ตรวนรักพญามาร

ตรวนรักพญามาร

last update最終更新日 : 2026-03-14
作家:  ณิการ์完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
93チャプター
396ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

บุคคลที่หนึ่ง

รักทรมาน

ความรักหวาน

เด็กดี

ฉลาด

การแต่งงานตามสัญญา

ความรักครั้งแรก

“พี่พอลไม่มาส่งลูกหน่อยเหรอคะ” รัตนาพูดให้ได้ยินกันเพียงสองคน เพราะถ้าพอลี่ได้ยินคงร้องโวยวายปฏิเสธอีกเป็นแน่ “ไม่ใช่ลูกพี่ นั่นเป็นลูกของเคต่างหาก” ด้วยความน้อยใจ จึงทำให้พูดแบบนี้ออกมา “ก็ดี งั้นอย่ามายุ่งกับต่อและลูกอีกแล้วกัน” ในเมื่อเขางอนได้ เธอก็งอนได้เหมือนกัน มีอย่างที่ไหน ลูกของตนยังยกให้เป็นลูกคนอื่น พอลได้ยินดังนั้นก็รีบลงรถมาส่งลูกสาวทันที แต่ก็ยังคงความหน้าบึ้งไว้เช่นเคย “ส่งก็ส่งสิ”

もっと見る

第1話

1

ترجلت من سيارتي، وأخذت أمشي ببطء نحو المنزل بينما يداي ترتجفان، وجسدي يتصبب عرقًا.

ما زلت أعجز عن تصديق أن الأمر قد حدث فعلًا، وأنني تطلّقت منه أخيرًا.

وكنت أحمل الدليل على ذلك في حقيبتي تلك اللحظة. وما أتيت إلى هنا إلا لأعطيه نسخة من ورقة الطلاق النهائية، ولأصطحب نوح معي.

عندما دخلت من الباب، تتبّعت تلك الأصوات الخافتة، لكنني توقفت فجأة عندما اقتربت من المطبخ.

في تلك اللحظة، بدأت أسمعهما بوضوح، وما سمعته جمّد قلبي بين ضلوعي.

"ما زلت لا أفهم لماذا لا يمكنك العيش معي ومع أمي؟"، سأل نوح والده.

وضعت يديّ المرتجفتين على صدري، وقلبي يعتصر حزنًا من نبرة الحزن في صوت نوح. كنت مستعدة لفعل أي شيء من أجله، لكن هذا الطلاق كان حتميًا.

كان زواجنا خطأ. بل كل شيء بيننا كان خطأ. إلا أن الأمر قد استغرق مني وقتًا طويلًا لأبصر الحقيقة.

"أنت تعرف السبب يا نوح، أنا ووالدتك لم نعد معًا"، قالها بصوت هادئ ولطيف.

من الغريب فعلًا، أنه طيلة فترة زواجنا لم يتحدث إليّ يومًا بذلك اللطف. كان أسلوبه دائمًا باردًا وجاف وخالٍ من أي مشاعر.

"لكن لماذا؟"

فقال متمتمًا، "هذه الأمور من الطبيعي أن تحدث."

أستطيع تخيل ملامح وجهه العابس، وهو يحاول إقناع نوح كي لا يطرح مزيدًا من الأسئلة. لكن نوح ابني وأعرفه، والفضول وحب الاستفهام يسريان في دمه.

"ألا تحبها؟"

حبست أنفاسي عند هذا السؤال البسيط الصادق. ثم تراجعت خطوة إلى الخلف وأسندت جسدي إلى الحائط. وبدأ قلبي ينبض بقوة مترقبةً سماع الإجابة.

كنت أعرف جوابه. ولطالما كنت أعرفه. والجميع، باستثناء نوح، كانوا يعرفون ذلك الجواب اللعين.

