บททั้งหมดของ ตรวนรักพญามาร: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ใช่จ้ะที่รัก ดูแลกันให้ดีๆ นะครับ ผมคิดว่าเธอคงเจ็บเท้าเดินไม่ได้ คุณต้องอุ้มเธอแล้วแหละครับ” สามีของหญิงสาวเอ่ยแนะนำคู่สามีกำมะลอ“เออ!...ดิฉันเดินเองได้ค่ะ” เอมมี่แย้ง“ไม่ได้หรอกที่รัก เดี๋ยวขาคุณจะเจ็บไปมากกว่านี้ ถ้างั้นผมขอตัวพาภรรยาไปพักก่อนนะครับ”ว่าแล้วก็ถือวิสาสะอุ้มหล่อนอย่างถือดี ก่อนจะยิ้มให้สองสามีภรรยาต่างชาติอีกครั้ง แล้วเดินจากไปสองสามีภรรยาต่างชาติมองตามเอมมี่และสิงห์ไปด้วยความยิ้มแย้มกับความเหมาะสม และน่ารักของทั้งสอง ก่อนจะเดินจากไปจากตรงนั้นเช่นกัน“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” เมื่อเข้ามาในลิฟต์ก็ถือโอกาสสั่งคนฉวยโอกาสอย่างรวดเร็ว“ไม่ต้องสั่งหรอก กำลังจะปล่อย ใครจะทนอุ้มคุณได้ หนักก็หนัก เป็นนางแบบอะไรหนักซะมัดเลย”ว่าแล้วก็ปล่อยให้อีกฝ่ายลงยืนเอง อันที่จริงแล้วหญิงสาวตัวเบานิดเดียว แต่ด้วยคว

ไม่ใช่ว่าตนรังเกียจชายตรงหน้า แต่เพราะยังไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกันว่าคิดยังไงกับอีกฝ่ายชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้ามือบางที่วางไว้บนตักหญิงสาวมายังอกซ้ายของตน “เพียงแค่คุณเชื่อ และไว้ใจผม ว่าผมจะรักเพียงคุณ มองเพียงคุณ ไม่เหลียวแลหญิงอื่นเลย ผมขอแค่คุณตอบคำเดียวเท่านั้นว่าตกลงหรือไม่ตกลง ไอ้คำว่าตกลงนี้หมายถึงว่าตกลงจะใช้ชีวิตร่วมกับผมไปจนวันตาย ขอโทษนะ ผมอาจไม่หวาน หยาบคายบางเวลา แต่ก็รักคุณจริง ไม่มีแสร้งแม้แต่นิดเดียว ส่วนไอ้คำว่าไม่ตกลงของผม หมายถึงว่า ถ้าคุณตอบมาว่าไม่นั้น ก็ถือว่าเราจะเดินบนทางเส้นขนานกันและกัน จะไม่มีวันเดินมาพบเจอหรือบรรจบกันอีกเลย และจะถือว่าเรื่องวันนี้เป็นเพียงความฝันที่ได้แค่ฝันและคิดไปเองฝ่ายเดียวทั้งนั้น ว่าไง...คุณได้ยินเสียงหัวใจผมแล้วว่ามันเต้นแรงแค่ไหน จะตอบผมได้รึยัง ผมหวังว่าคำตอบนั้นจะเป็นคำตอบที่ผมต้องการ”“เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหม” ชักมือกลับมาด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน ไม่ใช่แค่หัวใจเขาเต้นแรง ของหล่อนก็แรงไม่แพ้กัน

ด้านรักชาติเมื่อได้ทราบข่าวเรื่องเด็กในความดูแลและลูกเขยจัดการเคลียร์เรื่องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ชายชราก็ยิ้มให้กับคนของตนที่เข้ามารายงาน คงถึงเวลาที่ชายชราจะปล่อยวางเสียแล้ว ไม่มีอะไรต้องไปยุ่งอีกแล้ว เอมมี่ก็จะได้ไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนรัก ส่วนพ่อลูกเขยของเขาก็ต้องตามง้อลูกสาวและเอาชนะใจลูกสาว ส่วนตัวเขาจะคอยดูห่างๆ ไม่เข้าไปสร้างเรื่องวุ่นวายให้พวกเขาอีกแล้ว คงถึงเวลาที่เขาจะได้แต่นั่งมองอยู่เฉยๆ แล้วสินะระหว่างกำลังคุยงานกับลูกน้องคนสนิทในห้องนั่งเล่นอยู่นั้น อยู่ดีๆ ลูกสาวเขาก็เดินเข้ามา พร้อมกับร้องไห้มาด้วย ชายชราไม่รู้ว่าลูกสาวหายไปไหน เห็นออกไปส่งหลานสาวตัวแสบตั้งแต่เช้า แต่กลับมาสายเอาป่านนี้ สงสัยคงไปหาเพื่อนๆ มาแน่ๆ แต่ทำไมถึงร้องไห้ตาแดงแบบนี้เล่า“นายไปพักเถอะ” สั่งให้คนสนิทไปพัก ก่อนจะหันมาถามลูกสาวที่มานั่งลงข้างๆ ตนแล้วตอนนี้ “ต่อเป็นอะไรลูก ทำไมร้องไห้”“อึก!...คุณพ่อคะ ต่อจะทำยังไงดี ต่อลืมพี่พอลไม่ได้ ต่อรั

