่ได้ฟอดดด ฟอดดดดชื่นใจไ

“ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นกังวน ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามบุญกรรมที่ทำมา จงใช้ชีวิตอย่างมีสติ วาสนาดีมีแต่คนรักคนเมตตา ให้ทำดีต่อไป ความดีที่มีจะนำพาให้ชีวิตมีแต่ความสุข เด็กสองคนที่กำลังจะเกิดมาวาสนาพวกเขาก็ดี เกิดมามีแต่คนที่รักล้อมรอบคอยประคบประหงมเป็นที่รักของทุกคน คนที่ไม่คิดว่าจะได้พบกันก็จะได้พบเจอกันจงปล่อยวางแล้วใช้ชีวิตให้มีความสุข ส่วนโยมสองคนมีวาสนาต่อกันที่ได้มาพบกันเพราะบุพเพสันนิวาสเนื้อคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วคลาดกัน จงรักดูแลและถนอมน้ำใจซึ่งกันละกัน ชีวิตคู่จะมีแต่ความสุขตลอดไป”“ครับ” “ค่ะ”ผมทึ่งมากที่หลวงพ่อพูดออกมาทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องลูกๆของผมที่ท่านก็รู้ ผมไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ในยุคสมัยนี้แต่ก็ต้องยอมรับเพราะที่ท่านพูดมาตรงทุกอย่าง แต่มีอยู่อย่างที่ผมไม่เข้าใจคือใครที่คิดว่าจะไม่ได้เจอกลับมาได้เจอกันอีกครั้งแต่ความสงสัยผมอยู่ไม่นานน้ำอิงก็ถามออกมาก่อน“หลวงพ่อคะแล้วคนที่ไม่คิดว่าจะได้พบกันแต่ก็ได้พบเจอกันคือใครเหรอคะ”ฉันยังอึ้งไม่หายกับสิ่งที่หลวงพ่อได้เอ่ยมาโดยเฉพาะท่านรู้ได้ยังไงว่าฉันท้องลูกแฝด แต่ก็รู้สึกสงสัยในประโยคนี้คนที่ไม่คิดว่าจะได้พบเจอกลับได้พบเจอกันค

คฤหาสน์ตระกูลเลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ ตอนนี้ผมยืนจับมือเธออยู่ตรงบริเวณโรงจอดรถ “เข้าบ้านกันครับ” “ค่ะ” ผมเดินจับมือเธอพาเดินเข้ามาภายในบ้านพาไปยังห้องนั่นเล่นที่ตอนนี้ทั้งพ่อแม่และก็ป้านานั่งรออยู่ในห้อง พอเราสองคนเข้ามาถึงในห้องแม่ผมก็รีบเรียกให้พวกเราเข้าไปนั่ง “มากันแล้วเหรอลูก มานั่งเร็ว” แม่ผมเอ่ยเรียกผมและเธอด้วยน้ำเสียงใจดี และยิ้มสดใสให้พวกเราสองคนจากนั้นเราทั้งคู่ก็ยกมือไหว้เอ่ยสวัสดีทักทายผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่นั่งรออยู่ “สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับป้านา” “สวัสดีค่ะคุณท่าน สวัสดีค่ะคุณหญิง สวัสดีค่ะป้านา” ผู้ใหญ่ทั้งสามคนก็พยักหน้ารับไหว้พวกเราทั้งสองคนจากนั้นผมก็พาน้องเดินจะไปนั่งโซฟาแต่เธอก็ขืนตัวไว้ก่อน “อิงขอนั่งที่พื้นนะคะ พี่ไปนั่งที่โซฟาได้เลยค่ะ” ฉันย่อตัวลงนั่งพับเพียบบนพื้นพรมด้านหน้าของคุณท่านกับคุณหญิงและมีป้านานั่งอยู่บนโซฟาด้านข้างที่ฉันนั่งอีกทีฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองพวกท่านเลยด้วยซ้ำ ไม่กล้าที่จะสู้หน้าพวกท่าน ทำตัว