الحقيقة أنه لا يحبني. ولم يحبني أبدًا، ولن يفعل. كان ذلك واضحًا كوضوح الشمس. ومع أنني أعلم ذلك، إلا أنني لا أزال أرغب في سماع رده. هل سيقول الحقيقة لابننا؟ أم سيكذب عليه؟

تنحنح، وبدا أنه يُماطل، "نوح..."

"أبي، هل تحب أمي أم لا؟"، كرر نوح سؤاله بنبرة حاسمة.

سمعته يتنهد مستسلمًا، ثم قال أخيرًا، "أحبها لأنها أعطتني إياك".

كان ذلك مجرد تلطيف للموقف، لا إجابة.

أغمضت عينيّ أمام اندفاع الألم الذي غمرني حينها. بعد كل هذا الوقت، ما زالت تؤلمني هذه الحقيقة. وأشعر أن قلبي يتحطم من جديد عند سماعها. لا أعلم لماذا كان هناك جزء صغير مني يأمل أن تكون إجابته مختلفة هذه المرة.

لم يقل لي تلك الكلمات الثلاث أبدًا. لا عندما تزوجنا، ولا عندما أنجبت نوح، ولا في السنوات اللاحقة، ولا حتى عندما تشاركنا السرير معًا.

ظل يحبس مشاعره طوال فترة زواجنا. أعطيته كل ما لدي، لكنه لم يعطني شيئًا سوى الألم وانكسار القلب.

كنا متزوجين، لكن بدلًا من أن نكون اثنين، كنا ثلاثة في زواجنا، هو، وأنا، وحب حياته. تلك المرأة التي رفض أن يتخلى عنها طوال تسع سنوات.

امتلأت عيناي بالدموع قبل أن أمسحها. تعبت من البكاء. تعبت من استجداء رجل لا يريدني.

"هل أخبركِ أحد من قبل أنه من الوقاحة استراق السمع على محادثات الآخرين؟"

صوته العميق قطع السكون من حولي، وقطع أفكاري في اللحظة ذاتها. اعتدلت في وقفتي ودخلت المطبخ.

كان يقف هناك بجانب منضدة المطبخ. زوجي السابق، رووان وودز.

وعيناه الرماديتان الساخرتان تحدقان بي، وتجعلانني أتسمّر في مكاني.

وجهت عيناي نحو ابني. فخري وسعادتي. الشيء الوحيد الجيد في حياتي. بملامحه الجميلة ولون عيونه الذي ورثه من والده بلا شك. وشعره البنيّ الذي ورثه مني.

"مرحبًا"، أبتسم لهما ابتسامة خفيفة.

"مرحبًا يا أمي"، قال نوح وهو يضع شطيرته نصف المأكولة جانبًا وينزل من فوق المنضدة. ثم ركض نحوي واحتضنني من خصري، "اشتقت إليكِ."

"وأنا أيضًا، يا حبيبي"، قبلتُ جبهته قبل أن يبتعد عني ويعود إلى طعامه.

وقفت هناك بشيء من الارتباك. هذا كان منزلي، لكنني الآن أشعر أنني غريبة فيه. وكأنني لا أنتمي إليه.

والحقيقة أنني لم أنتمِ إليه يومًا.

سواء عن قصد أو دون قصد، لقد بنى هذا المنزل وفي ذهنه تلك المرأة. كان هذا منزل أحلامها، بكل تفاصيله وحتى ألوانه.

كان يجب أن تكون هذه أول إشارة لي على أنه لم يكن ينوي التخلي عنها. وأنه لن يبادلني الحب الذي منحته له.

"ما الذي تفعلينه هنا؟"، سأل بنبرة منزعجة وهو ينظر إلى ساعته، "وعدتِني أنكِ لن تقاطعي وقتي مع نوح".

"أعلم... وصلتني اليوم ورقة الطلاق، وظننت أنه من الجيد أن أحضر لك نسخة منها وأنا في طريقي لأخذ نوح."

