บททั้งหมดของ ตรวนรักพญามาร: บทที่ 31 - บทที่ 40

ว่าจบก็ก้มลงไปปิดปากอิ่มของสาวเจ้าไว้ ดุนดันลิ้นของตนเข้าไปกระหวัดเกี่ยวกับลิ้นของอีกฝ่ายด้วยความซาบซ่าน ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยน้ำคำเชือดเฉือนบาดใจเขาอีก มือทั้งสองข้างลูบไล้วนเวียนไปตามร่างงามขาวผ่อง สลับบีบเคล้นก้นงามงอน และเต้างามไปมาอย่างเสียวซ่านปากหนาจูบพรมทั่วทั้งเรือนร่างขาวนวลของอีกฝ่าย เคลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ มายังหน้าท้องแบนราบไร้ไขมันของรัตนา ก่อนจะขบเม้มฝากร่องรอยไว้ แล้วลากลิ้นมายังความเป็นสตรีเพศ ยิ่งตอนนี้น้ำหวานไหลอาบช่อดอกจนท่วมท้นออกมานอกกลีบดอก จนเขาต้องรีบดูดดื่มกลืนกินเสียแทบไม่ทันร่างหนาคุกเข่าแทรกตรงกลางหว่างขางามของหญิงสาว มือหยาบลูบไล้ไปมาตามขาเรียวของสาวเจ้าด้วยความเสน่หาอีกฝ่าย ก่อนจะมองดูหน้าของเจ้าของขาเรียว พอได้สบตากันสายตาของเธอช่างเชิญชวนเขาเหลือเกิน ฝ่ายสาวเจ้านั้นตอนนี้ไม่หลงเหลือความเป็นตัวเองอีกแล้ว ทุกอย่างตอนนี้สำหรับเธอมันเป็นเหมือนฝันที่เสียวซ่านที่สุดเท่าที่เคยฝันมามือหนาลูบไล้ขาเรียวของเธอทั้งสองข้างอย่างหลงใหล ก่อนจะนำพาพอลน้อยของตนเข้าไป

“ไปจัดการได้เลย” หันมาพูดกับเลขาวัยกลางคน “ส่วนคุณเฟียร่าตามผมมา เรามีเรื่องต้องคุยกัน” พูดจบก็เดินนำไปยังห้องทำงานของตน เมื่อมาถึงเขาก็ไม่รอช้าที่จะพูดในสิ่งที่ตนคิด “เฟียร่า คุณน่าจะพอได้แล้วนะ อย่ามาสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวผมอีกเลย อีกอย่างเราทุกคนต่างมีทางเดินของกันและกัน อย่างผมตอนนี้ทางเดินของผมจะมีเพียงน้องอ้อกับลูกเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่คิดจะมาแทรกกลาง หรือทำให้เราไม่เข้าใจกัน มันผู้นั้นจะได้ทรมานทั้งเป็น ผมหวังว่าคุณจะยังจำได้นะว่าผมเป็นคนยังไง หากวันนั้นผมรู้ว่าปล่อยคุณไปแล้วคุณจะกลับมาวุ่นวายอีก ผมคงไม่ปล่อยคุณไว้หรอก ปล่อยให้ไปนอนคุกแล้วเฟียร่า”“แหม!...ใจคอจะไม่ชวนนั่งหน่อยเหรอคะ” ว่าแล้วก็เดินไปนั่งโซฟาที่อยู่ใกล้ กระโปรงที่ตั้งใจใส่สั้น ใส่มายั่วนั้นมันก็ยิ่งสั้นเข้าไปใหญ่เวลานั่ง แถมเจ้าหล่อนเต็มใจเปิดเผยเรียวขางามให้ชายหนุ่มเห็นอีกด้วย“ไม่จำเป็น ผมจะไม่คุยกับคุณนาน” ยังยืนอยู่ที่เดิม ทำไมจะไม่รู้ว่าตอนนี้เฟียร่ากำลังยั่วยวนเข