“ค่า...กลับ...”แล้วสองพ่อลูกก็พากันกลับบ้าน พอลได้มีความทรงจำกับลูกน้อยครั้งแรก ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้อยู่กับลูกสองต่อสอง แต่อะไรก็ไม่มีความสุขเท่าลูกสาวผู้เป็นดวงใจเริ่มให้ใจเขาแล้ว ถึงจะยังไม่ยอมรับเป็นพ่อ แต่แค่นี้ก็ดีแล้วสำหรับวันนี้ เชื่อว่าหากหมั่นดูแลเอาใจใส่แบบนี้เรื่อยๆ สักวันพอลี่จะรับเขาเข้าไปอยู่ในใจอย่างไม่มีข้อแม้ คิดแล้วก็มีแรงใจขึ้นเยอะ แต่ก็ไม่วายจะคิดหนักเรื่องแม่ของลูก ไม่รู้จะยอมยกโทษให้เขาไหม หากวันนั้นควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ คงไม่เกิดเรื่องรุนแรงแบบวันนั้นแน่ ผิดที่ตนใจร้อนเอง ผิดที่ไม่เคยปรับตัวเองได้ ผิดที่ปากไม่ดี หรืออาจจะผิดตั้งแต่รักรัตนาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้วเรื่องอื่นเขาเก่งทุกอย่าง แต่กับเรื่องของหัวใจ เรื่องความรัก เขามันโง่ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรักที่สวยงามเลย มุมมองความรักอาจจะไม่เหมือนใคร อาจจะปากร้าย ปากเสีย แต่ใจจริงๆ แล้วนั้นรักมาก หลงมาก รักจนไม่อาจจะห่างจากกันได้ แต่มันก็สายไปแล้วที่จะบอกกับหญิงที่รัก เมื่อตนนั้นได้ขับไล่ไสส่งหญิงสาวออกไปให้พ้นชีวิตแล้ว ตล

ทั้งสามหนุ่มต่างวัยพากันหันมามองยังหญิงสาวคนเดียวแทบจะทันที งงและแปลกใจว่าข่าวดีอะไรกัน ส่วนคนที่มึนงงที่สุดเห็นจะเป็นพายุ เพราะไม่รู้อะไรเลย“ต่อ...ข่าวดีอะไร” พายุถามด้วยความมึนงง“แหม!...เคทำเป็นอายไปได้ ก็เรื่องของเราไง ต่อบอกคุณพ่อแล้วนะ” หญิงสาวลุกมาทิ้งตัวนั่งข้างกายพายุพร้อมกับโอบกอดแขนชายหนุ่มอย่างยั่วยวน โดยไม่สนใจเลยว่าพอลกำลังมองมาด้วยความไม่พอใจ ยิ่งพอลไม่พอใจ เธอก็ยิ่งโอบกอดแขนชายหนุ่มข้างกายมากขึ้นเท่านั้นรักชาติถึงบางอ้อทันที เมื่อเห็นการกระทำของลูกสาว เมื่อคิดได้ว่าข่าวดีที่ว่าของลูกสาวนั้นเป็นเรื่องอะไร ก็ในเมื่อลูกสาวได้บอกเขาไปก่อนหน้านี้แล้วว่าจะแก้เผ็ดพอลด้วยวิธีแต่งงานกับพายุ“นั่นสิ เรื่องอะไรน้องต่อ” พอลถามเสียงห้วน ถึงหญิงสาวจะสั่งให้เรียกคุณ แต่ไม่เรียกซะอย่างใครจะทำไม อีกอย่างตอนนี้อยากจะเข้าไปกระชากเสื้อพายุมาต่อยให้หน้าหล่อๆ นั้นเสียโฉมชะมัด แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อตอนนี้ตัวเองกำลังเป็นคนดีเอ