تحولت ملامح وجهه إلى البرود، وزمّ شفتاه حتى كادتا تظهران كخط رفيع. وفي كل مرة ينظر فيها إليّ بهذه الطريقة، ينكسر بداخلي جزء مني. أحببته منذ أن وعيت على الدنيا، لكن ذلك لم يعنِ له شيئًا على الإطلاق.

مرة بعد مرة، كسر قلبي وسحق روحي، ومع ذلك بقيت أحبه، وأتمسك به، معتقدة أن الأمور ستتغير، لكنها لم تتغير أبدًا.

عندما تزوجنا، ظننت أنني سأحصل أخيرًا على الحب، ذلك الحب الذي كنت أتوق إليه منذ الطفولة. لكنني كنت مخطئة. الزواج تحول إلى كابوس. كنت دائمًا أحارب شبح ماضيه، شبح فتاة لم أستطع يومًا أن أكون مثلها مهما حاولت.

صرت أفرك صدري، محاوِلة تهدئة الألم الجاثم على قلبي.

لكن بلا فائدة. ما زال يؤلمني بشدة، حتى بعد مرور شهور على انفصالنا.

"نوح، هل يمكنك الصعود إلى غرفتك؟ أنا وأمك بحاجة إلى الحديث في أمر ما"، قال رووان وهو يصرّ أسنانه، وكأن كلمة أمك خرجت من فمه بامتعاض.

نظر نوح إلينا للحظة، ثم أومأ برأسه.

"لا تتشاجروا"، أمرنا قبل أن يغادر.

وبمجرد أن صار نوح خارج نطاق السمع، ضرب رووان الطاولة بقبضته غاضبًا. كانت عيناه الرماديتان حادتان كالجليد وهو يوجه كلامه لي.

"كان بإمكانكِ إرسالها إلى مكتبي اللعين بدلًا من أن تقاطعي وقتي مع ابني"، خرجت كلماته بصوت خشن غاضب. وقبضتاه مشدودتان، ويبدو على وشك الانفجار في وجهي.

"رووان..."، تنهدت، ثم عجزت عن إكمال الجملة.

"لا. اللعنة، لا! لقد قلبتِ حياتي رأسًا على عقب قبل تسع سنوات، ثم فعلتِها مجددًا عندما طلبتِ ذلك الطلاق اللعين، هل كانت هذه طريقتكِ لإيذائي؟ أن تبعديني عن ابني، فقط لأنني لم أستطع أن أحبكِ؟ مفاجأة يا آفا، أنا أكرهكِ... أكرهكِ بشدة."

كان يلهث حين أنهى كلماته. خرجت كلماته اللاذعة كالرصاص نحوي، واخترقتني بلا رحمة. شعرت بقلبي يتمزق بعدها. كل كلمة منها حطّمت جزءًا آخر من قلبي الهش بالفعل.

"أنا... أنا..."

ماذا يمكن أن تقولي عندما يخبركِ الرجل الذي لا زلتِ تحبينه بأنه يكرهكِ؟

"فقط اخرجي من بيتي اللعين... سأعيد نوح إلى المنزل عندما ينتهي وقتي معه"، قال بنبرة حادّة.

وضعتُ ورقة الطلاق على المنضدة. كنت على وشك الاعتذار، لكن هاتفي رنّ. أخرجته من حقيبتي ونظرت إلى اسم المتصل.

أمي.

كنت أرغب في تجاهلها، لكنها لا تتصل إلا إذا كان هناك أمر مهم.

فتحت الخط ووضعت الهاتف على أذني.

تنهدت، "أمي"...

لكنها لم تمنحني فرصة لإكمال جملتي.

"توجهي إلى المستشفى حالًا! أصيب والدكِ بعيار ناريّ!" قالت ذلك مذعورة قبل أن تغلق الخط.

سقط الهاتف من يدي، كنت مصدومة.

"ما الأمر؟"، صوته اخترق رأسي.