หนึ่งอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้เจอหน้างามๆ สวยๆ หวานๆ แววตาอมเศร้าของเธอ กลับมาจากที่ทำงานทุกครั้งชายหนุ่มมักจะเข้ามานั่งในห้องนอนที่ตนกับหญิงสาวเคยนอนด้วยกัน แต่เวลานี้ไม่มีแม้แต่เงาของเธอ จะทิ้งเหลือเพียงแต่กลิ่นกายหอมๆ ของสาวเจ้าเท่านั้น ชายหนุ่มไม่ให้ใครมาทำความสะอาดเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่อยากให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง อยากเก็บทุกอย่างไว้คงสภาพเดิม เพราะเชื่อว่าตนจะตามเธอมาอยู่ด้วยแน่นอน แต่ที่น่าเจ็บปวดไปกว่านั้นคือ ไปหาหญิงสาวที่บ้านก็ไม่เคยเจอ เพราะหญิงสาวตั้งใจจะหลบหน้าตน แถมไม่มาทำงาน แต่พ่อตาของเขาบอกว่าจะให้หญิงสาวหยุดงานชั่วคราวจนกว่าเจ้าตัวจะพร้อมและไปทำเอง ส่วนลูกสาวตัวน้อยเขาก็ไปดักเจอที่โรงเรียนของลูกบ่อยๆ แต่ไปทีไรเจอแต่ภาพบาดตาบาดใจ คือภาพที่พายุไปรับไปส่งลูกสาวเขากับรัตนาทุกวันวันนี้ก็เช่นกัน พอเลิกงานแล้วชายหนุ่มก็รีบกลับมาบ้าน และก่อนแวะมาบ้านนั้น เขาก็มักจะไปนั่งดื่มเหล้าที่ผับประจำเหมือนอย่างทุกๆ วัน ตั้งแต่หญิงสาวทิ้งให้อยู่ลำพัง ไม่มีอะไรจะช่วยบรรเทาความเศร้า ความเจ็บปวดนี้ได้เท่ากับเหล้าแล้วสำหรับชายหนุ่ม

ใช่...ตอนนี้หญิงสาวไม่เหมือนสมัยก่อนแล้ว เธอเก่ง เข้มแข็ง สู้คนเป็น ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฝ่ายเดียวอีกแล้ว“แล้วจะมาปรึกษาพวกเราทำไมเนี่ย ก็เห็นอ้อพูดมานี้มีแต่คุณเฟียร่าโดนกระทำนะ เราเริ่มสงสารเขาแล้วสิ อ้อเป็นแม่เสือตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย คิดแล้วก็เสียวสันหลังแทนพี่ไบรอันจริงๆ”พายุพูดบ้าง ก็เท่าที่ฟังมาเนี่ยไม่เห็นมีอะไรน่าเป็นห่วงเลย แถมสามีของเพื่อนนั้นก็รัก หลง และหวงเพื่อนเขาออก ไม่มีทางที่ใครจะมาแทรกกลางได้ง่ายๆ“เออ!...นั่นสิอ้อ เราก็คิดเหมือนเคนะ” รัตนาเห็นด้วยกับคำพูดของพายุ“ก็คนมันกลัวนี่ ยัยลาบเลือดยิ่งร้ายอยู่ด้วย” มันก็จริงอย่างเพื่อนว่า ก็ตอนนี้เธอทั้งเก่ง ทันคน ไม่อ่อนแอเหมือนครั้งที่เจอกับไบรอันใหม่ๆ เวลาเปลี่ยน โลกเปลี่ยน คนก็เปลี่ยนเช่นกัน“จะกลัวทำไม เธอน่ะเป็นนางร้ายละครได้สบายเลยแหละ กลัวก็แต่คุณเฟียร่าน่ะสิ จะเป็นอะไรมากกว่าจะเป็นห่วงเธอ” รัตนาพูดติดตลก

เอมมี่ไม่รู้เลยว่ามีนักข่าวนั้นตามตนเองตลอดเวลา เมื่อนั่งเบียดเก้าอี้ตัวเดียวกับพอลไม่เป็นผล จึงเลิกละความพยายามแล้วเปลี่ยนไปนั่งข้างๆ ชายหนุ่มแทน ด้านพอลเองนั้นไม่ได้สนใจหล่อนเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าที่นี้ไม่สงบอีกแล้ว สติที่ยังพอมีอยู่จึงเอ่ยขอตัวกลับทันที“ยินดีที่ได้เจอเอมมี่ ผมขอตัวกลับห้องก่อนนะ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจะเดินจากไป แต่ไม่ทันจะได้ก้าวขา มือบางของหญิงสาวที่ตนไม่อยากเจอกลับคว้าแขนเขาไว้“อะไรอีก” ถามเสียงห้วนด้วยความไม่พอใจกับการกระทำของหล่อน“ดื่มเป็นเพื่อนเอมมี่หน่อยสิคะ พอลขา...”ไม่รู้ทำไมหล่อนถึงได้คว้าแขนชายหนุ่มไว้ แถมยังพูดจาเชิญชวนอีก คงไม่ใช่เพราะอยากประชดใครบางคนหรอกนะ“คุณไม่เห็นเหรอ ผมเมาแล้ว ผมจะไปนอน สิงห์ดูแลคุณเอมมี่ด้วย ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันกลับห้องเองได้”ว่าแล้วก็สะบัดมือปลาหมึกของสาวเจ้าออกไป