بدأ قلبي يخفق بسرعة، والتقطت هاتفي دون أن أنظر إليه قائلة، "أصيب والدي بعيار ناري!"

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
93 チャプター
1
ดวงตาสีฟ้าจ้องมองควันไฟที่กำลังลอยออกจากเมรุมุ่งตรงสู่ท้องฟ้าด้วยความเศร้าใจในวัดแห่งหนึ่ง ก่อนจะมองไปรอบๆ เมรุ แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างบางร่างหนึ่งที่กำลังเดินมาหาตนด้วยความเคียดแค้นกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด หากไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ เรื่องทุกอย่างก็จะไม่เป็นแบบนี้ เขาก็คงไม่ต้องเหลือตัวคนเดียวในโลกใบนี้ “พี่พอลคะ เรากลับกันเถอะค่ะ”เสียงใสเอ่ยชวนชายหนุ่มกลับบ้าน ดวงตาสีฟ้าตวัดมองเจ้าของเสียงด้วยความแค้นใจ“ไม่!...” รัตนาตกใจกับน้ำเสียงแข็งที่ตวาดตนด้วยความกลัว “กลับกันเถอะค่ะพี่พอล คุณลุงกับคุณป้าท่านไปสบายแล้ว” เธอยังไม่ละความพยายามที่จะชวนชายหนุ่มกลับบ้านพร้อมกัน พร้อมเอื้อมมือบางไปจับกุมมือหนาไว้ แต่แล้วก็ถูกมือหนาสะบัดออกอย่างแรง “ก็บอกว่าไม่ก็คือไม่ไง!...จะไปไหนก็ไป อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ไป!...” เมื่อสะบัดมือออกจากการจับกุมของสาวเจ้า เขาก็ผลักเธอล้มลงพื้นอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ “เพราะเธอ หากไม่มาดูตัวเธอ พ่อกับแม่ฉันก็ไม่ต้องมาตายที่นี่ ไม่ต้องมาประสบอุบัติเหตุแบบนี้ เพราะเธอมันตัวซวย!...” พูดพร้อมกับเ
続きを読む
2
“ผมไม่หย่าครับ และจะไม่มีวันหย่าด้วย ผมยอมให้น้องไปเรียนต่อก็ได้ แต่ระหว่างที่น้องไปเรียน ผมจะทำงานรอที่เมืองไทย และจะปรับตัวเป็นผู้ชายที่ดีและเพียบพร้อมสำหรับน้อง แต่ขออย่างเดียว อย่าบังคับผมหย่ากับหัวใจของผมเลย หากไม่มีน้องต่อ ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะเป็นเช่นไร” พอลเองก็ยืนยันความต้องการ เขาเพิ่งจะรู้ใจตัวเองเมื่อเดือนที่แล้วเองว่ารักรัตนามากเพียงใดรัตนาที่แอบฟังอยู่ถึงกับไม่อยากเชื่อว่าพอลบอกรักตัวเอง บอกว่าตัวเองคือหัวใจของเขา แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร ทำไมชายหนุ่มถึงทำกับเธอเหมือนกับว่าไม่มีตัวตนในสายตา ทำเหมือนเธอเป็นเพียงแค่อากาศธาตุในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขาเท่านั้น พอจะไปก็มารั้ง ไม่มีวัน เธอเจ็บแล้วจำ ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้วก็คือไป จะไม่หวนกลับมาอีกแล้ว หากไม่หย่าให้ก็ไม่เป็นไร หวังว่าเรียนจบกลับมา เขาจะยอมหย่าให้“วันเวลาจะทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น หากวันใดพอลรู้ใจตัวเอง และน้องให้อภัยพอลหรือไม่ให้อภัย อนาคตข้างหน้า พ่ออยากให้พอลยิ้มรับกับสิ่งที่ตัวเองเป็นคนก่อขึ้น ส่วนเรื่องหย่ากันนั้น หากไม่หย่าตอนนี้ก็รอตอนลูกของพ่อเรียนจบกลับมาค่อยคุยกันอีกที และพ่อคงให้พอลเจอกับน้องไม่ได้หร
続きを読む
3
5 ปีแล้วสินะ ที่เขาไม่ได้เจอหญิงสาว ไม่ได้ติดต่อกัน และไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเธออีกนับตั้งแต่หญิงสาวไปฝรั่งเศส แต่วันนี้เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับความสงสัยที่กำลังก่อเกิดขึ้นในใจเขา ตลอดเวลา 5 ปี เขารอหญิงสาว ปรับตัวดีขึ้น ไม่ยุ่งเกี่ยวกับหญิงอื่น วันๆ ทำแต่งาน ไม่สนใจหญิงใด แต่รัตนาเล่า เพียงแค่ 5 ปี เปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ แถมมีลูกสาวกลับมาด้วยยิ่งได้เห็นภาพหญิงสาวพูดคุยต่อกระซิกกับชายหนุ่มแปลก หน้าที่หนูน้อยเรียกลุง ยิ่งเจ็บปวด ชายหนุ่มเพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นพลาดไปแล้ว พลาดไปแล้วจริงๆ หากรู้ว่ารักเร็วกว่านี้ เรื่องทุกอย่างคงไม่ผ่านมาถึง 5 ปีหรอก แล้วเรื่องหย่าเล่า หญิงสาวจะทำเช่นไร ยังไงเขาก็ไม่หย่า ถึงหญิงสาวจะฟ้องหรือมีลูกติด มีสามีใหม่แล้ว เขาก็จะไม่หย่า ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ขอแค่เพียงได้รัตนากลับมาอยู่ข้างกายและจะรักเด็กลูกครึ่งนั้นให้เหมือนลูกตัวเอง“คุณตาขา...ทำไมคุณลุงฝรั่งคนนั้นมองมาทางเราคะ...”หนูน้อยพอลี่มองชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่นานแล้ว ก็ตั้งแต่คุณตาอุ้มหนูน้อยก็สังเกต“ไหนลูก คนไหน” รักชาติเอ่ยถามหลานสาวตัวน้อย“คนน้าน...ไง...คะ...คุณลุงหล่อๆ..คนนั้นค่ะ”คราวนี้
続きを読む
4
รักชาติได้ฟังปลายสายพูดก็รู้สึกเห็นใจ สงสาร หรือว่าเขาควรจะบอกความจริงลูกเขยไปดีว่าพอลี่นั้นเป็นของขวัญที่เขามอบให้รัตนาและเขาเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนแรกเมื่อรู้ว่าลูกสาวตั้งครรภ์ก็คิดจะบอกพอล แต่ลูกสาวกลับห้ามไว้ ทุกอย่างจึงถูกปิดมาถึงทุกวันนี้“พ่อเข้าใจพอล เรื่องนี้พอลต้องสู้ พ่อเชื่อว่ายังไงต่อก็ต้องให้อภัยลูก”“ขอบคุณครับคุณพ่อ ที่ไม่โกรธ เกลียดผมเรื่องเมื่อห้าปีก่อน แต่ปัจจุบันนี้มีแต่พอลที่รักเดียวใจเดียว เฝ้ารอน้องมาตลอด ผู้ชายมักมาก ไม่รู้จักพอคนนั้นได้ตายหายไปจากโลกตั้งแต่ตอนที่หัวใจตีห่างแล้วครับ”“ในเมื่อสำนึกได้ พ่อก็พร้อมให้โอกาส แต่คนที่จะตัดสินใจคือลูกสาวของพ่อ” ก็ชายหนุ่มเป็นลูกชายของเพ็ญนภา เพื่อนรักเขา ในเมื่อเพื่อนรักกับสามีได้ฝากฝังลูกชายไว้กับเขาแล้ว เขาก็พร้อมจะดูแลช่วยเหลือตลอดเวลาคิดย้อนไปเมื่อ 7 ปีก่อน เพื่อนรักกับสามีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ถึงแก่ชีวิต ขณะเดินทางไปสนามบิน หลังจากงานหมั้นของพอลกับรัตนาเสร็จ ทั้งสองไม่มีโอกาสได้เห็นงานแต่งงานของลูกชายเลยแม้แต่น้อย เพราะเหตุนี้ไงเล่า เขาถึงรักพอลเหมือนลูกชายอีกคน“ขอบคุณครับคุณพ่อ เดี๋ยวตอนเย็นผมเลิกงานจะไปรับน้องกล
続きを読む
5
หญิงสาวรู้ว่าผู้เป็นพ่อหมายถึงอะไร จะทำเพื่อลูกหรือทำเพื่อตัวเองดีกันแน่ แต่ทุกวันนี้พอลี่ก็ไม่เคยถามหาผู้เป็นพ่อเลยสักครั้ง แบบนี้ขออยู่กันสองแม่ลูกดีกว่า เพราะตลอดเวลา 5 ปี เธอก็เลี้ยงลูกของเธอได้ ไม่เห็นจะเหนื่อยยากอะไรเลย“พี่พอลกลับไปเถอะค่ะ เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว ในเมื่อพี่มักมาก ไม่รู้จักพอ ก็สมควรแล้วที่จะอยู่โดยไม่มีต่อ”หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงเครือ ใช่...ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ เพราะตลอดเวลาที่ห่างกัน ไม่เคยมีวันไหนจะลืมชายหนุ่มได้เลย ยิ่งห่างยิ่งคิดถึง ยิ่งห่างยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน มันจึงยากที่จะตัดใจจากพ่อของลูก“ไม่!...พี่จะไม่กลับไปตัวคนเดียวเหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว พี่จะกลับก็ต่อเมื่อน้องต่อกลับไปกับพี่เท่านั้น น้องต่อไม่รู้หรอกว่าบ้านที่ไม่มีต่อ มันเหงาทรมานเพียงไร บ้านหลังใหญ่แต่ไร้คนที่อยากให้อยู่ ไร้หัวใจของตัวเอง มันเหน็บหนาวเพียงไร พี่ทำทุกอย่าง เลิกเล่น เลิกเที่ยว ตั้งใจทำงานตลอดห้าปี ไม่สนใจหญิงอื่น เพราะผู้ชายคนนี้ต้องการมีเพียงน้องต่อคนเดียว พี่ยังยืนยันคำเดิมเหมือนเมื่อห้าปีที่พี่มาตามต่อกลับบ้าน พี่รักต่อนะ ต่อเป็นทุกอย่าง เป็นลมหายใจของพี
続きを読む
6
ชายหนุ่มพาหญิงสาวกลับมาอยู่ยังคฤหาสน์เวย์เลอร์ด้วยกัน ต่อไปนี้คฤหาสน์จะไม่เงียบเหงาอีกแล้ว เมื่อมีหนูน้อยพอลี่มาอยู่ด้วย สาวใช้ในบ้านต่างดีใจเมื่อเห็นนายหญิงกลับมาอยู่บ้านด้วย หลังจากที่ไปอยู่เมืองนอกมาตั้ง 5 ปี พอลให้คนรับใช้นำกระเป๋าของรัตนาและลูกสาวไปไว้ที่ห้องนอนของตนที่เคยเป็นของเขาและหญิงสาว เวลานี้เจ้าของห้องได้กลับมาอยู่แล้ว “พอลไปไหนมาคะ”เสียงแหลมดังออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถของเจ้าของบ้านเข้ามาจอด รัตนาและพอลี่มองตามเสียงแหลมที่วิ่งเข้ามาสวมกอดชายหนุ่มที่หล่อนเรียก พอลพยายามแกะมือปลาหมึกของหล่อนออก แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่ออก จนเขาต้องปล่อยให้เลยตามเลย แต่พอหันมามองทางรัตนา เขากลับเห็นน้ำตาของหญิงสาวไหลออกมา ชายหนุ่มจึงผลักคนที่วิ่งมากอดตัวเองออก ‘บอกว่าปรับตัวเอง แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร โกหกทั้งเพ’ รัตนาเอ่ยว่าชายที่รักในใจ “เอมมี่...คุณมาทำอะไรที่บ้านผม และกรุณาอย่าตามตื๊อผม ลูกเมียผมกลับมาแล้ว อีกอย่างเราจบกันนานแล้ว ไม่มีอะไรต้องพูดคุยกันอีก ผมไม่ได้รักคุณ คนที่ผมรักคือน้องต่อและลูกของ
続きを読む
7
พอลกับรัตนาปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เป็นใครจะไม่ขำ ก็ดูหนูน้อยพอลี่สิ ทำอย่างกับตัวเองเก่ง มีหรือจะห้ามได้หากคนอย่างพอลจะมานอนบนเตียง...หึๆ “นอนก็นอน แต่พี่พอลต้องนอนที่โซฟาตัวนั้นนะ ห้ามมายุ่งกับเตียงนี้” รัตนาขี้เกียจจะเถียงแล้ว วันนี้ไปข้างนอกทั้งวันเหนื่อยก็เหนื่อย อยากอาบน้ำพักผ่อนแล้ว “ค๊าบ!...พอลี่ไปอาบน้ำกับแด๊ดดี้ไหม”“ลุงพอลตาง...หาก...ไม่ช่าย...แด๊ดดี้...คนที่จะเปน...แด๊ดดี้พอลี่มีลุงเคเท่าน้าน...”พอลลืมว่าสาวน้อยไม่ชอบให้ตัวเองแทนตัวเองว่าแด๊ดดี้ พอลี่ก็รีบปฏิเสธทันที เมื่อพอลเอ่ยจบ‘ทำไมถึงรู้สึกเจ็บอย่างนี้ ทำไมแค่เด็กแสบไม่ยอมให้เป็นพ่อ เขาถึงเจ็บอกซ้ายแบบนี้ แล้วลุงเคของเด็กนี้ดีกว่าเขาตรงไหน ทำไมเขาถึงสู้ไม่ได้’ พอลเอ่ยถามตัวเองในใจ“ลุงพอลก็ลุงพอลจ้า...” เอ่ยลากเสียงอย่างไม่พอใจรัตนาเห็นลูกสาวพูดแบบนี้กับชายหนุ่มถึงกับน้ำตาตกใน แต่มันก็สมควรแล้วกับการกระทำที่ผ่านมาของชายหนุ่ม พอลไม่เหมาะสมจะเป็นพ่อของพอลี่อย่างที่หนูน้อยไม่ต้องการ ความลับก็จะเป็นความลับต่อไปย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน หญิงสาวจำห้องนอนห้องนี้ได้ และ
続きを読む
8
“ม่าย...แด๊ดอาบก่อนเลย เซนจาอาบกับมัม” เอ่ยจบก็กระโดดลงจากโซฟาเข้าไปในห้องนอน โดยไม่สนใจพ่อกับแม่อีก“แด๊ดไปอาบก่อนนะ อ้อ!...พี่เกือบลืม พรุ่งนี้เราจะนัดเตร่ากับหนูพอลี่มากินข้าวด้วยใช่ไหมจ๊ะที่รัก”“ค่ะที่รัก พรุ่งนี้เรานัดต่อไปกินข้าวด้วยกัน เซนจะได้หายคิดถึงพอลี่ด้วยไง อีกอย่างจะคุยเรื่องโรงเรียนของลูกกับต่อด้วย”“จ้า งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะที่รัก แต่ขาดคนถูหลัง พอมีตัวป่วนอ้อก็ไม่เคยมาอาบน้ำกับพี่เลย พี่อยากอาบน้ำพร้อมอ้อนะ จุ๊บ!...” เอ่ยพร้อมกับจุ๊บหน้าผากมนของภรรยา“พี่ไบรอันเดี๋ยวลูกก็เห็นหรอก เดี๋ยวเซนไปโรงเรียน อ้อจะอาบน้ำให้ทุกเช้าเลยค่ะ”“จริงๆ นะ อย่าโกหกพี่นะที่รัก”“ไม่โกหกหรอกค่ะ พี่รีบไปอาบน้ำเถอะ พี่อาบเสร็จ อ้อก็จะบังคับตัวป่วนของเราอาบน้ำเหมือนกัน”
続きを読む
9
“หนูพอลี่เหมือนคุณพอลของนมเมื่อตอนเด็กๆ เลยนะคะคุณต่อ” นมหอมเอ่ยถามรัตนาแบบลอยๆ จนทำให้หญิงสาวหน้าซีดลงถนัด “คะ...คือ...เด็กๆ ก็เป็นแบบนี้แหละค่ะนม กินข้าวกันเถอะค่ะ” รัตนาเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที“นั่นสิ นมพูดอะไรให้งง กินข้าวกันเถอะ พอลหิวแล้ว” พอลก็เห็นด้วยกับรัตนา เพราะเป็นไปไม่ได้ที่พอลี่จะใช่ลูกของตน เด็กอะไรแสบขนาดนี้ ห่วงแม่ขนาดนี้ ไม่ได้อยากได้มาเป็นลูกเลยสักนิด‘หรือว่านมหอมจะเห็นอะไรในตัวพอลี่กันแน่ แต่พอลี่เล่นถอดแบบเขามาแบบนี้ มีหวังสักวันเขาต้องรู้ความจริงๆ แน่ๆ ว่าพอลี่คือลูกของเขา’ รัตนาถามตัวเองในใจในขณะทานข้าว“นั่นไง นมร้อนมาพอดีเลยหนูพอลี่” นมหอมเอ่ยเมื่อเห็นเด็กถือนมเข้ามา“เย้!...พอลี่จาได้กินนมแย้ว!...” หนูน้อยรับนมจากสาวใช้มาไว้ในมือด้วยความดีใจ“กินให้หมดนะ วันนี้ลุงพอลจะพาไปทำงานด้วย”
続きを読む
10
พอลวิ่งตามรัตนาขึ้นมายังห้องนอน แต่ก็มาช้าไป เพราะตอนนี้หญิงสาวได้วิ่งหายเข้าไปในห้อง พร้อมกับล็อกห้องอย่างแน่นหนา พอลทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ร้องโวยวายอยู่หน้าห้อง“น้องต่อเปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้นะ” ร้องสั่งคนข้างในให้เปิด“ไม่!...คนบ้าอำนาจ เผด็จการ ต่อจะไปอยู่บ้านกับคุณพ่อ ต่อจะฟ้องหย่า...ฮือๆ” หญิงสาวร้องบอกผ่านประตูหนาออกมา“โธ่เว้ย! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ!...” ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความโมโห ที่โมโหคือโมโหตัวเอง ที่ปรับตัวยังไม่ได้ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะควบคุมอารมณ์ได้ แต่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เหมือนเมื่อ 5 ปีก่อน “ต่อไม่เปิด พี่พอลยังใจร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พี่พอลไม่เคยเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เลย...ฮือๆ ต่อไปนี้ไม่ว่าพี่พอลจะพูดอะไร จะทำดีแค่ไหน ต่อก็จะไม่หลงกลอีกแล้ว จะไม่รักพี่พอล จะเลิกรักพี่พอลให้ได้ จะลืมพี่พอล จะไม่มีอีกแล้วผู้ชายที่ชื่อพอล เวย์เลอร์ จะลืมทุกอย่างๆ...ฮือๆ”
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status